opowieści Tofalarii

Szarlotka inaczej

2012-02-06T12:20:00.005+01:00

To ciasto wygląda niepozornie. Po krótkiej chwili nieufności zaczyna wzbudzać głośny entuzjazm degustatorów. Potem następuje gra w dwadzieścia pytań - wszyscy bezskutecznie próbują zgadnąć, z czego składa się tajemnicza masa o podejrzanym wyglądzie i wspaniałym, bogatym, egzotycznym smaku (a składa się po prostu z tego, co Tofalaria miała w kuchni, zgodnie z zasadami kulinarnego pokera). Jeśli zwykła szarlotka nie budzi już w Was większych emocji, to spróbujcie!

Kruche ciasto:

500 g mąki (z tego około 1/3 to gruba mąka razowa),
200 g masła,
2 duże jajka,
150 g cukru,
wanilia do smaku,
1 łyżeczka proszku do pieczenia.

Można do ciasta dodać startą skórkę z cytryny, ja nie miałam. Ciasto zagnieść, wstawić do lodówki na kilka godzin, następnie cienko wykleić posiadaną formę. Może to być forma płaska albo foremki do babeczek, co kto lubi (na zdjęciu babeczka).

Masa owocowa:

2 dojrzałe banany,
2 małe, słodkie jabłka ze skórką,
1 duża marchewka, obrana,
garść suszonych śliwek,
garść dużych rodzynek,
cynamon.

Wszystko zmiksować na gładką masę. Jeśli objętość zbyt mała, dodawać dowolnie ulubione owoce i marchewkę, suszoną żurawinę itp. Nie podjadać! ;)

Formę z ciastem wstawić do piekarnika nagrzanego do 180°C na około 5-10 minut. Następnie wyłożyć na ciasto owocową masę piec do zrumienienia ciasta (jeszcze około 15-20 minut).

Smacznego!

Boso po śniegu - druga zima

2012-01-27T23:44:00.004+01:00

Mniej więcej rok temu pierwszy raz zakosztowałam fantastycznych przechadzek boso po śniegu. Pisałam wtedy o korzyściach, które z nich płyną, a które można mieć całkiem za darmo!

Zima nareszcie przyszła. U nas na Mazowszu ciągle za mało śniegu, żeby pobiegać na nartach (próbowałam wczoraj, ale po kilku kilometrach dałam za wygraną), natomiast do spacerowania boso wystarczy nawet cienka biała warstewka na balkonie. Najlepsze są temperatury poniżej zera, w okolicach -5°C, ale nawet przy -12°C można, tylko krócej. Przed chwilą byłam, wrażenia mega pozytywne! Polecam na hartowanie się i poprawę krążenia. Nie zapomnijcie o ciepłych skarpetkach - oczywiście po.

Jeśli macie ochotę spróbować, zacznijcie od krótkich, około 30-sekundowych sesyjek.

Łapmy zimę - póki jest!

fot. Marcin Klisz

Archeologia rodzinna

2012-01-20T16:17:00.006+01:00

Historia nigdy nie była moim ulubionym przedmiotem. Owszem, lubiłam poczytać książki o dawnych dziejach, zwłaszcza fabularne, ale daty mi się mieszały, nie byłam w stanie zapamiętać kto, z kim, co, komu i dlaczego.

Zupełnie inaczej ma się sprawa, gdy historia zaczyna mrugać do mnie okiem, że tak powiem - bezpośrednio. A było to tak...

W starym domu jest stary pokój.
W starym pokoju stoi stary kufer.
W starym kufrze było... no, dużo różnych rzeczy, przeważnie śmieci, które już 30 lat temu powinny znaleźć się na śmietniku. Na przykład to - między szmatami i splątaną wełną leżała sobie stara torebka, damska. O tym, że była to torebka, domyśliłam się tylko po rączkach i zamknięciu. Skóra była tak sfatygowana, że nie przypominała niczego konkretnego.
Stara torebka nie była jednak pusta. Ciasno upchnięte, pożółkłe papiery, rozsypujące się na krawędziach, zaczęły mrugać...

Wstępnej analizy dokonał Sahib. Wiadomo, naukowe zacięcie świeżo upieczonego doktora (a niechże, na zdrowie!). Okazało się, że to listy, rachunki, kwity i inne dokumenty, głównie z czasów wojny i tuż po, po mojej Prababci Mieczysławie, która w tym domu mieszkała wiele lat. Prababcia dożyła słusznego wieku 96 lat i do końca życia miała umysł jak brzytwa. Tym bardziej żałuję, że nie wypytałam jej o wiele, wiele historii rodzinnych.

Przed wojną Pradziadkowie byli dość dobrze sytuowani i mieszkali w Warszawie. Pradziadek pracował dla pewnej Huty, dorobił się i nadwyżki finansowe ulokował w ziemi i domu. W 1938 roku dom był ukończony, choć nie wszystkie pomieszczenia miały podłogi. Ten dom, jak się okazało, miał uratować życie całej rodziny, niedługo później warszawskie mieszkanie przestało istnieć. Gdy Pradziadek został powołany do wojska, napisał testament (na szczęście z wojny wrócił, przeżył jeszcze wiele lat, a testament pozostał w papierach bardziej jako ciekawostka).

...„Nieruchomość moja, znajdująca się w powiecie grójeckim, gminie Komorniki, przy stacji kolejki grójeckiej Złotokłos-Szczaki, składająca się z sześciomorgowego terenu, nabytego od..., zadrzewionego sześćset pięćdziesięciu drzewami różnych gatunków owocowych, na którym znajduje się dom piętrowy nowy murowany, składający się na parterze z trzech pokojów, kuchni, pokoju służbowego, ubikacji oraz na piętrze z trzech pokojów, łazienki, ubikacji i tarasu pod dachem, ofiarowuję dobrowolnie i bezspornie żonie mej...”

Na testamencie widnieje pieczątka Pradziadka i odciski palców. W ten sposób wówczas sygnowano dokumenty. Prababcia z trójką dzieci została sama na kilka lat. Może niezupełnie sama - najstarszy syn (mój Dziadek) był już na tyle duży, by pomóc w załatwianiu różnych spraw. Między innymi kursował do Warszawy, co w czasach wojny było poważnym i niebezpiecznym przedsięwzięciem. Z listów wynika, że Prababcia miała dużo, bardzo dużo na głowie. Gospodarka - musiała z kobiety miejskiej przeistoczyć się w kobietę hodującą świnie i siejącą zboże, z tego co wiem, miała też różnych lokatorów. Wiele osób wysyłało do niej prośby o żywność, pomoc w egzekwowaniu długów. Czasem ktoś przysłał coś w podzięce.

„Kochana Mieciu! Przysyłam Ci ostatni przysmak wojenny t.zw. dorsz suszony. Jeśli będzie Ci smakował kotlet z niej zrobiony, to przy okazji przyślę Ci przepis. W każdym bądź razie trzeba ją moczyć co najmniej dobę zmieniając dość często wodę, ja moczyłam 2 doby. Można ją robić również w sosach przeróżnych i niekoniecznie mieloną - zresztą Ciocia na pewno wymyśli coś, ażeby przyrządzić ją jak najlepiej...”

Obok listów przepełnionych troską, pytaniem o zdrowie, informacjami o znajomych, o zburzonych domach (nie wszystkie listy docierały, co było przyczyną zrozumiałych nerwów i zmartwień!), to właśnie żywność jest głównym tematem korespondencji. Przejmujący jest jeden z listów Teściowej Prababci (pisownia oryginalna, list pisany ołówkiem, bardzo niewprawnym charakterem pisma).

„Jak wytam prżywacie to zimno besz dubeltowych okien umnie jest takie zimno że ja kostnieje (...) moja droga mieciu niewiem jakie uwas drogie mięsio u nasz bardzo ja od nowego roku jescie nie jadłam miesia Jeżeli nie bardzo drogie to mi kup kilio wepsowiny to mi Jasio przywiezie dam mu 6 złotych...”

Inny list Teściowej dotyczy jakże palącego problemu - butów:

„Kochana Mieciu. Szukałam tego człowieka od kturego kupiłam trepki i nie mogie jego znaliesc a nie wiem gdzie mieska pewno Kuba bende mósiał chodzic wtakich jakie są moja Mieciu pantoflie dlaciebie nie kupiłam bo kostują mniej wiecej 180 złotych uważam że jak przyjiedzesz to sobie sama kupisz bo jak bym Ci kupiła nie wygodnie i dlaciebie zadrogie i pieniedzy tylie nie posiadam bo sobie kupiłam słoniny bo niemiałam czem krasic Czewiki Kuby kostują 18-50 nie możliwie ceny ciągną Całuje was
Matka
Przysli mi troskę kartofli jeżeli masz bo niema co jesc jak niema kartofli”...

Ortografia i interpunkcja wywołują uśmiech (wbrew treści), ale podobno dopiero po wojnie zostały ustalone zasady ortograficzne. Tak przynajmniej twierdzi moja koleżanka polonistka, które te listy widziała. Znajoma z Warszawy pisze z kolei w 1941:

„Wybieram się do Ciebie w końcu maja. (...) Czy jest już co do pielenia? A może do skopania? Przyszykuj dla mnie jakąś robotę. Chciałabym te parę godzin pożytecznie spędzić. A teraz, bardzo Cię proszę, bądź łaskawa przygotować, czy zamówić, obstalować gdzie na wsi ze trzy kilo słoniny i ze trzy kilo mąki. Rachunek przy pierwszym płacę gotówką. (...) A teraz jeszcze - jeśli chcesz postaraj się o ostatni adres swego męża, to mogę list od Ciebie wysłać, polecony przez Czerwony Krzyż."

Jednocześnie obowiązkowe dostawy gnębiły wszystkich posiadaczy gospodarstw. Także po wojnie. „Nakaz dostawy obowiązkowej nr 16” powołujący się na rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z 1945 r. wymienia konkretne ilości zbóż, roślin strączkowych, oleistych, włóknistych, ziemniaków, siana, słomy i łubinu, które mają zostać dostarczone do „punktów zsypu”. „Za niewykonanie powyższego nakazu odpowiadać będzie obywatel z mocy art. 10 dekretu P.K.W.N. z dnia 30 października 1944 r. o Ochronie Państwa ... (Przewiduje się dla tego rodzaju przestępstwa karę: od 1 roku więzienia do kary śmierci włącznie).”

Z 1944 roku pochodzi „Nakaz szarwarkowy” wzywający Pradziadka do „świadczeń w naturze przy robotach drogowych na kwotę zł 20”. Dniówka była wyceniona na 5 zł, zaś niewykonanie zagrożone grzywną do 10.000 zł. Kartki żywnościowe, wizytówki, recepty - dopełniają zbioru tych fantastycznych dokumentów.

Dziś narzekamy często, że jest kryzys, że nie stać nas na to, czy na tamto. Gnębią nas ZUS-y, VAT-y i inne takie. Jednak lektura takich listów pokazuje zupełnie inną perspektywę. Dla mnie to nie tylko wspaniała pamiątka (po zeskanowaniu oddam Tacie, który kompletuje rodzinne archiwum). Jest to jednocześnie mnóstwo informacji o codziennym życiu w latach 40. - informacji, których nie usłyszy się na lekcjach historii.

Jutro Dzień Babci, więc jeśli jeszcze macie babcie, to popytajcie, jak żyło się w czasach ich młodości. O te zwykłe, najzwyklejsze sprawy.

Turecka tęcza

2012-01-12T21:53:00.004+01:00

Tak ponurej zimy jak mamy w tym roku, to dawno nie było (śnieg widziałam przez jeden dzień na Polesiu, nawet udało się po nim pobiegać zanim się stopił). Ale nie będę narzekać, bo u mnie przynajmniej - będzie kolorowiej!

Szare skarpetki jeszcze będą, ale będzie też coś kompletnie odjechanego - zwróćcie uwagę na ten kłębek pośrodku. Brakuje w nim tylko żółtego koloru - jest zielony, fioletowy, turkusowy i czerwony, a wszystko to żywe, oj bardzo żywe! Jak papuga albo rajski ptak. Ta tęcza tureckiej produkcji nazywa się Magic Fine Yarn Art i ma 50% wełny w składzie. Wypatrzyłam ją na allegro w bardzo fajnym sklepiku Anpoli. Polecam - mają sporo ładnych włóczek, w tym nawet dość grube wełny 100%, a o takie włóczki wbrew pozorom niełatwo na rynku. Właśnie te mniej spektakularne, fioletowe w koszyku to stuprocentowe wełny Efsun Himalaya, w 100 g jest 170 m. Są miłe w dotyku. A w nie wbite nowe druty na żyłce, które nie haczą nitki ;) Pani Ania z rzeczonego sklepu bardzo pomocna, szybka wymiana maili i porady - czego chcieć więcej.

I zima jest moja!

Nie święci skarpetki lepią!

2012-01-11T18:29:00.008+01:00

Lubię robić różne rzeczy własnoręcznie. Kto zagląda na tego bloga, wie o tym. Piekę chleb, dziergam szydełkiem, na drutach, szyję, robię też sporo innych rzeczy, niekoniecznie tu opisanych, jakieś meble, prace remontowe, fryzjerstwo. Nie dorabiam do tego żadnej specjalnej ideologii - po prostu uczenie się nowych rzeczy sprawia mi niesamowitą frajdę, a gdy mam pomysł, porządny materiał i dobre narzędzia, to praca jest czystą przyjemnością!

Dziś prezentuję pierwszą nową rzecz, której nauczyłam się już w tym roku - SKARPETKI NA DRUTACH! Jeszcze nie tak dawno pisałam o tym, że to czarna magia, choć na pięciu drutach robiłam zawsze czapki. Jednak Sahib poprosił o skarpetki na swoją bliską już wyprawę, nie pozostało mi więc nic innego, jak się nauczyć. Znalazłam świetny kursik - naprawdę skutecznie wytłumaczone, więc może ktoś jeszcze sobie skorzysta. Naprawdę nie ma się czego bać. ;)

Skarpetki są z niesamowicie gryzącej koziej wełny, w chwili gdy to piszę, są już skończone i testowane na docelowych łapach w rozmiarze 44. Wyszły idealnie dopasowane! Naszła mnie refleksja, jak wielu rzeczy jeszcze chciałabym się nauczyć. Poniżej lista tych, które przychodzą mi do głowy w pierwszej kolejności. Skoro wszyscy na początku roku zamieszczają różne listy, niech i ja mam swoją, choć nie są to rzeczy przewidziane na 2012, raczej na dłuższy czas.

1. Heblowanie. Niekoniecznie heblem elektrycznym, może być ręczny. Kiedyś próbowałam, ale miałam słaby hebel i się zniechęciłam. Dobre narzędzie w stolarstwie jest podstawą.
2. Ładnie tynkować. Otynkowałam parę murków, ale wyszło tak sobie. Pewnie trening czyni mistrza. Jak będzie potrzeba i kawał ściany - będę trenować!
3. Przędzenie na kołowrotku albo chociaż wrzecionie. Na uprzędzenie czeka jedna specjalna wełna... Byłabym wtedy całkiem niezależną dziewiarką. No, jeszcze jakaś owca by się przydała ;)
4. Obsługa pilarki i szlifierki kątowej. Do tej pory w razie potrzeby zawsze mnie ktoś poratował, na przykład jak kleiłam terakotę i glazurę. Dla mnie to dwa przerażające urządzenia. Może pora się oswoić?
5. Uszyć buty. Na początek chyba będą to mokasyny wzorowane na indiańskich. Może z filcu, który łatwiej okiełznać niż skórę. Indiańskie pomysły są ponadczasowe i bardzo praktyczne. Choć Indian podziwiam przede wszystkim za ich wiedzę o przyrodzie i kulturę duchową, to nie zapominam o ich umiejętnościach rzemieślniczych.
6. Wikliniarstwo. Nauczyć się przygotowywać wiklinę, a potem z niej pleść. Fajna umiejętność, a materiał tani i dostępny.
7. Kruszonka do ciasta. Podobno łatwe, ale... Może będzie jak ze skarpetkami - zrobię pierwszy raz i zamieszczę entuzjastyczny wpis pt. „Nie święci kruszonkę lepią”. Kto wie? Zaglądajcie. ;)

I mnóstwo innych rzeczy, ale te są najbardziej frapujące i praktyczne na początek. Jak ktoś ma dobry hebel, to zapisuję się na kurs. Mogę się zrewanżować skarpetkami.
A bardzo niedługo znowu będzie o dziewiarstwie.

Między bezami a panettone

2011-12-31T15:05:00.007+01:00

Niezależnie od tego, czy spędzacie Sylwestra w wannie, na balu, przed telewizorem ;) czy przy ognisku w lesie (tak jak my), życzę Wam świetnej zabawy w dobrym towarzystwie!
A w Nowym Roku dużo zdrowia, śmiechu i nieprzypalonych ciast.

(W tej chwili w piekarniku bezy, a panettone sobie rośnie i czeka na swoją kolejkę. Po ciemku może nikt nie zorientuje się, że tradycyjnie wszystko będzie przypalone.)

Skorzystałam z tych przepisów:
Panettone - wyszły 2 keksówki (trzeba piec krócej niż podane, udało mi się dobrze przyrumienić, ale nie przypalić!)
Bezy

Opowieści z puchowej krainy

2011-12-28T23:28:00.003+01:00

Dziś zapraszam na wycieczkę do fabryki puchowych śpiworów. Spędziliśmy dziś z Sahibem i jego kolegą Jastrzębiem (urodzonym, co ciekawe, tego samego dnia, co Sahib) dwie godziny w firmie Yeti, opracowując różne patenty na wyprawę chłopaków. Wyprawa planowana jest na marzec-kwiecień 2012, a więc już niedługo! Jej celem jest Ziemia Torella, położona w głębi Spitsbergenu. Stąd nazwa wyprawy - Torell Expedition. Tereny te były eksplorowane przez polskie wyprawy w okresie międzywojennym, pozostałością tych czasów są polskie nazwy geograficzne lodowców, szczytów i przełęczy. Trasa wiedzie z Longyearbyean do polskiej stacji polarnej Hornsund - a potem z powrotem.

Owocem dzisiejszej arcyciekawej wycieczki do fabryki Yeti jest wpis, który popełniłam gościnnie na stronie chłopaków. Uwielbiam poznawać tajniki produkcji różnych rzeczy, a puchowe śpiwory, z mnóstwem komór w środku są naprawdę niesamowite. Zapraszam do lektury!

Pozdrowienia z ulicy Żabiej oraz zagadka

2011-12-27T00:44:00.013+01:00

Z okazji zimy, która idzie w tym roku bardzo niespiesznie, dziś wpis z dużą liczbą obrazków, a małą - słów. Prezentuję kilka sweterków, które onegdaj zrobiłam. Szkoda, że dziewiarstwo ręczne nie jest już tak popularne, jak kiedyś. Czytelników niedziergających zachęcam do podjęcia pałeczek czyli drutów (albo szydełka). Zwłaszcza zaawansowany minimalista, który porzuciwszy blichtr cywilizowanego świata zaszywa się w leśnej głuszy, doceni możliwość własnoręcznego wykonania sobie ubrań, najlepiej z własnoręcznie wyczesanych owiec ;)

Poważnym odbiorcą moich wyrobów jest Sahib.
„Sahibie, uśmiechnij się!”
„Ja jestem drwalem, a nie jakimś tam modelem. Drwale się nie uśmiechają.”
Aha.

Motyw kwiatowy łagodzi surowość drwala.

Prawdziwy leśnik wcale nie chodzi ubrany na zielono. Jak idzie w brzezinę, to przebiera się za brzozę ;)

Ten model „swetra dla Sahiba” wystąpił w trzech odmianach kolorystycznych, zielony niestety nie załapał się na zdjęcia. 100% szetlandzka wełna, którą można prać w pralce i nie gryzie. Podobno idealna na warkoczowe sploty, ale warkocz to ja umiem sobie co najwyżej zrobić na głowie.

Pięć minut leśnika minęło, to teraz ja się wpycham przed obiektyw. Modelka ze mnie taka sama jak i drwal ;)

Poncho, które mam na sobie, dla odmiany gryzie, i to jak! Jest niesamowicie ciepłe, a zrobione jest z bardzo ciekawych wełenek. Owczą wełnę uprzędła znajoma Babci, potem z Babcią splatałyśmy ją w podwójną nitkę na kołowrotku, potem jeszcze farbowałam tę wełnę na różne kolory... Natomiast szara wełna jest z kozy, a kupiłam ją od ulicznej handlarki chyba w Kandałakszy, a może to było w Umbie? Jednym słowem - włóczki z historią. Ale to dawne dzieje, ważne, że po stu latach dzieło zakończone!

Ostatni obiekt dziewiarski na dziś - sweter-sukienka. W pobliżu ulicy Żabiej spędzaliśmy święta, stąd tytułowe pozdrowienia.

To nie wszystko. Na koniec zagadka, choć bez nagród. Plącze mi się po głowie taki cytat: „Wiersz robi się szybciej niż sweter, ale sweter łatwiej”. Pomóżcie, kto to powiedział?

Na luzie

2011-12-23T14:03:00.003+01:00

Poranek na luzie. Sahib wykorzystuje urlop z... 2010 roku ;) Jeże już niedługo powędrują do nowego domu. Zanim to nastąpi, pozują do zdjęcia w towarzystwie zielonej herbaty oraz ciasteczek, które są od spodu trochę przypalone, kształtem przypominają kluski śląskie, ale mimo tego - są przepyszne!

A propos jeży - napisałam o nich kiedyś wigilijną opowieść. To jedne z moich ulubionych zwierząt, w których manifestuje się spryt i potęga ewolucji.

Naszym „telewizorem” jest piekarnik. W tej chwili leci film grozy - ciasto drożdżowe, które urosło tylko z jednej strony, od wierzchu się zrumieniło, ale w środku jest zakalcem, co zdiagnozowałam używając patyczka.

Sahib gotuje kapustę z grzybami. Przygrywa nam Indialucia. W planach zabawy na świeżym powietrzu i wiele spotkań towarzyskich. Czego życzę Wszystkim Stałym Czytelnikom i Sporadycznym Zaglądaczom, Gżdaczom, Brombom, Muminkom, Włóczykijom, Minimalistom, Maksymalistom, Napieraczom oraz innym postaciom.

Na koniec przepis na owe (przypalone) ciasteczka.

Składniki:

100 g płatków owsianych - zrumienionych na patelni,
150 g mielonych migdałów (w oryginale orzechy),
1 jajko,
1/2 łyżeczki proszku do pieczenia (nie dałam, bo nie miałam),
wanilia,
100 g masła,
100 g miodu.
Dodałam odrobinę razowej mąki, żeby się nie kleiło. Proporcje można dowolnie zwielokrotnić.

Całość zagnieść, wstawić na godzinę do lodówki. Lepić małe kulki z dziurką lub inne kształty według uznania (najlepiej niewielkie, bo są to bardzo sycące ciasteczka). Wyłożyć na papier do pieczenia lub posmarowaną tłuszczem blachę. Piec w piekarniku nagrzanym do 200°C do zrumienienia. Nie przypalać. ;) Przepis pochodzi z książki Maren Bustorf-Hirsch „Ciasta z mąki pełnoziarnistej”, wyd. Warszawski Dom Wydawniczy, 1992, którą znalazłam kiedyś w antykwiariacie.

Udanych wypieków!

Autozagadka - jak się nie nudzić na zakupach

2011-12-16T18:17:00.003+01:00

Zwykle robię zakupy w małych sklepach spożywczych. Jedynie po kosmetyki, baterie itp. chodzę do supermarketu. Dziś odkryłam, w jaki sposób urozmaicić sobie to odmóżdżające zajęcie, tak by szare komórki wręcz dostały zakwasów od myślenia.

Poszłam, jak zwykle, z karteczką. Nie była długa, potrzebowałam tylko kilku rzeczy. Przedostatnią pozycją były „patyczki”, pod nimi natomiast odkryłam, będąc już w sklepie, jakieś dziwne słowo. Niby sama je napisałam, zaledwie pół godziny wcześniej, ale nijak nie mogłam zgadnąć, o co chodzi. Wśród wielu możliwości odcyfrowałam je między innymi jako: „do wany”, „dzwony”, „olewany” oraz „bonony”. Żadnych skojarzeń. Widzicie sami - nie było łatwo! Przy czym troszkę się stresowałam, bo jutro z samego rana wyjeżdżam, miałam więc wrażenie, że może to być coś absolutnie niezbędnego!

Zaczęłam chodzić między regałami bardzo powoli. A nuż zobaczę ten tajemniczy przedmiot na półce i doznam olśnienia. Niestety, musiałam się poddać. Mózg zaczął się przegrzewać pod czapką. I kiedy stałam już w kolejce do kasy, wyciągnęłam karteczkę ostatni raz z kieszeni.

Tak, mam to!

„patyczki
do uszu”

Ledwie dwa dni temu psioczyłam na współczesną młodzież próbując odcyfrować wraz z koleżanką nauczycielką gryzmoły na kartkówkach z polskiego. Tymczasem sama powinnam sobie zorganizować jakąś lekcję kaligrafii.

Z życzeniami przyjemnego weekendu, najlepiej jak najdalej od wielkich sklepów ;)

Szybki przepis na domowy chleb z formy

2011-12-09T17:54:00.009+01:00

Niedawno o zaletach domowego chleba pisała Ajka. Nie chciałam jej robić konkurencji, z drugiej strony już dawno myślałam o opublikowaniu swojego przepisu, który jest niesamowicie prosty. Jak wiecie, przerażają mnie skomplikowane przepisy.

Odkąd pieczemy z Sahibem chleb w domu, często spotykamy się z pytaniami, czy nie szkoda nam czasu albo czy nie jest to drogie. O kosztach już kiedyś pisałam. Jeśli chodzi o czas, to nastawienie ciasta nie zajmie Wam więcej czasu niż przeczytanie tego wpisu albo zrobienie chińskiej zupki z torebki. Minimum pracy, maksimum satysfakcji.

Podstawą w pieczeniu chleba jest zakwas. Nigdy nie robiłam go sama, za pierwszym razem dostałam od osób bardziej biegłych w domowym piekarnictwie, ale podobno nie jest to trudne. Można próbować samemu, można popytać znajomych, czy ktoś ma. Pochwalę się tylko, że nasz zakwas pojechał kiedyś do Kielc do ironmana Marka i tam z powodzeniem dał początek kolejnym pokoleniom chlebów. Raz nastawiony zakwas można używać latami!

No dobrze, ale co to takiego, ten tajemniczy zakwas? Poniżej na zdjęciu możecie go zobaczyć. To twór o konsystencji śmietany. Jest to mieszanka wody i mąki żytniej, w której mnożą się dzikie drożdże. Na co dzień mieszka w lodówce, w słoiku. Dokarmiam go świeżą mąką żytnią tylko przy okazji pieczenia chleba (raz na tydzień). Jeśli zdarzy się, że przez dłuższy czas nie piekę chleba - dodaję mu trochę świeżej mąki i wody. I już - to naprawdę wszystko!

Potrzebne sprzęty: miska, foremka, łyżka, przydaje się waga, ale wystarczy zwykła miarka.

Pora przystąpić do wymieszania ciasta. Robię to w ten sposób, że na wadze kuchennej stawiam miskę, taruję, i po kolei wsypuję:
- mąkę pszenną razową (można dodać trochę mąki białej, mąkę żytnią itd.), łącznie 500-700 g,
- wlewam wagowo tyle samo wody, ile było mąki (można dać trochę mniej, jeśli boicie się zakalca),
- dodaję zakwas, kilka łyżek, mniej więcej połowę tego ze słoika,
- na koniec dodaję sól - płaską łyżeczkę na każde 250 g mąki,
- opcjonalnie dodatki - czarnuszkę, słonecznik, śliwki itp.

Składniki trzeba wymieszać i wlać do foremki, najlepiej wysokiej. Używam silikonowej, której nie trzeba niczym smarować. Zwykłą foremkę można wyłożyć papierem, oszczędzi to pracy przy zmywaniu. Praca praktycznie dobiegła końca. Teraz foremkę trzeba przykryć (tacką, deseczką) i postawić w ciepłym miejscu. No i zadbać o pozostały zakwas, czyli uzupełnić go świeżą mąką, dolać wody i wstawić do lodówki. Nie wolno go szczelnie przykrywać!

Po około 10-12 godzinach ciasto w formie znacznie urośnie, na powierzchni pojawią się bąbelki. To znak, że jest gotowe do pieczenia. Wkładamy do piekarnika nagrzanego do 200°C, pieczemy 1h 15 min. Po wyjęciu z pieca studzimy, można obrócić do góry nogami, żeby skórka na dole wyschła. Na koniec 2 fotki na zachętę:

chleb na 45. urodziny kolegi...

bułki wyrośnięte w foremkach zwanych przez kolegów "cyckami"...

Dla dociekliwych:
- do pieczenia przeważnie używam mąki pszennej typ 1850 z młyna (dość gruba, im wyższy numer, tym grubsza mąka),
- do dokarmiania zakwasu używam mąki żytniej typ 650,
- dodatek mąki żytniej w cieście powoduje "gliniastość chleba", jest to spowodowane brakiem glutenu w życie, dlatego tak trudno upiec ładnie wyrośnięty żytni chleb,
- im więcej soli, tym gorzej mnożą się drożdże,
- im cieplej, tym szybciej ciasto wyrośnie, uwaga latem!
- podobno do mieszania zakwasu nie można używać metalowych przyrządów, ale ja się tym nie przejmuję,
- powyższy przepis to tylko mała próbka możliwości pieczenia na zakwasie, z gęstego ciasta można piec normalne, okrągłe bochenki, np. na kamieniu, lepić bułeczki itd.
- im mniejszy bochenek, tym krócej pieczemy - dotyczy to zwłaszcza bułek!
- obecność w lodówce innych grzybów (np. ser pleśniowy, otwarty kefir, kombucha) może wpłynąć na pracę zakwasu,
- nie należy przejmować się kwaskowym lub octowym zapachem zakwasu,
- można eksperymentować z czasem pieczenia, z wkładaniem chleba do zimnego piekarnika, z mocniejszym lub słabszym grzaniem,
- można do ciasta dodać trochę oliwy, podobno przedłuża to świeżość bochenka.

Kopalnią wiedzy o domowym chlebie (w wersji zaawansowanej) jest strona Mirabelki.
Na koniec życzę Czytelnikom udanych eksperymentów i wypieków!

Filc - nowa stara miłość

2011-12-05T19:41:00.005+01:00

Zabieram Was dziś, mili Czytelnicy, na ZPT czyli zajęcia praktyczno-techniczne. Skrót objaśniam, ponieważ niedawno okazało się, że koledzy młodsi o 10 lat nie mieli już w szkołach takiego przedmiotu. Co za strata. Dzierganie łapek do garnków, lutowanie migaczy elektrycznych, rozpoznawanie tkanin, pieczenie ciast to umiejętności, których nigdy zbyt wiele ;) Poniższy wpis dotyczy filcowania - tematu, który jest dla mnie całkowitą nowością. Ale przecież całe życie to takie ZPT.

Na początek akcent historyczny. Mniej więcej 30 lat temu dostałam filcowy wianek, góralskiej produkcji. Ostał się do dziś, choć odpadła mu gumka. Przez długi czas wpływał na mój gust i poczucie estetyki, jako że od najmłodszych lat chłoniemy styl i piękno (zwróćcie uwagę na niesamowite zestawienie kolorów!).

Obecnie obserwujemy wielki powrót filcu na salony. Moda wraca szerokim łukiem z otchłani czasu, a filcowe wyroby, pomimo niewielkich kosztów materiału, osiągają wysokie ceny w sklepach i galeriach. Kilka dni temu pożyczyłam od Eli trochę filcu i igły do filcowania. Mój pierwszy projekt jest dość nieśmiały - luźna interpretacja projektów znalezionych w sieci. Bardzo spodobało mi się filcowanie na sucho i połączyłam je z prostym zszywaniem fastrygą. Na pytanie o gatunek nie umiał odpowiedzieć nawet Sahib - z zamiłowania ornitolog. Otóż jest to sikorka filcowa, pierwsze stwierdzenie w Polsce. Ptaszek poleciał wczoraj do pewnej Barbórki, aby weselej jej było na przodku.

Wkrótce do inwentarza dołączyły dwa wielbłądy (jeden z baaaardzo długim ogonem) oraz kolejni przedstawiciele awifauny - sowa filcowa oraz czubatka szafirowa. Są niewielkie, mają po kilka cm wysokości. W planach dalsze projekty.

Polecam Wam filcowanie jako tanią i kreatywną zabawę, która nie zajmuje wiele miejsca. Zostało sporo czasu, żeby wykonać ozdoby na święta według własnego pomysłu albo drobne upominki dla przyjaciół. W tym roku chcielibyśmy z Sahibem zrezygnować z tradycyjnych prezentów, więc może być to miła, minimalistyczna alternatywa i wyraz uczuć. Inspirujący wpis na temat prezentów popełnił kiedyś Henryk Minimalista.

W najbliższym czasie chciałabym zamieścić jeszcze jeden wpis o ZPT. Wymaga on niestety zrobienia fotografii w dobrych warunkach, a póki co poranek i popołudnie zlewają się w jeden szary ciąg. Mam nadzieję, że tematyka różnych prac ręcznych nie odbiega od całej reszty mojego bloga, który nigdy nie miał sztywno określonych ram ;)

Gotuję - gościnnie

2011-12-02T20:45:00.005+01:00

Jak pewnie część Czytelników wie, o swoim własnym gotowaniu nie mam najlepszego zdania. Ot wrzucam do garnka to, co akurat mam pod ręką i coś z tego wychodzi. Raz lepiej, raz gorzej. Jak lepiej, to wrzucam przepis na bloga.

Tym bardziej mi miło, że jedna z moich prostych potraw została doceniona. Jakiś czas temu Ajka Minimalistka ogłosiła konkurs kulinarny, którego tematem miały być potrawy z sezonowych, lokalnych produktów. Przypadkowo opracowana wersja modrej kapusty z orientalną przyprawą, zajęła II miejsce :)

Tutaj link do przepisu.

Ajka pisze w jednym z komentarzy (bardzo miło) żebym nie była taka skromna, jeśli chodzi o ocenę własnych umiejętności. Jestem zatem winna wyjaśnienie. Uczyłam się gotować przede wszystkim na wyjazdach, na ognisku - stąd zapewne moje zamiłowanie do jednogarnkowych potraw, przyprawianych tym, co wpadnie pod rękę (najlepszą przyprawą jest w tym wypadku świeże powietrze, głód i dym z ogniska). Pozbawiona zasad, anarchistyczna "kuchnia włóczęgi" zawsze była bliska mojemu sercu. Niewiele umiejętności kulinarnych wyniosłam z domu, a i z teściową Elą - geniuszem kulinarnym - mieszkałam za krótko, żeby się czegoś nauczyć. Nigdy nie zrobiłam żadnej potrawy z mięsa, nie wiem, jak przygotować choćby najprostsze kotlety, w cukiernictwie nie wyszłam poza kruche i keksa. Nie mam pojęcia, jak skrobie się ryby albo zawija gołąbki, a pierogi mi się rozklejają. Z drugiej strony wymagania mam skromne i mogę przez tydzień jeść makaron i surówkę z cykorii. Taki to ze mnie szef kuchni!

Jak widać nie przeszkodziło mi to w drodze do kulinarnej sławy ;) Dzięki, Ajko, za fajny konkurs! Nota bene to trzeci konkurs tej jesieni, w którym coś wygrałam.

Technologiczne przygody i złośliwostki

2011-11-23T00:27:00.005+01:00

Ten blog rzadko przybiera postać pamiętnika, rzadko też na cokolwiek narzekam, będąc z natury raczej optymistką. Jednak dzisiejszy dzień...

Zaczęło się od tego, że postanowiłam pierwszy raz w życiu przeinstalować sobie system w komputerze. Jak widać, zakończyło się to sukcesem (pokonawszy wiele raf, mam już przeglądarkę). Sukces jest jednak, w moim odczuciu, połowiczny. Jak w wielu innych dziedzinach życia - nowsze okazuje się gorsze albo przynajmniej dyskusyjne. Niestety straciłam kilka godzin na dostosowanie ustawień do zbliżonych do poprzednich, jednak nadal nie wszystko potrafię zmienić. Jutro druga część - instalowanie programów. W tej chwili nie mam na przykład poczty i nie mam siły (psychicznej), by stawiać dalej czoła systemowi. Mam wrażenie, że większość rzeczy i ustawień została sprytnie i złośliwie ukryta. W odkrywaniu ich pomagali mi na różnych etapach: Maciek, Irek oraz Monika.

Jestem wzrokowcem, więc udziwniony graficznie interfejs męczy mnie i nie bardzo do mnie przemawia. Czy są wśród Was tacy dziwacy jak ja, którzy przyzwyczaiwszy się do czegoś, wcale nie są uszczęśliwieni przymusowymi zmianami?

Na tym nie koniec porażek - wieczorem chciałam zadzwonić do Sahiba, który bawi na konferencji. Okazało się jednak, że wysiadł mi głośnik w komórce. Przestała wydawać jakiekolwiek dźwięki! Mogłam tylko pisać i odbierać sms-y. Na szczęście znalazła się dobra dusza - sąsiad Bogdan, który pożyczył mi starą komórkę...

Gdy dodać do tego popsuty mikser (którym z kolei troskliwie zajął się Piotrek, mąż mojej rowerowej koleżanki Moniki, bardzo zręczny i sprytny rekonstruktor... jaguarów), to naprawdę nie wiem, co o tym myśleć.

Na wszelki wypadek nie robiłam dziś prania i nie wsiadałam do samochodu. Po stronie plusów mogę natomiast wpisać, że nie złapałam gumy jadąc rowerem.

To by było na tyle przynudzania. Fotka na wstępie miała być poprawiaczem humoru i rozweselaczem. Bardzo chętnie znalazłabym się w tej chwili w miejscu, w którym nie ma prądu i nie trzeba przejmować się kaprysami żadnych urządzeń. Nowe technologie mają nam ułatwiać życie, ale czasem tak wychodzi, że im więcej techniki, tym więcej stresu, nerwów i straty czasu. Zapraszam do dyskusji, nie tylko minimalistów ;)

PS. Ostatni wolny wniosek: dobrze mieć dobrych przyjaciół!

Kazimierz Nowak o wolności

2011-11-19T18:19:00.004+01:00

"- Czy pan nie boi się lwa? A takiego lamparta? A tych żmij i innych potwornych węży? - tym podobne pytania zadają mi ludzie czy to tu w Afryce, w Europie, czy w Azji Mniejszej.
Zawsze wtedy wyrywa mi się odpowiedź jednakowa: boję się jedynie stworzonego przez ludzi świata cywilizowanego, pełnego wiz, kaucji, urzędników emigracyjnych, gwarancji i innych nowości mających niby ułatwiać życie i zwiększających 'wolność' cywilizowanego człowieka. Każdy dzień na świecie przynosi nowe prawa, ustawy, rozporządzenia..."

Od jakiegoś czasu raczę się tą lekturą - Afryka lat 30. XX wieku i skromny polski podróżnik Kazimierz Nowak, ze swoim anarchistycznym, antykolonialnym, antyglobalistycznym (jak byśmy dziś powiedzieli) spojrzeniem na świat, z minimalistycznym bagażem zapakowanym na rower. Polecam!

Notka bibliograficzna: Kazimierz Nowak "Rowerem i pieszo przez Czarny Ląd. Listy z podróży afrykańskiej z lat 1931-1936", wyd. Sorus, Poznań 2008

W małej kuchni

2011-11-03T00:56:00.009+01:00

Dziś post racjonalizacyjny. Taki minimalizm w praktyce czyli trochę tofalariowego mędrkowania. Jak sobie radzić w kuchni, gdy brakuje miejsca?

Jakiś czas temu zrobiłam minimalistyczne odgruzowanie kuchni. Wkrótce okazało się jak znalazł, kiedy w jednej z szafek musieliśmy wygospodarować miejsce na termę. Mieszkamy z Sahibem na poddaszu, kuchnię mamy pod skosami, mimo to jest funkcjonalna i wygodna, nawet gdy kręcimy się po niej oboje. Po 10 latach w małej kuchni uzbierało się parę refleksji. Każdy gotuje w innym stylu i z różną intensywnością, więc moje patenty oraz sympatie bądź antypatie do poszczególnych kuchennych utensyliów absolutnie nie pretendują do uniwersalności ;) Miłej lektury!

Kuchenka elektryczna, z racji płaskiej powierzchni, to 60 cm blatu więcej! Można na nią odstawić miskę podczas siekania sałatki albo położyć nieużywane foremki z piekarnika. Ma jeszcze jedną zaletę - można się pozbyć wyciągu. Kiedyś mieliśmy, ale nie był w ogóle używany, więc znalazł nowy dom.

Zasada matrioszki. Gdy garnki mieszczą się jeden w drugim - zajmują mniej miejsca. Wysokie garnki są praktyczniejsze niż niskie. Można w nich przygotować też mniejszą objętość, a w trakcie gotowania kisiel albo kasza kukurydziana nie chlapią na boki. Na początek gospodarstwa lepiej kupić mniej garnków, a później zorientować się, czy czegoś brakuje. Lubię garnki dobre jakościowo - na przykład stalowe z bardzo grubym dnem albo dobre emaliowane. Ulubiony garnczek Sahiba, malowany w kury, niestety wczoraj odszedł na garnczkową emeryturę. [Moi Rodzice mają ponad 20 garnków. My do wczoraj - sześć...]

Pokrywki. Ich liczbę można ograniczyć. Do jednakowych garnków wystarcza jedna o danej średnicy. Do przykrycia w lodówce zawsze można użyć talerza. Kreatywność w małej kuchni - zdecydowanie tak!

Plastikowe pojemniki z kolorowymi pokrywkami... Nasza pięta Achillesowa. Mamy ich sporo, dokupywanych po trochu. Efekt - miszmasz wielkości i kształtów. Kupując teraz zdecydowałabym się na jeden rodzaj (np. kwadratowe), różnej wielkości, tak by jeden mieścił się w drugim zgodnie z zasadą matrioszki. Ta zasada to zresztą najlepszy patent w małej kuchni!

Sensowny zestaw naczyń. Bulionówki i nadmiar talerzy odeszły z "kup teraz". Zwykle jemy z przyjemnych glinianych miseczek, zostawiliśmy sobie też komplet dużych i średnich płaskich talerzy. Używamy ceramiki w kilku kolorach - brązowym, musztardowym i zielonym. Nie przeszkadza nam, że każdy element jest z innej bajki, bo odpowiadają nam wielkością i kształtem. Gładkie, matowe, proste naczynia nie kolidują wizualnie.

Wielofunkcyjne naczynia. Żaroodporne przezroczyste miski, które można użyć także do sałatek i surówek. Wkład do gotowania na parze - świetny durszlak do makaronu albo sito do mycia owoców. Zaparzaczka do herbaty - niezła do pudrowania ciasta. Itd.

Foremki silikonowe. Absolutnie g-e-n-i-a-l-n-y wynalazek! Można je przechowywać zwinięte w rulonik. Do pieczenia nie trzeba smarować tłuszczem. Bardzo łatwe do umycia. Mogą służyć do pieczenia, ale też przygotowania galaretek i deserów na zimno. Cena odstrasza, ale walory użytkowe zaskakują - pozytywnie.

Zmywarka ma wielu fanów, ja do nich nie należę. Po pierwsze zajmuje sporo miejsca. Po drugie - trzeba czekać aż uzbiera się odpowiednia ilość naczyń. Kiedy odwiedzam znajomych posiadających to ustrojstwo, zawsze mam nieodparte wrażenie, że to mało praktyczne, zwłaszcza na 1 czy 2 osoby. Kojarzy mi się z zaschniętym, za przeproszeniem, syfem. Mając niewiele garnków i naczyń oraz małą kuchnię, wolę od razu na bieżąco przepłukać rzeczy nietłuste, nawet samą wodą, a tłuste zalać, żeby nie zaschły i potem umyć w małej ilości wody.

Kuchenka mikrofalowa. Kolejny pożeracz miejsca. Zresztą jedzenie z mikrofali jest jakieś takie... dziwne? Większość potraw mogę podgrzać na parze, na patelni teflonowej albo w garnku. Nie zajmuje to wcale dużo więcej czasu.

Różne wymyślne gadżety, jak np. kawiarka, mikser-kombajn, sokowirówka, frytkownica, opiekacz, elektryczny otwieracz do konserw, urządzenie do gotowania jajek, produkcji jogurtu... Hm, cóż. Myślę, że nie ma sensu obkupić się we wszystko, co tylko wymyślili producenci AGD. Wymyślanie to w końcu ich praca. Nie potępiam w czambuł takich udogodnień, ale większość, patrząc z boku, to tylko gadżety do sporadycznego użycia. Czas poświęcony na zaprogramowanie, obsługę, a później umycie wszystkich części może okazać się wcale nie krótki. Efekt - kurzą się na blacie albo kończą zapomniane w najgłębszych czeluściach szafek. Być może nasz zestaw - mikser, toster i czajnik - to dla ekstremalnego minimalisty zbytek. Ale w 100% użytkowany! [Zamieszczając ten wpis zaprzepaściłam szanse na sponsoring bloga przez producentów AGD. Może i dobrze?]

Lodówka. Nasza jest niewielka, 140 cm wysokości, bo musiała zmieścić się pod skosem. Idealnie wystarcza na dwie osoby. Nie płacimy za nadmierne zużycie prądu do chłodzenia jakiegoś giganta z Wyspy Wielkanocnej. Na marginesie przypomnę, że wypełniona lodówka (nawet przetworami, wodą) zużywa wbrew pozorom mniej prądu niż pusta! Temat zgłębiony został na blogu Racjonalne Oszczędzanie.

Dobry nóż. Dobry, czyli jaki? Oczywiście - ostry! Nic nie denerwuje mnie w kuchni bardziej niż tępy nóż... Niezawodna ostrzałka, choć dyskretnie ukryta wśród chochelek i mątewek, jest wśród nich zdecydowanie postacią numer jeden.

Przyprawy - moja słabość. Wyrzuty sumienia mnie jednak nie atakują, bo używamy ich od B (bazylia) do Z (ziele angielskie), sprytnie omijając A jak anyżek. Niestety nie dorobiłam się jeszcze sensownej kolekcji pojemniczków. Prym wiodą smukłe słoiczki po oliwkach, design recyclingowy i jakże uniwersalny w swojej prostocie, prawda? [No i proszę - tu wspaniałe miejsce dla blogowego sponsora - zasponsorować Tofalarii pojemniczki na przyprawy!]

Coś pięknego. Last but not least... Każdy czuje od czasu do czasu niewyjaśnioną tęsknotę za pięknem. Piękno na co dzień - talerz do ciasta, sałatkowa miska, kubeczek. Dla każdego "piękno" oznacz co innego, może deseń malowanych gruszek, może motyw żywopłotu albo porcelana z uszami w kształcie lwów? Zdjęcie na początku wpisu przedstawia fragment mojego ulubionego czajniczka. Jedna taka cudowna rzecz w kuchni to jak promyk słońca!

Czego Wam życzę jesienną porą :) A jeśli macie jakieś fajne pomysły - zapraszam do podzielenia się w komentarzach.

PS. Ciekawy artykuł na ten temat u Henryka Minimalisty!

Kulinarny poker - dynia i coś jeszcze

2011-10-30T15:18:00.005+01:00

W tym roku chyba tylko raz obejrzałam coś w telewizji. Oczywiście będąc w gościach, bo w domu nie mamy TV. Był to program "Kulinarny poker", który z miejsca mnie zafascynował! Dla tych dziwaków, którzy podobnie jak my z Sahibem żyją w niewyobrażalnym dla wielu "świecie bez TV" krótki opis zasad.

Gospodarze programu zapraszają kilku mistrzów kulinarnych z różnych krajów. Losują oni karty z bogatej talii. Karty niezwykłe, bo zawierające, zamiast asów i innych figur, różne mniej lub bardziej fikuśne produkty spożywcze, takie jak: papryka, brokuł, ananas, kapary, jakieś mięso itp. Następnie mają chwilę do namysłu, by zaproponować danie, które zamierzają z tychże składników przygotować na oczach widzów. Najciekawsze propozycje przechodzą do finału. I tu następuje najbardziej emocjonująca część - w zaledwie 20 minut siekając, mieszając jak szaleni, mistrzowie przygotowują wspaniałe dania, które my po drugiej stronie szkła możemy sobie niestety jedynie pooglądać, natomiast jury w studio - degustuje i wydaje werdykt.

Program - można powiedzieć - pewnie jeden z wielu podobnych, skąd więc mój entuzjazm? Ano dlatego, że moje gotowanie to w zasadzie codzienny poker kulinarny. Zawsze z pewnym niedowierzaniem słucham o ludziach, którzy potrafią zaplanować kuchenne poczynania na cały tydzień i zrobić odpowiednie zakupy. Stoję na przeciwnym biegunie. Należę do osób, które nawet z karteczką potrafią zapomnieć o kupnie mąki, przecieru pomidorowego albo cebuli. Po prostu chyba nie przywiązuję do zakupów tak dużej wagi. Poranna wizyta w lodówce, uzupełniona szybkim przeglądem sypkich produktów w szafce, zwykle zmusza mnie do kreatywnego wykorzystania pozornie nie pasujących do siebie składników ;)

Czasem jednak to pokerowe rozdanie okazuje się całkiem udane. Dziś jedna z ostatnich potraw: dynia z paroma dodatkami. Jeśli dla Was dynia to coś więcej niż tylko lampion ze świeczką, to mam nadzieję, że Was zainspiruje do własnych kombinacji. Potrawa zawiera orzechy włoskie, o których niedawno Borman tak pięknie napisał w komentarzu: "Lubię dania z orzechami włoskimi jako dodatkiem, wyrywają potrawę ze smakowej monotonii, wprawiają kubki smakowe w lekki niepokój." Nic dodać, nic ująć!

Składniki:
dynia,
cebulka,
papryka świeża lub marynowana,
świeża kolendra,
orzechy włoskie,
mielone ziele angielskie,
sól, oliwa.

Cebulkę poddusić na oliwie, dodać pokrojoną dynię. W następnej kolejności, gdy dynia lekko zmięknie, dodać ziele angielskie, które wspaniale komponuje się z dynią, oraz pokruszone orzechy. Jeśli dynia puściła zbyt dużo wody, można zdjąć pokrywkę, niech odparuje. Orzechy niech chwilę powchłaniają wodę, a ziele angielskie niech przejdzie całość swoim zmysłowym aromatem. Na sam koniec można dodać świeżą kolendrę (kolejna przyprawa wręcz stworzona do dyni!) oraz pokrojoną w cienkie paseczki świeżą czerwoną paprykę lub kawałek papryki konserwowej. Osobiście nie przepadam za konserwowymi warzywami, do swojego przepisu użyłam jednak domowej papryki, którą dostałam od Eli (była to papryka w oliwie, a nie w occie). Lekko dosolić do smaku.

Obiecuję już tej jesieni nie męczyć więcej dyniami :)

Smacznego!

Plastrony czyli koszulki startowe - co z nimi zrobić?

2011-10-25T13:38:00.007+02:00

Dziś będzie dość ekspresowy post. Startując w różnych zawodach zgromadziliśmy pewną kolekcję numerów startowych w postaci koszulek - inaczej zwanych też plastronami. Pamiątka miła, ale jako początkująca (ciągle) minimalistka, nie chciałam trzymać bezużytecznych przedmiotów tylko z powodu wspomnień. Te koszulki są co prawda z dobrego materiału, ale krój mają luźny, raczej nie nadają się jako koszulka, ani do biegania, ani do innych dyscyplin.

Pomysły są dwa. Pierwszy to pokrowce na siedzenia samochodowe. Wygląda to bardzo fajnie.

Pomysł drugi - dziś prezentowany, to worki na rozmaite rzeczy. Wystarczy zszyć dolną krawędź, co nawet osobie z igłą i nitką na bakier nie powinno zająć więcej niż 10 minut ;) My trzymamy w tych workach różne sportowe ciuchy, które rozłażą się po całej szafie. Jakieś biegowe ortaliony, spodenki i koszulki rowerowe, skarpetki itp. Sahib to ma nawet worki w różnych kolorach z różnymi kategoriami ubrań!

Dodatkowy walor to motywacja do wyjścia na trening, gdy po otwarciu szafy wyskakuje na przykład napis "Adventure Trophy" :) Polecam!

A może znacie jakieś inne patenty?

PS. Autorem zdjęcia nr 2 jest Piotr Siliniewicz.

W jaskini chomików - mieszane uczucia

2011-10-11T17:44:00.001+02:00

Bywa tak, że od czasu do czasu człowiek musi posprzątać w nie swojej jaskini. W ostatni weekend doświadczyliśmy tego z Sahibem. Po śmierci moich Dziadków (nawet nie "typowych", ale "ekstremalnych" chomików), zostało do uporządkowania ich mieszkanie oraz część domu pod miastem, użytkowanego jako letniskowy - stary, przedwojenny dom, z mnóstwem zakamarków, piwnicą, strychem, garażem i komórkami.

Tym razem zajęliśmy się bardzo małym wycinkiem tej schedy. Zajrzeliśmy do spiżarni, mniej więcej 1-metrowego pomieszczenia przyległego do kuchni w tym podmiejskim domu. Czego tam nie było... Stare tasaki, połamane łubianki, makaronowe zacierki w kilku pootwieranych torebkach (raj dla myszy!), spleśniałe kakao, skamieniałe kiśle, przetwory z '96 roku, tekturowe pudełka po bananach, kilka kilogramów plastikowych nakrętek od słoików (typ słoika, który wyszedł z użycia w latach 80.), stare, zwietrzałe przyprawy, pokrywki i sparciałe gumki do weków, torebki foliowe i folia malarska. Możecie sobie to mniej więcej wyobrazić?

Ogarnęły mnie mieszane uczucia. Z jednej strony pewnego rodzaju irytacja - po co zbierali tyle śmieci, po co to składowali? Podobnie wyglądały ich pokoje, w których meble oblepiały przestrzeń chronologicznie od ścian ku środkowi pokoju, niby w jakimś pszczelim gnieździe, a torebki włóczek, ścinków materiału, sznurków, guzików, śrubek itd. zajmowały każdą wolną półkę. Z drugiej strony te przedmioty przywołują różne miłe wspomnienia, aktywności, które Dziadkowie podejmowali, jak choćby domowe przetwory, roboty ręczne, "coś z niczego". Babcia zbierała różne ścinki i włóczki np. do celów tkackich, często coś dziergała lub szyła - większość umiejętności w tym zakresie zawdzięczam właśnie Jej. Z trzeciej w końcu strony pojawia się szacunek do ludzi, którzy potrafili kiedyś wszystko zrobić we własnym zakresie, z tego, co było dostępne. A często wymagało wieloletniego składania różnych surowców, by wreszcie wcielić w życie jakiś plan. Było w tym niemało recyclingu, choć wtedy pojęcie to nie było znane. Każda plastikowa torebka, każdy słoik, opakowanie po oleju, puszka - mogły do czegoś się przydać.

Trudno nam to zrozumieć, że gdy 20 lat temu pojawiły się masowo jednorazowe opakowania, nawyk gromadzenia każdej rzeczy był dla takich osób jak moi Dziadkowie na tyle silny, że nie uległ zmianie. Utarty tor myślowy, którym da się pojechać tylko do mieszkania całkowicie zapełnionego przedmiotami w większości bezwartościowymi.

Dla mnie jest to refleksja, by teraz, póki jestem jeszcze młoda (duchem!), wyrobić sobie nawyki odwrotne, by umieć na bieżąco pozbywać się tego, co niepotrzebne, zepsute, nadmierne.

Kwiatożerców nastał czas!

2011-10-04T11:45:00.006+02:00

Jak co roku nadszedł czas dyni, z których słynie nasza gmina - podpiaseczyńska Lesznowola. Niestety na trzy kupione przez nas do tej pory dynie, tylko jedna była czerwona w środku, aromatyczna, wspaniale dojrzała i pełna w smaku. Za to na polach, przez które często przejeżdżam rowerem, można jeszcze pośród pomarańczowych kul znaleźć tu i ówdzie spóźnione, jesienne dyniowe kwiaty. Pomyślałam - czemu nie spróbować? Tym bardziej, że o tej porze roku nikt nie ma pretensji o obrywanie kwiatów, skazanych na zwiędnięcie podczas pierwszych przymrozków.

Na pierwszym zdjęciu tarta z cukinią i oscypkiem. Kwiaty dyni pełnią tu rolę dekoracyjną. Dokładnego przepisu na tartę nie podaję - zwykłe kruche ciasto (tyle, że bez cukru). Na pewno wielu Czytelników potrafi zrobić lepsze niż ja, bo drygu do gotowania specjalnego nie mam. Chodziło mi raczej o inspirację - kwiaty dyni mają po upieczeniu czy usmażeniu cukiniowy, delikatny posmak. Warto dać im zabłysnąć, nie przyprawiając potrawy zbyt ostro, nie używając zbyt obficie mocnych akcentów, takich jak mocny w smaku ser. Do potraw, które piecze się długo lepiej dodać je pod koniec, na 5 min. przed wyjęciem z piekarnika.

Drugie zdjęcie to standard, który znajdziecie na wielu kulinarnych blogach - kwiaty dyni smażone w naleśnikowym cieście. Tu chyba również przepis niepotrzebny. Wspomnę tylko, że ciasto zrobiłam z mąki razowej, o konsystencji dużo gęstszej niż na normalne naleśniki. Kwiaty trzeba opłukać, usunąć ogonek i słupek, lekko rozpłaszczyć. Maczałam je w ten sposób, by ciasto dobrze wniknęło we wszystkie zakamarki. Po usmażeniu lekko odsączyłam na serwetce, zresztą na teflonowej patelni wyszły mało tłuste. Pozostałe ciasto rozwodniłam i usmażyłam jeszcze kilka naleśników.

Kwiatowy debiut udał się. Efekt wyśmienity, wizualnie przyjemny, surowiec za darmo - czego chcieć więcej? Pozdrawiam i życzę udanego kwiatożerstwa - to już chyba ostatni dzwonek!

Hoven Droven i Corvus Corax - 7. Warszawski Festiwal Skrzyżowanie Kultur

2011-09-29T23:59:00.004+02:00

Przyznam szczerze, że na festiwalowe koncerty staram się chodzić z głową otwartą na nowości. Jednak przed czwartkowym koncertem dręczyły mnie wątpliwości, czy "perkusja w nadmiarze" oraz "harmider" będą w ogóle do zniesienia. Ten wieczór pokazał, jak bardzo się myliłam! Koncert był fantastyczny, przez trzy godziny tańczyłam, skakałam, krzyczałam aż do ochrypnięcia, a wyszłam mokrusieńka i trochę przygłucha. Dawno nie bawiłam się tak dobrze! Było ostro, głośno, gorąco!

Koncert rozpoczął Hoven Droven, co oznacza "harmider" - bynajmniej nie najgłośniejszy wykonawca tego dnia. Piątka szwedzkich muzyków wykonuje wprawdzie muzykę głośną, ale rytmiczną - wręcz stworzoną do zabawy, taką, przy której nogi nie ustoją w miejscu. Folkowe brzmienie nadaje instrument smyczkowy, coś jakby małe skrzypeczki. Współczesne akcenty to dwie basówki, faktycznie głośna perkusja oraz... saksofon, na którym muzykuje lider zespołu. Całość bez sztucznego zadęcia, spontaniczna, dobry kontakt z publicznością. Tu niestety muszę ponarzekać - publiczność, przynajmniej na tej pierwszej części koncertu, nie popisała się. Krzesła były w większości usunięte, by zrobić miejsce do zabawy i skakania. Tymczasem niewiele osób skorzystało z tej możliwości, a szkoda. Lider ubrany w czerwoną koszulkę z orłem i napisem "Polska" dwoił się i troił, by rozruszać młodych, ale wyjątkowo drętwych słuchaczy. Na szczęście było kilka osób, które współzawodniczyły w konkursie "kto będzie skakał do końca i nie padnie" oraz "kto głośniej krzyknie, a nie straci głosu". Zaletą słabego zainteresowania jest tylko to, że można poskakać pod samą sceną i pooglądać z bliska skandynawskich przystojniaków ;)

Kiedy zobaczyłam zdjęcia berlińskiej grupy Corvus Corax, pomyślałam sobie, że to jeden z tych zespołów, którzy muzyczne niedociągnięcia próbują nadrobić oryginalnymi strojami, mrocznym klimatem i temu podobną otoczką. Nic bardziej mylnego! Taki wizerunek sceniczny, choć uważam za nieco festyniarski, nie ma wcale wpływu na muzykę. Podczas koncertu od czasu do czasu zamykałam oczy, a muzyka nadal wprawiała mnie w trans i zachwyt. Przede wszystkim za sprawą instrumentarium. Świetna sekcja rytmiczna - aż 3 perkusistów, grających na gongach i olbrzymich bębnach, takich co to wymagają niezłej buły (po zdjęciu ubrań panowie nawet te buły zaprezentowali). Lecące z głośników basy dosłownie przytłaczały. Do tego mój ukochany instrument - dudy, a także lira korbowa. Od czasu do czasu jakieś klekotki, tary i inne przeszkadzajki, których nazwy nie znam. Publiczność tym razem nieco żywsza, a do mnie dołączyła Monika (tu wyobraźcie sobie elegancką panią prosto z biura, z torebką, która żywo podryguje prawie pod samą sceną do tej na poły średniowiecznej, na poły metalowej muzy!). Sama muzyka, donośna, rytmiczna, ale ciekawie łącząca dawne tradycje (jak na przykład chóralny śpiew, nieziemski, przejmujący dźwięk dud) ze współczesnym ostrym graniem. Nogi same niosą do tańca! Monika zaskoczyła mnie jeszcze raz - po wyjściu z koncertu nabyła aż 2 płyty Corvus Corax, dzięki czemu część drogi do domu była przedłużeniem tego żywiołowego i pełnego dzikiej energii wieczoru.

A teraz siedzę w domu i zastanawiam się, czy trzy godziny podskoków wykonywanych z pełnym zaangażowaniem mogę wpisać do dzienniczka treningowego jako "fitness" ;)

Zdjęcia pochodzą ze strony Festiwalu.

Barbara Furtuna i Linares - 7. Warszawski Festiwal Skrzyżowanie Kultur

2011-09-29T13:14:00.003+02:00

Środowy wieczór festiwalu to "Złote Głosy na Skrzyżowaniu Kultur". Nadal pozostaliśmy w kręgu śródziemnomorskiej kultury i tradycji muzycznej.

Pierwszy złoty głos wydobył z siebie zespół Barbara Furtuna. Wbrew pozorom nie chodzi tu o kobietę, lecz o wokalny kwartet przystojnych Korsykańczyków. Ubrani na czarno panowie rozpoczęli swój występ utworami a capella - pieśniami o inspiracjach religijnych, przypominającymi nieco gregoriańskie chorały. I choć cztery głosy nie są w stanie zaśpiewać jak liczniejszy chór, mimo to muzyka, dzięki różnym barwom głosów i modulacjom, pełna była przestrzeni. Wkrótce okazało się, że repertuar mają znacznie szerszy - to podchodzący pod styl tradycyjnych szant, to poezji śpiewanej (w niektórych utworach towarzyszył im skromny akompaniament gitary). Śpiew jest tak naprawdę najprostszym pod względem formy rodzajem muzyki, zwłaszcza ten wykonywany bez towarzystwa jakichkolwiek instrumentów. Można powiedzieć, że to bardzo minimalistyczna muzyka. Jednak odpowiednio zestawione i przeplatające się głosy potrafią samym śpiewem wyczarowywać niesamowite krainy, do których przenoszą słuchaczy. Według mnie występ ten, tak różny od pozostałych, zasługiwał na uwagę, zresztą gorące owacje tylko to potwierdziły.

Kolejny głos trudno nazwać szczerozłotym choć niewątpliwie płynął z głębi duszy. Carmen Linares, bo o niej mowa, to hiszpańska artystka specjalizująca się we falmenco we wszystkich jego odmianach. Żywiołowy, czasem brawurowy śpiew w towarzystwie niesamowitego akompaniamentu dwóch dzikich gitar, improwizacja, ekspresyjny "bailador" (czyli tancerz), który dał niezapomniany popis flamenco - aż szkoda, że nie siedziałyśmy z Moniką bliżej sceny! Carmen głos ma niski, zachrypły, przypomina starą Cygankę, jej występ pełny był pokrzykiwań, przytupów, charakterystycznego dla flamenco klaskania o niemożliwym do uchwycenia rytmie. Nie jestem znawcą flamenco, ale w porównaniu do innych nagrań czy występów, które widziałam, ten styl wydał mi się bardzo "rootsowy", nieprzetworzony. Tak jakbyśmy przenieśli się gdzieś pod gołe niebo i zasiedli przy ognisku...

Przy okazji mały żarcik. Czy wiecie, dlaczego gitarzyści mają przeważnie długie włosy? To proste. Żeby dobrze grać, trzeba naprawdę godzinami ćwiczyć - nie ma czasu na chodzenie do fryzjera :)

Zdjęcia ze strony Festiwalu.

Psarantonis i Aynur - 7. Warszawski Festiwal Skrzyżowanie Kultur

2011-09-28T01:00:00.003+02:00

Za nami kolejny dzień festiwalowych emocji. Wtorkowy wieczór spędziliśmy pod hasłem "Śródziemnomorskie klimaty".

Koncert rozpoczął Psarantonis (Antonis Xylouris), którego Sahib określił całkiem trafnie "Sabałą z Krety". Zarośnięty, niewysoki artysta miał w sobie jednocześnie coś z Homera. Muzyka iście pradawna - chropawy, szorstki głos, od śpiewu przechodzący do recytacji, to oddalający się, to przybliżający. Lira - coś jak nasze ludowe gęśle, akompaniament dwóch lutni, plus bęben. Instrumenty jakby nie do końca zestrojone - dla współczesnego słuchacza, przyzwyczajonego do dopracowanych, idealnych brzmień, tego rodzaju muzyka wymaga skupienia i cierpliwości. Niesie ze sobą jednak sporo energii z głębi czasu - a koncertujący od kilku dekad Psarantonis potrafi tę energię przekazać! Oczy wyobraźni widzą naszych pogańskich przodków odprawiających swoje święta przy takiej własnie muzyce. Nie brakło efektów specjalnych. Publiczność zareagowała spontanicznie na grzmoty i błyski, które Zeus zesłał w kilku najbardziej odpowiednich momentach. Podsumowując - ciekawa, choć niełatwa muzyka. Artysta o ugruntowanym już, wypracowanym przez lata stylu.

Prawdziwą gwiazdą wieczoru okazała się Aynur Dogan - kurdyjska wokalistka o niesamowitym, niskim i bogatym głosie. Jedna z tych artystek, które warto zobaczyć na żywo, aby docenić ich zaangażowanie sceniczne i uczucie wkładane w śpiew. Akompaniujący zespół był właściwie tłem dla wokalu (tu brawa dla dźwiękowców, którzy nie zagłuszyli mikrofonu Aynur, a z naszych doświadczeń wynika, że na niszowych koncertach bywa różnie), choć sam w sobie brzmiał równie dobrze - flet poprzeczny i prosty, kontrabas, rożek, perkusja, w tym djembe, oraz niewielki instrument strunowy, którego nazwy nawet nie próbuję zgadywać. Rytmy charakterystyczne dla muzyki tureckiej, bliskowschodniej, momentami przypominające też muzykę o arabskim rodowodzie, np. Natachę Atlas. Jednak Aynur koncertuje dopiero od kilku lat, może nie osiągnęła jeszcze rutyny, za to ujmuje świeżością wykonań, czasem wręcz nieśmiałością. Oboje z Sahibem byliśmy urzeczeni i nie zaskoczyły nas owacje na stojąco. Tak jakoś się składa, że muzyka tworzona przez górskie narody trafia nam prosto do serc. Pełno w niej przestrzeni, a rzewność przeplata się z energią. Polecam!

Zdjęcia pochodzą ze strony Festiwalu.

Kalaniemi i Peón - 7. Warszawski Festiwal Skrzyżowanie Kultur

2011-09-27T11:05:00.007+02:00

W niedzielę rozpoczął się kolejny, siódmy już Warszawski Festiwal Skrzyżowanie Kultur. Rozpoczął się od koncertu Urszuli Dudziak w Sali Kongresowej. Jako prości ludzie wybraliśmy się z Sahibem dopiero wczoraj na koncert "namiotowy" pod PKiN. Rzadko bywamy na koncertach, więc muzyka grana na żywo robi na nas przeważnie duże wrażenie. Na Festiwalu zaś co roku można posłuchać wykonawców niszowej muzyki z pogranicza folku, która nieczęsto pojawia się w mediach, a i w sieci znajdują ją raczej znawcy. Wczorajszy koncert upłynął pod hasłem "Kobiety Świata na Skrzyżowaniu Kultur".

Jako pierwsza wystąpiła Maria Kalaniemi - fińska mistrzyni gry na akordeonie, a zarazem śpiewaczka. Rzeczywiście jest prawdziwym wirtuozem - z niewiarygodną szybkością uderzając w guziczki instrumentu, wydobywa ludowe, rzewne rytmy swoich rodzinnych stron, płynnie przechodząc do rozmaitych muzycznych inspiracji, jak chociażby tanga, polki, melodii cygańskich itd. Momentami jest to muzyka wymagająca skupienia, innym razem zachęcająca do beztroskiego poskakania. Towarzyszyło jej dwóch muzyków: niepozorny blondyn-gitarzysta oraz niesamowity, żywiołowy rudzielec o długich włosach, przygrywający na fisharmonii oraz harmonijce. Muszę przyznać, że przez cały koncert zastanawiałam się, czy jest to jego prawdziwy kolor włosów. To coś, czego w radiu nie da się zobaczyć :) Występowi Marii Kalaniemi zabrakło nieco żywiołowości, choć kilka żartów na pewno pomogło nawiązać dialog z publiką. Sahib, wielbiciel jej talentu, był zachwycony. Ja na pewno nie raz jeszcze sięgnę po jej klimatyczne nagrania.

Publiczność znacznie bardziej rozkręciła się, gdy na scenie pojawiła się hiszpańska artystka - Mercedes Peón. Ubrana w czerń kobieta o wyglądzie mniszki szybko pokazała się jako indywidualistka o sile wulkanu. Mercedes to taka osoba, o której mówi się, że ma wielką "wyobraźnię muzyczną". To znaczy, że zagrałaby nawet na starej puszce i kawałku patyka, tworząc spójną kompozycję. W tle jej muzyki leci elektrobit z playbacku, co niektórym może przeszkadzać, jednak wszystkie kompozycje są własnego autorstwa artystki. Donośny, niesamowity wokal, gra na dudach (!), tamburynie, perkusji brzmią na tym tle żywiołowo, czasem tajemniczo, czasem dyskotekowo czy wręcz bollywódzko. Mercedes wie, kiedy szeptać lub dyszeć, a kiedy drzeć się na całe gardło. Może nie jest to głos tej klasy co Sainko Namtchylak (inna skala i technika śpiewu), jednak robi wrażenie. Warto tu na marginesie przypomnieć, że również Sainkho akompaniuje sobie sama z playbacku. Mercedes ciekawie wkomponowuje do muzyki śmiech, dzwoneczki, dźwięki wody. Sahib stwierdził, że to muzyka robiona pod publikę o niewybrednych gustach, wydaje mi się jednak, że ocenił ją za surowo. Monika skrytykowała playback. Na pewno ciekawiej by było, gdyby zamiast elektronicznego podkładu grało z artystką kilku muzyków, najlepiej tak żywych jak ona, jednak nie każdy jest gotowy na tego rodzaju współpracę. W każdym razie Mercedes nieco poderwała drętwą publiczność z krzeseł i już za to należą się brawa. Osobiście jestem wielką fanką gry na dudach i tym zostałam kupiona. Na koniec tylko dodam, że kobiety ogolone na łyso coś w sobie mają, przenosząc kobiecość w inny wymiar.

(Zdjęcia pochodzą z materiałów festiwalowych. Nie znam niestety autorstwa.)

Z krakowskich jabłek - jesienne przyjemności

2011-09-19T19:21:00.007+02:00

Jesień zbliża się wielkimi krokami. Czas przełamać blogowe lenistwo :) Tym bardziej, że nieoczekiwanie spotkała mnie motywacja w postaci kolegi Maćka, który stwierdził, że mój blog to nudy na pudy. Zatem specjalnie dla niego publikuję przepis. Są to ultraszybkie pieczone jabłka, które najlepiej przyrządzić ze znalezionych, zdziczałych i kwaskowych jabłek. Tę potrawę wykonałam w sobotę w gościnnej kuchni Maćka w Krakowie.

Znalezienie potrawy, którą oboje zjemy, wcale nie było takie proste. Stali Czytelnicy wiedzą, że od lat jestem wegetarianką. Tymczasem Maciek stosuje dietę "optymalną" czyli tłuszczową (smalec, boczek i te sprawy, najlepiej zero węglowodanów). Zbiór wspólny produktów, które jedzą zarówno wegetarianie, jak i optymalni, jest dość mizerny...

W sobotę zrobiliśmy sobie biegową wycieczkę (Maciek jest zapalonym biegaczem i jednym z najlepszych w Polsce biegaczy ultra - dla niego był to raczej biegowy spacerek). Obok fortu Swoszowice znaleźliśmy kilka jabłek. Nie ma chyba nic fajniejszego, niż biec sobie grzbietem, z jabłkiem w ręku, kiedy w powietrzu unoszą się wymieszane jesienne zapachy, słońce świeci, wiatr świszcze w głowie, a w perspektywie majaczy posiłek regeneracyjny z tychże jabłek.

Składniki:
kilka kwaśnych jabłek, może byś też kilka śliwek, garść rodzynek, garść płatków owsianych górskich, łyżka oliwy, łyżka miodu, cynamon do woli, orzechy laskowe (!!! absolutny hit!)

Jabłka pokroić, wymieszać z resztą i zapiec w 180° przez około 20 min., najlepiej pod przykryciem. Jeśli są zbyt suche, podlać odrobiną wody. Jabłka powinny być miękkie, ale nie aż tak jak w powidłach.

Spożywać niezwłocznie, uważając, by nie oderwały się uszy :) Smacznego!

A Wy - jakie macie proste jesienne przepisy i przyjemności?

Zabuffmy się!

2011-08-17T01:15:00.022+02:00

Buff, o którym wspominałam już kilka razy przy różnych okazjach (m.in. o fastpackingu) jest dla mnie jednym ze sprytniejszych wyrobów tekstylnych, z jakimi miałam do czynienia. Coś na kształt szwajcarskiego scyzoryka, lecz w dziale nakryć głowy. Skojarzenie ze scyzorykiem nasuwa się mimowolnie, gdy spojrzeć na zastosowania buffa - może być czapką, opaską, siatką, frotką do włosów, ręcznikiem, ba, nawet obrusem! A przy tym jest ładny, mięciutki, lekki i szybko schnie po praniu.

Kiedy więc otrzymałam propozycję napisania, uwaga!, tekstu sponsorowanego na temat buffa dla sklepbuff.pl, nie wahałam się ani chwili. Zresztą nie potrafiłabym reklamować czegoś, do czego nie jestem przekonana w 100%. Od razu wybrałam najbardziej jaskrawy i rzucający się w oczy wzór - Peacock. Taka już ze mnie sroka ;) Pisanie poszło szybko, gorzej było ze skompletowaniem fotek. Na swoje usprawiedliwienie dodam, że musiałam wleźć odpowiednio wysoko, co udało się dopiero niedawno. Na górze okazało się, że dookoła są tylko owce, więc chcąc-nie chcąc zostałam modelką na potrzeby tego krótkiego tekstu.

Buff jest to elastyczna, prosta rura z materiału, bez szwów. Brzegi leciutko się rolują w naturalny sposób, co widać na zdjęciu. Standardowy buff zrobiony jest z mikrofibry, ale bywają też z coolmaxu, merino, polaru, odblaskowe itd. Realna waga to 38 g, a wymiary 46x24 cm (produkowane są również inne rozmiary, m.in. dla dzieci). Wygląda aż zbyt prosto?

No to popatrzcie, co można z niego wyczarować. Na pierwszy ogień kilka zastosowań, sugerowanych przez producenta. We wstępie do artykułu moje ulubione zastosowanie czyli "coś na szyję". Nazwijmy umownie apaszką lub szaliczkiem :) Dodam tylko, że zakres termiczny, przy którym używam to od "rześkiego letniego poranka" po "skuwające lutowe mrozy".

Aby zrobić z buffa klasyczną czapeczkę, potrzeba nieco gimnastyki. Wbrew pozorom nie jest to trudne. Taką czapeczkę noszę rzadziej, gdyż koliduje z kucykiem, ale ta forma jest preferowana przez znajomych biegaczy i kolarzy.

Znacznie częściej składam buffa na pół i noszę w taki autorski sposób. Dzięki temu uszy są zakryte, czubek głowy ma niezłą wentylację, a kucyk swobodnie może powiewać. Ahoj! Warto dodać, że w tej postaci wchodzi pod rowerowy kask, co ma dla mnie pierwszorzędne znaczenie.

Zabawną czapkę można uzyskać tylko związując jeden koniec. Trudno, chyba nigdy nie dorosnę i zawsze będę miłośnikiem śmiesznych czapek, bo wymyślenie tej czapki dało mi niesamowicie dużo frajdy!

Można też założyć buffa w najbardziej leniwy sposób z pogranicza folkloru - jako długą chustkę zakrywającą włosy. Nieźle się sprawdzi przy wypasaniu gąsek, a w końcu nigdy nie wiadomo, w jakim kierunku potoczy się kariera ;)

W letni dzień nie od rzeczy jest wywrócić go na lewą, białą stronę. I żaden kapelusz od słońca nie jest już potrzebny. W ten sposób noszę go często, na kajaku albo w górach.

Jeśli w podróży zagrozi nam ptasia grypa albo burza piaskowa, robimy z buffa maseczkę.

Jako kominiarka świetnie zmieści się pod kaskiem czy kapturem.

W razie nadludzkich wysiłków świetnie zastąpi frotkę.

Osoby o włochatych głowach docenią buffa jako gumkę do włosów.

Na koniec kilka innych zastosowań.

Oryginalny buff jest bardzo trwały - pierwszy, którego używam od 5 lat poza nieznacznym "skulkowaniem" ani nie stracił koloru, ani się nie rozciągnął, ani nie zbiegł. Cały czas jest w pełni użytkowy (i ładny, bo w kwiatki), pomimo że kiedyś dość bezceremonialnie użyłam go do ciągnięcia kajaka przez kilkaset metrów, no ale nie miałam innego wyjścia ;) Trudno w to uwierzyć, gdy trzyma się w ręku tę cienką i leciutką szmatkę!

Ostatnio jeden znajomy pochwalił się, że użył buffa awaryjnie na basenie jako... czepka! Nie wiem, na ile się to sprawdza, bo sama nie testowałam, ale po założeniu okularków pływackich trzyma się całkiem nieźle!

W awaryjnej sytuacji albo po prostu w górach sprawdza się świetnie jako ręcznik! Wiem, bo testowałam. Zdjęcia, wybaczcie, brak ;)

Panie noszące rozmiar... yyy? może 32? (albo po prostu małe dziewczynki) mogą śmiało paradować po deptaku w topie zrobionym z buffa ;) Niestety buffy w rozmiarze umożliwiającym mi takie zastosowanie nie są produkowane. No ale w końcu to miał być szalik, a nie bluzka :) Zdjęcia, wybaczcie, również brak.

Zdarzyło mi się nosić w buffie niczym w siatce - jabłka, niespodziewanie znalezione w jakimś dzikim sadzie oraz ogórki, kupione prosto z pola od rolnika. W tym celu wystarczy zawiązać jeden koniec buffa na supeł. Pod namiotem taki zaimprowizowany woreczek przydaje się na różne drobiazgi, które lubią się zawieruszać.

W plecaku może posłużyć jako zaimprowizowany pokrowiec na delikatne rzeczy, np. okulary (które przy okazji bardzo dobrze czyści). Można również przełożyć nim delikatne rzeczy, żeby się nie poobijały.

Na wyjeździe w dzicz, gdy ma się mało rzeczy, z powodzeniem zastąpi elegancki obrusik. Zwłaszcza, gdy na śniadanie wpadają świeżo poznani wspinacze, a my wyciągamy z dna plecaka ostatnią paczkę daktyli. Buff na "stole" świetnie odwróci uwagę od niedostatków zaopatrzenia :)

To naprawdę sprytna szmatka. Czy zimą, czy latem, prawie zawsze mam go przy sobie. Wady? Choć używam od paru lat, nie znalazłam. A, już wiem! Jest jedna. Kiedy przychodzi do zakupu, nigdy nie mogę się zdecydować na kolor! Wzorów jest zatrzęsienie, co sezon jakieś nowości, normalnie szaleństwo. Podoba Wam się ten Peacock? Dla mnie jest bardzo energetyzujący.

Z buffem jest trochę jak z czekoladą. Co jest lepsze niż jeden buff? Oczywiście - dwa buffy!

Na koniec dowód na to, że nie tylko kobietom w buffie do twarzy :)

UWAGA! DOBRA WIADOMOŚĆ. DO KOŃCA SIERPNIA W SKLEPBUFF.PL ZNIŻKA 10% NA HASŁO "TOFALARIA"!

Zdjęcia: Sahib, Iwona, Monia. Dzięki!

"Za 600 metrów fotoradar" czyli po co nam autostrady

2011-08-07T23:15:00.002+02:00

Właśnie wróciliśmy z krótkiego wyjazdu. Przejazd przez Polskę, jedną z głównych dróg, zajął nam tyle czasu, co przez kilka innych krajów łącznie! Tu jakieś światła, tam remont, ruch wahadłowy i zwężenie, a fotoradarów tyle, co w przydrożnym lesie "papierzaków".

W drodze naszła mnie jednak refleksja. Przyjeżdża do nas taki Francuz, Włoch albo Niemiec. Autostrady kończą się na granicy jak nożem uciął. Zamiast więc przelatywać bez refleksji przez nasz piękny kraj, ma okazję przyjrzeć się uważniej naszym wioskom i miasteczkom. Zmęczy się, na kawę wstąpi, a może nawet na pierogi. Paliwa nieco więcej spali, to i zatankuje. Gdy wreszcie sen zacznie go morzyć, Morfeusza w jakimś przytulnym hotelu obejmie... W ten sposób Polska promuje się niejako turystycznie, restauratorzy i hotelarze zacierają ręce, państwo zgarnia podatki, żyć nie umierać! Nie ma co narzekać, że nie mamy autostrad - to zabieg celowy, mający zatrzymać u nas turystów jak najdłużej się da.

A poza tym, jak mówi pewne powiedzonko, to przecież droga jest celem ;)

Nie różowa, acz prawdziwa natura Tofalarii

2011-07-22T12:48:00.004+02:00

Po chwilowej przerwie wracam do świata wirtualnego, również blogowego, choć nie wiem na jak długo, bo szykują się kolejne wojaże. Tym milej tu wrócić, że mój zaniedbany blog otrzymał drugie w swojej historii wyróżnienie. Tym razem od minimaLenki, autorki bloga o powrocie do minimalizmu.
Dziękuję!

Nie jestem fanką łańcuszków, więc zastosuję się już tradycyjnie, tylko do najprzyjemniejszej części zabawy, czyli pisania o sobie ;) Powinnam wyróżnić 16 (!?) kolejnych blogów - również tradycyjnie odeślę zainteresowanych do listy z prawej strony. Znajdziecie tam mnóstwo poczytnych blogów, a wkrótce listę wzbogacę o inne, na które regularnie zaglądam. Wyróżnień jako takich w świat dalej nie posyłam.

Podczas ostatniej takiej zabawy zdradziłam 7 rzeczy, które lubię. Tym razem druga strona medalu - rzeczy, których nie lubię, nie cierpię, czy wręcz nie znoszę. Taka lista wydaje mi się dużo lepszym odzwierciedleniem mojej, bynajmniej nie różowej, natury.

Nie lubię:

1. Jak coś pyka w rowerze, a ja nie mam pojęcia co.
2. Kiedy próbuję odkręcić śrubokrętem jakiś wkręt, a jemu urywa się główka.
3. Kuchni polskiej rozumianej jako podawanie każdej potrawy polanej podłym, zalatującym octem ketchupem. Na przykład naleśnik. Brrr, traumatyczne wspomnienie z ostatnich tygodni.
4. Przymusu wszelkiego rodzaju. Nakazów, zakazów, rozkazów. Zwłaszcza bezsensowych.
5. Jazzu. Skoro już wyszłam na antyspołecznego buraka, chyba spokojnie mogę zdradzić również swoje niskie aspiracje muzyczno-kulturalne.
6. Ogórka bez skóry, a pomidora ze skórą. Golfów, chyba że mają suwak.
7. I jeszcze ludzi z charakterem trudniejszym od mojego.

Człowiek lasu pozdrawia

2011-07-03T23:01:00.004+02:00

Chwilowo zostałam człowiekiem lasu. Czytelników (o ile jeszcze ktoś tu zagląda) bardzo proszę o wyrozumiałość. W ramach przeprosin fotka oraz krótka historia pt. "Skąd się bierze jesień". Pobyt w lesie, zwłaszcza z omc doktorem nauk leśnych Sahibem, jest bardzo pouczający!

Ja: Dlaczego drzewa jesienią przebarwiają się i zrzucają liście?
Sahib: Jak to, nie wiesz? Przecież tego uczą już w przedszkolu. Drzewa zrzucają liście, żeby jeże miały w czym się zakopać na zimę!
Ja: Ale skąd drzewa wiedzą, że w okolicy jest jakiś potrzebujący jeż?
Sahib: Bo jeże bardzo głośno tupią.
Ja: Czy jeśli jakaś rodzina jeży podejdzie pod drzewo i zacznie głośno tupać, to drzewo się przebarwi, zrzuci liście i nadejdzie jesień?
Sahib: Oczywiście!

Teraz już wiem, kto ponosi winę za przedwczesne przyjście jesieni... Pozdrawiam Wszystkich i życzę słonecznej pogody!

Nie bójcie się szpinaku!

2011-06-08T15:26:00.006+02:00

To jest przepis specjalnie dla tych, którzy nie lubią szpinaku, bo kojarzy im się z wodnistą, rozgotowaną papką. A przecież szpinak ma też inne, smakowite oblicze. Sezon na świeży szpinak w pełni - jest to warzywo, które wspaniale smakuje również na surowo. Nie wierzycie? Spróbujcie. Sałatkę ze szpinaku wcinam od kilku dni, aż mi się uszy trzęsą. W warzywniaku to już się nawet przestali dziwić, gdy wpadam i kupuję od razu kilogram. Kilogram to pokaźna torba, bo szpinak jest bardzo lekki. A oto przepis:

trochę liści szpinaku - umyć, pokroić
2 rzodkiewki
garść orzechów włoskich
szczypiorek
parmezan lub ser pleśniowy (ale niekoniecznie)
oliwa, sól, pieprz

Ta sałatka świetnie smakuje na przykład zawinięta w cienki naleśnik albo z razowym chlebem. Jeśli macie inne pomysły na świeży szpinak, to koniecznie podzielcie się w komentarzach. Życzę udanych szpinakowych wariacji!

PS. Mile widziane inne dania nie wymagające gotowania w te upały :)

Książeczka

2011-06-03T13:39:00.005+02:00

Wczoraj wybrałam się do banku (nazwijmy go roboczo Przecudny Kwiat Oszczędności) załatwić pewną sprawę. Nie była zbyt skomplikowana, dzięki czemu spędziłam w banku zaledwie nieco ponad godzinę, a moje papiery obsługiwały tylko cztery osoby. W międzyczasie, stojąc przy okienku i spoglądając na błyskawiczny postęp mojej sprawy, obserwowałam sceny rozgrywające się przy kasie obok.

Otóż do banku przyszła starsza pani - zadbana, elegancko ubrana, w towarzystwie młodszej kobiety. Panie potrzebowały pilnie uzyskać pewną sumę w gotówce, w związku z czym starsza pani przyniosła książeczkę oszczędnościową, z której chciała tę sumę wypłacić. Pamiętacie takie książeczki? Zielony papier, tabelka, pieczątki, ten klimat.

Kasjerka: Niestety, proszę pani, nie możemy wypłacić z tej książeczki. Zostało za mało miejsca, by wpisać jakiekolwiek operacje.
Starsza pani: No dobrze, to co mamy zrobić? Pilnie potrzebujemy gotówkę. Proszę nam jakoś pomóc.
Kasjerka: Zaraz zobaczę, co możemy zrobić. Proszę usiąść i chwilę zaczekać.

I wyszła na zaplecze. Minęło czasu mało-wiele, jak to się mówi w baśniach.

Kasjerka: Możemy zrobić tak. Zlikwidujemy pani książeczkę, część wypłaci pani w gotówce, a resztę wpłaci pani na nową lokatę, która zaraz założymy. Będzie się ona automatycznie odnawiała.

Wytłumaczyła starszej pani, jakie są stopy procentowe, zasady wypłat, która lokata najbardziej się opłaca itd. Starsza pani pomarudziła, popytała, podumała i wybrała półroczną lokatę. Kasjerka znów odesłała ją na kanapę, a sama zaczęła przygotowywać papiery i gotówkę do wypłaty. W końcu wszystko było gotowe.

Kasjerka: Zapraszam panią do podpisania nowej umowy na lokatę terminową. Wszystko przygotowane.
Starsza pani: No dobrze, a gdzie jest KSIĄŻECZKA?
Kasjerka: Nie prowadzimy już lokat w formie książeczek. Dowodem założenia lokaty jest ta umowa.

Umowa - czyli kartka A4.

Starsza pani: Co?! Taki karteluszek? Nie, no pani chyba żartuje. Przecież taką kartkę to ja zaraz zgubię!
Kasjerka: To nic, w każdej chwili może pani wypłacić pieniądze, jeśli przyjdzie pani z dowodem osobistym. Nie musi pani nawet przynosić tej umowy.
Starsza pani: Czyli ten papier jest nic nie warty? Nie, ja się na to nie zgadzam. Chcę mieć książeczkę i już!
Kasjerka: Niestety książeczek już nie wydajemy. Są tylko takie lokaty i umowy. Mamy wszystkie dane z pani dowodu i na ich podstawie założona jest nowa lokata.
Starsza pani: Nie, nie, proszę to wszystko wycofać. Ja się na to nie zgadzam! Chcę mieć książeczkę. Trudno, pójdziemy gdzie indziej, skoro państwo nie wystawiacie książeczek. Nie po to człowiek odkłada całe życie, żeby mu jakąś kartkę dawali! Taki świstek! To chyba żart!
Kasjerka: To może ja poproszę naczelnika naszego oddziału?...

Niestety nie mogłam czekać na zakończenie tej pasjonującej historii. A szkoda, bo byłam bardzo ciekawa, które z możliwych zakończeń się ziściło:

a. Starsza pani wypłaciła zawartość swojej starej książeczki w postaci kufra wypełnionego złotem.

b. Starsza pani nie zniosła presji nowoczesności, rozkręciła rączkę parasola, w której miała ukrytą broń i rozniosła przybytek mamony w drobny mak.

c. Naczelnik i kasjerka, posługując się nożyczkami i zszywaczem, doprowadzili umowę do jedynej akceptowalnej postaci:

Z wizytą w młynie

2011-05-27T16:35:00.006+02:00

Dziś wpis nietypowy. Po pierwsze zaproszenie na wycieczkę - przynajmniej wirtualną - do młyna w Makowie Mazowieckim. Po drugie - wpis niejako reklamowy :) Być może niektórzy czytając post o kosztach wypieku domowego chleba zwrócili uwagę, że piekę chleb z mąki kupowanej bezpośrednio w młynie. Do tej pory mąka ta była przywożona przez osoby trzecie (do Makowa mamy kawałek...), ale gdy tylko nadarzyła się okazja, osobiście dokonaliśmy zakupów.

Przy okazji właściciel, pan Jerzy Stefański, oprowadził nas po młynie, pozwolił zrobić trochę zdjęć, a przede wszystkim opowiedział bardzo ciekawie o produkcji mąki. Tego dnia młyn nie pracował, więc w środku było cicho, chłodno i bardzo przyjemnie. Młyn znajduje się w starym ceglanym budynku o grubych ścianach, w środku wykończony jest drewnem. Drewniane są "kanały", którymi krąży ziarno i mąka. Ziarno, zanim zmieni się w mąkę, cztery razy pokonuje wszystkie kondygnacje młyna!

Młyn w Makowie produkuje mąki różnego typu (kupiliśmy orkisz 1850, żyto 650 i 2000, pszenicę 850), a także kasze, otręby itd. Odbiorcy to głównie lokalne piekarnie, ale pan Jerzy opowiadał, że kiedyś przyjechała nawet ekipa z Poznania i nabyła kilkaset kilogramów mąki. Tego rodzaju niewielkie młyny niestety odchodzą w przeszłość. Pan Jerzy jest na emeryturze i może traktować to zajęcie bardziej hobbistycznie - nie ma komu przekazać młyna. Obecne przepisy (oczywiście unijne) nie zezwalają na drewniane wykończenia młynów. To znaczy - w starych młynach są one akceptowane, natomiast budując nowy zakład, trzeba wszystko zaprojektować z blachy kwasoodpornej.

Myślę, że jeśli ktoś myśli poważnie o wypiekach, to warto rozejrzeć się w swojej okolicy za młynami tego typu. Mąka jest przeważnie produkowana w niewielkich ilościach (wydajność tego typu młyna to około 1500 kg na dniówkę 8 h), nie jest zleżała, ceny są atrakcyjne, na miejscu można osobiście porozmawiać z młynarzem, obejrzeć różne gatunki mąki. Osoby z Mazowsza zapraszam oczywiście do Makowa w imieniu pana Jerzego! Nie ma on swojej strony internetowej, maila, ani nawet komórki, ale możecie zadzwonić, najlepiej wieczorem: +48 29 7171428.

Autorem zdjęć jest Sahib, więcej zdjęć można obejrzeć tutaj.

Chrabąszcze etatowe

2011-05-23T11:22:00.002+02:00

Chrabąszcze są nie tylko w lesie. W nawiązaniu do poprzedniego wpisu o owadach - szkodnikach drzew, dorzucam kilka gatunków, które na pewno znacie z bliższego lub dalszego otoczenia. Ze specjalną dedykacją dla MinimaLenki ;)

Monitornik żółtokarteczkowiec
Kawopijca papierosowiaczek
Kabloplątek listwownik
Pleciuch futrynnik
Klawiaturnik jędnorękowiaczek
Telefonnik skryty
Linijkowiec ekierkowiaczek
Czatowiec pogodzinnik
Poniedzielnik leniwiec
Okrusznik podbiurkowiec
Zupojadek brudzikubek

... i wiele innych, które dopiero czekają na odkrycie i opisanie. Miłego poniedziałku!

Kreatywni entomolodzy

2011-05-21T23:07:00.001+02:00

Wczoraj dokształcałam się nieco z entomologii czyli nauki o owadach. Niedługo podejmę się niedużego zlecenia, które będzie wymagało bardzo podstawowej wiedzy na ten temat. Nie nauczyłam się jednak zbyt wiele. Moją uwagę odciągnęły fantastyczne nazwy owadów - niszczycieli drzew i krzewów:

Ogłodek dzirytnik
Zwójka jarzębóweczka
Wystrój wężowiaczek
Zgrzypnik twardokrywka
Wierzbinowiec niszczywierzba
Skoczonos ozdobny
Ryjkowiec kutnerowiec
Drwionek okrętowiec
Szarynka kalinówka
Kibitnik lilakowiaczek
Strąkowiec żarnowcowy
Pryszczarek maliniak
Owocówka głogóweczka
Nimułka różana
Brzęczak porzeczkowy
Nijasionka skrzydlaneczka
Opiętek dwukropkowy...

... mogłabym tak dalej wymieniać i wymieniać. Bogactwo przyrody jest wspaniałe. A nazwy, przyznacie chyba, brzmią całkiem sympatycznie. Mimo to nie chciałabym być drzewem, na którym żerują - w końcu to czarne charaktery!

Jeśli napiszę kiedyś powieść, to już wiem, skąd zaczerpnę imiona dla bohaterów ;)

Bibliografia: Zbigniew Schnaider "Atlas uszkodzeń drzew i krzewów powodowanych przez owady i roztocze", Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1991

Zwariowany test

2011-05-06T19:33:00.010+02:00

Ostatnio mam trochę mniej czasu na blogowanie. Dążąc do niezależności na polu zawodowym postanowiłam założyć własną działalność i wystąpić o dotację na ten cel. To pochłania dość sporo czasu - jeżdżenia po urzędach, wypełniania druczków itd. Dziś uzyskałam jeden z ciekawszych załączników do wniosku: "Opinię doradcy zawodowego".

Aby ją uzyskać, wypełnia się test, który jest następnie oceniany. Test określa predyspozycje psychiczne, opanowanie, motywację do pracy, kwalifikacje itd. Pytania, punktowane od 1 do 5 są przemieszane, a niektóre mają chytrze "odwróconą" punktację (żeby delikwent nie zakreślił z automatu 5 we wszystkich pytaniach).

Kilka pytań - i ocen, bo sumowałyśmy punkty wspólnie z panią doradczynią - było dla mnie dość zaskakujących ;)

I tak na przykład, odpowiedź "zawsze sama naprawiam cieknący kran" została oceniona na minimum punktów (wniosek: nie należy samemu naprawiać kranu, ale co ma zrobić ktoś, kto umie?). Z kolei pytanie o własnoręczną zmianę koła w samochodzie było ocenione dokładnie odwrotnie! To znaczy za "zawsze sama zmieniam koło w samochodzie" dostałabym maksimum punktów, niestety sama koła nie zmieniam, w przeciwieństwie do naprawy kranu, więc za to dostałam znów minimum. Zapytałam panią, dlaczego i czy nie wydaje jej się to dziwne. Odpowiedziała, że test opracował Pan Profesor i nie może podważyć jego kompetencji. Koniec końców i tak punktów uzbierałam bardzo dużo, więc nie dyskutowałam dalej na ten temat.

Jedno z pytań było wyjątkowo tendencyjne "czy jesteś zadowolony po wyjściu od fryzjera"? Powiedziałam, że niestety nigdy nie chodzę do fryzjera, więc trudno mi odpowiedzieć. Ciekawe, jak poradzili sobie z tym panowie występujący o otwarcie działalności budowlanej (większość wnioskodawców w naszym powiecie) :) W końcu uznałyśmy, że pokrewna będzie odpowiedź na pytanie o zadowolenie z zakupu ubrań.

Było również pytanie o samodzielne usuwanie kleszcza - to z kolei punktowane wysoko. No i na deser pytanie, które wymyślił jakiś poeta od aforyzmów: "cudze ręce są lekkie, ale pożyteczne". Nie mając czasu na filozoficzne rozważania, wybrałam środkową, neutralną odpowiedź. I do tej pory się zastanawiam, co "poeta" miał na myśli.

Ale najdziwniejsza była ocena pytania "czy jesteś szczęśliwy". Wybrałam, zgodnie ze swoimi odczuciami, odpowiedź "zawsze". I za to bycie szczęśliwym dostałam znowu minimalną ocenę! Nie mam pojęcia dlaczego, ale wniosek z tego taki, że lepiej być nieszczęśliwym, przynajmniej w świetle unijnych funduszy ;)

Top lista - 10 lektur wszechczasów

2011-04-30T02:52:00.006+02:00

Mam taki zwyczaj, że gdy ktoś zaprosi mnie do domu, to nie oglądam kaktusów, paprotek ani kryształów na meblościance. Niektórym gospodarzom na pewno smutno z tego powodu. Mój wzrok jak magnes przyciąga jednak regał z książkami (może to niegrzeczne, ale naprawdę nie potrafię się powstrzymać, nawet gdy siedzę do niego tyłem!). Księgozbiór zdradza o właścicielu niemało, o jego zainteresowaniach, poszukiwaniach duchowych i preferowanej rozrywce.

Dziś zapraszam na wycieczkę na jedną z moich półek z książkami. Jest to półka wyjątkowa - absolutna top lista 10 naj, naj, najulubieńszych książek wszechczasów (i wczasów również). Lista jest poniekąd sentymentalna, co nie znaczy, że niezmienna. Większość z nich przeczytałam pierwszy raz będąc dzieckiem - i zaprzyjaźniliśmy się na dłużej.

Kryteria selekcji są proste:
1. Mam tę książkę w domu i nie oddam! Nawet jeśli zminimalizuję całą resztę.
2. Przeczytałam co najmniej 3 razy.
3. W dowolnej chwili mogę zacząć czytać na dowolnej stronie i będzie to dla mnie czysta przyjemność.

Książki są uszeregowane według daty powstania.

Gust mam raczej niewyszukany. Jednak według mnie gusty to temat jak najbardziej do dyskusji (ba, najciekawsze dyskusje są właśnie o gustach!), więc proszę się nie krępować, krytykować lub przyklasnąć, kontrować własnymi top listami - jednym słowem gorąco zapraszam do komentowania!

1. "Trzej muszkieterowie" Aleksander Dumas (franc.), 1844
"Trzech muszkieterów" przeczytałam pierwszy raz mając 9 lat i od tej pory była to jedna z ulubionych wakacyjnych lektur. Miłość, pojedynki, klejnoty, wojna, przyjaźń, zdrada, misja i tajemnice przeszłości - ucieszyłabym się, gdyby dzisiejsi autorzy, zamiast zanudzać czytelników pisaniem o swoich wydumanych problemach, potrafili sklecić historie choć w 1/10 tak wciągające. Od czasu do czasu mam ochotę właśnie na coś takiego - historię, od której nie można się oderwać.

2. "Dziwne losy Jane Eyre" Charlotte Brontë (ang.), 1847
Klasyka angielskiej literatury, kilka razy przekładana na język filmu. Warto wspomnieć, że książka, powstała w czasach wiktoriańskich, została napisana pod prąd obowiązujących nurtów, a to za sprawą tytułowej bohaterki. Postać Jane - samodzielnej, niezależnej, zaradnej nauczycielki, biednej, ale bardzo się ceniącej jest ponadczasowa. Jane łączy w sobie wrażliwość z wielką wewnętrzną siłą (ideał kobiety?). Brzmi to nieco patetycznie, ale nie brak jej też zwykłego, dobrodusznego humoru i ciętego języka. Motywy powieści i postać Jane zostały bardzo sympatycznie zaadaptowane w powieści "Porwanie Jane E." Jaspera Fforda o przygodach niejakiej Thursday Next - literackiego detektywa (2001), którą mimochodem również polecam.

3. "Przygoda w Arktyce" Peter Freuchen (duń.), 1935
Jedyna typowo podróżnicza książka na liście. Może mniej znana od innych tytułów, więc krótko ją przybliżę. Peter Freuchen po skończeniu studiów osiedlił się na północy Grenlandii, gdzie założył wraz z Knutem Rasmussenem faktorię. Obaj zamieszkali wśród Inuitów i żyli jak oni. Po kilku latach Freuchen ożenił się z miejscową dziewczyną - odtąd całe jego życie było związane z przybraną ojczyzną. Swoje przygody opisuje żywo, z humorem, ale też wielką pokorą - nie tylko wobec przyrody, ale i Eskimosów, od których uczył się życia w tych skrajnych warunkach - jakby od początku. Ze słów Freuchena można wyczytać jego wielki szacunek do ich obyczajów, wiedzy i umiejętności, a także moralności, która z naszego, europejskiego punktu widzenia może się wydawać pełna okrucieństwa. Matki zabijające dzieci podczas wielkiego głodu, opuszczone staruszki polujące na lisy, wymiany żon, mordowanie "społecznych zakał", czarownicy, przywiezione przez białych nałogi. Jednocześnie jednak Freuchen nie ocenia, a jeśli już - to przeważnie stając po stronie Inuitów z północy. Cała książka stanowi właściwie zbiór historyjek i anegdot z życia autora, ale też niewyczerpane źródło wiedzy etnograficznej. W pamięć zapada wiele przygód, które opisuje, niesamowici ludzie, przyjaźnie, wydarzenia, ekstremalne warunki życia i podróżowania. I ten żal i wyobcowanie, gdy wraca się do "cywilizacji"...

4. "Jesień w Pekinie" Boris Vian (franc.), 1947
Uwielbiam Viana za niesamowitą, surrealistyczną wyobraźnię i bezkompromisowość. "Jesień w Pekinie" to historia grupy osób, których los zetknął na... pustyni (o Pekinie nie ma ani słowa - ot, taki żart autora). Inżynierowie budujący kolej, pustelnik, obóz archeologów, dziwne zdarzenia, a wszystko to podlane sporą dawką absurdu i czarnego humoru. Vian wyśmiewa biurokrację i normy społeczne, będąc jednocześnie miłośnikiem piękna, a w szczególności pięknych kobiet. Polecam autora w całej rozciągłości, choć niektóre jego powieści wywołują u mnie przygnębienie.

5. "Władca Pierścieni" Tolkien (ang.), 1954-55
Kolejna klasyka na liście, za sprawą filmu sprzed paru lat pewnie nie trzeba specjalnie przedstawiać. Dodam tylko, że jestem zaprzysięgłą fanką wersji pisanej (choć ekranizacja była na swój sposób dobra!). Mój ulubiony tom to "Dwie wieże" - nie tak sielankowy jak "Wyprawa" i nie tak patetyczny jak "Powrót króla", ale mroczny i prawdziwie przygodowy. Podoba mi się wielowymiarowość Tolkienowskiej prozy, różnorodność interpretacji, ale przede wszystkim klimat, piękny, bogaty język (który można w pełni docenić sięgając po oryginał) i spora dawka humoru. Pewnej zimy przeczytaliśmy sobie z Sahibem całość na głos, zmieniając się co rozdział. Bardzo miło wspominam te wieczory.

6. "Bądź zawsze piękna" Lilo Aureden (niem.), 1958
Nietypowa książka na liście - jedyny poradnik. Jest to jednak poradnik, który czyta się jak najlepszą powieść. Pani Lilo zjeździła cały świat, w sprawach urody i mody podglądając i Francuzki, i Amerykanki, i Włoszki, ba, wspomina nawet o ruskiej bani. A działo się to w czasach, gdy maseczek nie kupowało się w sklepie, pończochy musiały mieć obowiązkowy szew, a dżinsy służyły tylko do pracy w ogrodzie. Nad słowami autorki unosi się delikatny duch minimalizmu - jak nie przesadzić z makijażem, jak być elegancką mając tylko jedną sukienkę itd. Inne czasy, choć filozofia wciąż ta sama. Mój Dziadek podarował książkę Babci z dedykacją, jest to więc zarazem rodzinna pamiątka. A Babcia, która ma już prawie 90 lat, wygląda na 60 - być może właśnie za sprawą książki i zawartych w niej porad :)

7. "Lewa ręka ciemności" Ursula Le Guin (ameryk.), 1969
Jedyna książka science-fiction, mojej ulubionej autorki. Le Guin kojarzona jest głównie z cyklem fantasy "Ziemiomorze", ale moim zdaniem "Lewa ręka ciemności" go przebija. Akcja dzieje się na planecie zwanej nie bez kozery Zimą, na którą przybywa mężczyzna - wysłannik Ekumeny. Celowo napisałam "mężczyzna", bowiem Zima zamieszkana jest przez społeczeństwo hermafrodytów. Nie dość, że cały czas marznie i uważany jest za zboczeńca (jako osoba ujawniająca wciąż cechy tylko jednej płci), w dodatku zostaje wplątany w różne polityczne rozgrywki. Książka Le Guin, przesycona jak większość jej twórczości delikatnym feminizmem, stawia pytania o granice kobiecości i męskości, a także "normalności", jednocześnie będąc historią o przyjaźni i lojalności.

8. "Sztuka życia i przetrwania" Hans Otto Meissner (niem.), 1982
Klasyczna książka poruszająca tematykę survivalową. Autor poświęca gros miejsca takim tematom jak zdobywanie wody, pożywienia, budowanie schronień, sprzęt (dziś już nieco przestarzały). Każdy rozdział zaczyna się od historii przeżytej przez autora lub jego znajomych, która ma ilustrować dane zagadnienie. Jest tu lotnik, który rozbija się zimą z dala od ludzkich siedzib, są poszukiwacze złota, którzy umierają z głodu, są kłusownicy i myśliwi, Lapończycy i Australijczycy. Wykład ma postać gawędy obieżyświata, który "z niejednego lasu jadł jagody" czy raczej "na niejednym ognisku piekł karibu". Pomimo mocno myśliwskiej tematyki nawet wegetarianin (-nka) może tę książkę przeczytać z przyjemnością. Najważniejsze przesłanie autora jest bowiem takie: survival to nie ekwipunek - to pomysłowość, głowa na karku i wola przetrwania, bez której przetrwać się nie da.

9. "Bóg rzeczy małych" Arundhati Roy (ind.), 1997
Książka, która bardzo mnie poruszyła. Tragiczna, bolesna historia, świat dzieci kontra świat dorosłych, zderzenie prawa i moralności, uczuć i powinności, miłości i społeczeństwa. A wszystko to w scenerii współczesnych Indii. Opowiedziana historia toczy się jakby po spirali, zataczając coraz ciaśniejsze kręgi, aż do kulminacyjnego momentu, który wręcz kipi od emocji. Spotkałam się z opinią, że język Roy jest zbyt wyszukany, a konstrukcja fabuły udziwniona, dla mnie to jednak majstersztyk literacki i po prostu mocna lektura.

10. "Prawiek i inne czasy" Olga Tokarczuk (pol.), 2005
Łatwo zauważyć, że to jedyna polska autorka, która załapała się na moją listę. "Prawiek" lubię za niesamowity klimat i wielowątkową historię, toczącą się powolutku, bez pośpiechu, poprzez kolejne lata. Według mnie to najlepsza do tej pory książka Tokarczuk i na pewno do niej wrócę jeszcze nie raz.

PS. Na koniec krótki komentarz do listy. Zabrakło tu paru autorów, których lubię, np. Murakamiego, Dicka, Lewisa, Diembergera itd. Nie ma ani jednaj książki o kulturach Indian, nie ma literatury iberoamerykańskiej. Po prostu nie spełniły ostrych kryteriów selekcji. Tylko 10 - to naprawdę trudny wybór! I jeszcze jedna refleksja - połowa tytułów to "kobyły" po kilkaset stron. Bo ja naprawdę lubię czytać :)

Latte caldo!

2011-04-14T13:08:00.004+02:00

Włoskie Alpy kojarzą się przede wszystkim z jazdą na nartach. Na zjazdówkach nie jeżdżę, ale w tym górskim regionie bywamy latem. Pomimo kilku wyjazdów, wstyd się przyznać, wciąż po włosku umiemy tylko "dzień dobry" i "dziękuję", więc pozostaje nam dogadywanie się mieszanką angielskiego, hiszpańskiego i uniwersalnego języka gestów (kiedyś pojechał z nami kolega, który dorzucił klasyczną łacinę - szło mu naprawdę świetnie!).

Podczas ostatniego wyjazdu w ciągu jednego dnia zeszliśmy z Monte Rosy, zjechaliśmy na dół do najlepszej pizzerii w okolicy i postanowiliśmy tego samego wieczoru dostać się do Zermatt, po drugiej stronie Alp. Po kilkudziesięciu kilometrach zrobiło się sennie, więc zaczęliśmy wypatrywać jakiegoś Maka, żeby napić się kawy.

Kiedy w końcu ujrzeliśmy upragnione logo, cała nasza piątka wydała zgodny okrzyk, a śmiały kierowca Damiano złamał bez wahania kilka przepisów, by po chwili zaparkować pod krainą hamburgera.

Menu kawowe okazało przebogate. W końcu Włochy to kraina designu, artystów, pizzy i kawy właśnie. Ewa wzięła capuccino, ja zdecydowałam się na macchiato. A chłopcy? Sahib, Damiano i Majkello, nasi groźni, zarośnięci i postawni alpiniści, nieco dłużej deliberowali nad rozpiską. W końcu jednogłośnie wybrali:

"Latte caldo!"

Ci, którzy znają włoski, już uśmiechają się pod nosem. Wkrótce bowiem przed nami pojawiła się taca, a na niej... trzy filiżanki pysznego, ciepłego mleczka!

Czy warto zatem uczyć się języków? Pewnie tak. Mimo to uwielbiam takie spontaniczne podróże, bez przygotowań lingwistycznych. Ich wielkim urokiem jest element niespodzianki.

A poza tym, wiecie, prawdziwi sportowcy unikają kawy jak ognia :)

Fot. Damiano

Gotujemy! Mini calzone na kiepską pogodę

2011-04-08T19:36:00.003+02:00

Weekend zapowiada się deszczowy. Dziś dzielę się przepisem, który wymaga nieco pracy, ale nie jest wcale trudny. Pochodzi z książki, którą już kiedyś wspominałam: "Wegetariańska kuchnia włoska" Paoli Gavin.

Calzone to tak naprawdę złożona na pół pizza. Jeśli umiecie zrobić domowe ciasto na pizzę (a to naprawdę prosta sprawa), to jesteście w domu. Prawdziwe calzone jest wielkości typowej pizzy, czyli zajmuje cały duży talerz. Zachęcam do eksperymentowania - w mojej wersji mini jest równie dobre!

Zaczynamy od ciasta. Ciasto zagniatamy podobnie jak na pizzę:
2 szklanki mąki,
2/3 szklanki wody,
sól,
pół paczki drożdży w proszku,
ewentualnie łyżka oliwy - to składniki na podstawową pizzę, do calzone doajemy dodatkowo:
1 żółtko (i ewentualnie połowę białka - resztę białka zostawiamy do posmarowania).

Po zagnieceniu odstawiamy ciasto na minimum pół godziny, aby drożdże sobie poszalały. Dzielimy na 8 części, każdą rozwałkowujemy na placek średnicy około 15 cm. Nie muszą być idealnie okrągłe :) (zresztą prawdziwe włoskie pizze wcale nie są idealnymi kołami). Jeśli ciasto się klei, to podsypujemy nieco mąki.

Każdy krążek smarujemy, zostawiając wolne brzegi: oliwą, koncentratem pomidorowym, posypujemy bazylią, a następnie nakładamy jakieś ulubione przysmaki. Może to być soczewica, papryka, oliwka, kapary (ach...), pieczarka, kukurydza i koniecznie kawałek mozarelli.

W tym czasie piekarnik już się grzeje do 200°.

Teraz najtrudniejsza część, przynajmniej dla mnie, czyli sklejenie pierogów. Używamy do tego odłożonego wcześniej białka. Jeśli nie nałożyliśmy zbyt dużo nadzienia, powinno się udać. Przy okazji mam pytanie - czy ktoś wie, jak zlepić pieróg, aby brzeg miał kształt takiego jakby pozwijanego sznurka-warkocza? Proszę o info w komentarzu, bo jeszcze nie doszłam do tego poziomu wtajemniczenia :)

Układamy calzone na blaszce posmarowanej oliwą, wierzch smarujemy pozostałym białkiem - dzięki temu będzie się ładnie błyszczało, a skórka będzie chrupiąca. Pieczemy około 15-20 minut lub do zrumienienia. Smacznego!

Trik: jeśli nadzienie jest bardzo mokre, to możemy lekko nakłuć calzone z wierzchu przed pieczeniem, żeby nie pękło.

Jeden procent

2011-03-26T15:23:00.005+01:00

Od trzech lat przekazywanie 1% podatku na Organizacje Pożytku Publicznego stało się bardzo łatwe. Nie trzeba osobiście przekazywać pieniędzy - wystarczy w odpowiedniej rubryce PIT wpisać nazwę i KRS wybranej organizacji. Przelew i wszystkie formalności załatwia za nas Urząd Skarbowy. Przyznaję, że dotąd głównym problemem był dla Sahiba i dla mnie (bo rozliczamy się wspólnie) właśnie wybór OPP. Chcieliśmy wspomóc co najmniej kilka, tymczasem w formularzu można wpisać tylko jedną organizację.

W tym roku nie mamy dylematu. Marcin, mój przyjaciel jeszcze z czasów liceum, potrzebuje pomocy. Dla Was jest obcą osobą, lecz jeśli mimo wszystko zdecydujecie się przekazać swój 1% dla niego i jego żony - serdecznie i z serca Wam dziękuję! Oddaję głos Marcinowi:

Zbliża się czas wypełniania PITów, dlatego przesyłam prośbę o przekazanie swojego 1% na fundację zbierającą pieniądze na rehabilitację i sprzęt ortopedyczny dla mojej żony. Jak pewnie część z Was już wie, we wrześniu zeszłego roku Jola uległa wypadkowi, w wyniku którego straciła lewą rękę i większą część prawej dłoni.

Jeśli zdecydujesz się nam pomóc, wpłaty 1% podatku prosimy przekazywać fundacji:

Fundacja Pomocy Osobom Niepełnosprawnym "Słoneczko"
(strona www.fundacja-sloneczko.pl)
nr KRS: 0000186434
Z dodatkową informacją (rubryka cel szczegółowy):
"Jolanta Sarniak, 237/S".

Zaglądające do mnie blogerki i blogerów zapraszam do pobrania znaczka widniejącego obok. Myślę, że warto propagować odpis podatkowy na wszelkie możliwe sposoby - nas to nic nie kosztuje, a dla wielu organizacji i osób jest to "być albo nie być". Nieważne, czy płacisz duży czy mały podatek, liczy się każdy grosz.

Ekspresowa przekąska z jabłka

2011-03-24T20:40:00.001+01:00

Ze względu na to, że staram się ograniczyć spożycie słodyczy, jak tylko mogę, a z drugiej strony czasem nie mogę się powstrzymać, pracuję nad potrawami, które stwarzają złudzenie wykwintnych deserów, nie będąc jednocześnie ciastkiem, czekoladą czy batonikiem. Oto jeden z tych spontanicznych, ultraszybkich przepisów - ostatnio bardzo u nas popularny. Zwykle mamy w domu kwaśne jabłka, bo kupujemy je do surówek.

Składniki:
1/2 kwaśnego jabłka (np. reneta) - pokroić
coś słodkiego i płynnego - miód albo jakiś syrop (u nas w tej chwili na topie skoncentrowany sok winogronowy)
coś do posypania - mielone migdały, wiórki kokosowe, siekane orzechy itp.

I to wszystko :) Smacznego!

Macie jakieś swoje patenty na słodkie przekąski?

Jaką jesteś kawą - test kaw zbożowych

2011-03-17T12:13:00.007+01:00

Dziś zapraszam na nietypową filiżankę kawy.

Kawa zbożowa - dla wielu osób smak dzieciństwa. Ale co to właściwie jest? Z prawdziwą kawą ma niewiele wspólnego. Produkowana jest z ziarna palonych zbóż - pszenicy, jęczmienia lub żyta, a nawet z żołędzi. Nie zawiera kofeiny, za to jest źródłem cennych składników (błonnik, przeciwutleniacze i inne). Daje uczucie sytości, a jednocześnie przyspiesza przemianę materii. Nie jestem dietetykiem, więc nie będę na ten temat więcej marudzić, a zainteresowanych odsyłam do artykułów na ten temat. Dodam tylko, że wielu sportowców zaczyna swój dzień od filiżanki kawy zbożowej (na przykład Maja Włoszczowska). Może warto przypomnieć sobie jej smak?

W pewnym momencie w naszym domu pojawiły się aż 4 różne gatunki kawy zbożowej, zatem niezwłocznie przystąpiliśmy z Sahibem do testu konsumenckiego. Zapraszam Was również degustacji i dzielenia się wrażeniami, a całkiem zakręcone osoby do odpowiedzi na tytułowe pytanie "jaką jesteś kawą?" :)

Inka od wielu lat jest w Polsce synonimem kawy zbożowej, dlatego od niej zaczynam. Obecnie kawę o tej nazwie produkuje firma Biogran ze Skawiny (wiem, gdzie to jest! byłam tam kiedyś na rowerze). W odróżnieniu od pozostałych testowanych kaw jest to kawa rozpuszczalna, aromat ma zdecydowanie łagodniejszy. Zamiast zalecanych 2 łyżeczek na kubek można spokojnie sypać 3. Po zaparzeniu na powierzchni pływa delikatna pianka. To taka kawa dnia powszedniego - niezła na co dzień, wygodna w użytkowaniu, bo nie trzeba czyścić kubka z fusów, ani używać wymyślnych ekspresów. Pośród kaw zbożowych zajmuje mniej więcej takie miejsce, jak dobra kawa rozpuszczalna wśród kaw zwykłych, jednak nieco brakuje jej charakteru. Osoby przyzwyczajone do mocnej naturalnej kawy mogą być rozczarowane. Neutralny smak tej kawy i jej całkowita rozpuszczalność pozwala natomiast do woli eksperymentować z dodatkami typu: cukier trzcinowy, miód, mleko, kardamon, cynamon, a nawet kakao. Inkę można zaparzyć nawet w gorącym mleku. Najekonomiczniejsze opakowanie to tekturowe pudełko, którego zawartość można sobie w domu przesypać do puszki. Występuje również jej droższa wersja z magnezem. Kawę tę, ze względu na jej ultradrobną granulację, można stosować jako barwnik i aromat do wypieków, na przykład chlebka tureckiego.
Skład: jęczmień, żyto, cykoria, buraki cukrowe
Cena: 150 g - 3,60 zł (24 zł/kg)
Oceniamy: Sahib ** ja ****

Po otwarciu opakowania Kujawianki (Delecta) zwraca uwagę jasny kolor kawy, o żółtawym zabarwieniu (podobny do Inki, na zdjęciu słabo widoczne) oraz naprawdę grube ziarno. Próba rozgryzienia go na sucho ujawnia plewy i inne śmieci znane z razowej mąki. Czuć nawet słabiutki aromat młodego zboża wprost z kłosków. Aromat po zaparzeniu bez rewelacji, ale przyjemny. Na powierzchni pływają fusy, które w miarę mieszania opadają. Kujawiankę można też zaparzyć w ekspresie ciśnieniowym. Na plus zaliczyłabym stuprocentowo papierowe opakowanie, bez folii. I cena - nie do przebicia! Jeśli chcecie napoić szkolną stołówkę lub harcerski obóz, to warto zwrócić na nią uwagę ;)
Skład: żyto, jęczmień, cykoria, buraki cukrowe
Cena: 200 g - 2,59 zł (12,95 zł/kg)
Oceniamy: Sahib *** ja ***

Do kawy orkiszowej Bio (Babalscy) początkowo podeszliśmy z pewną nieśmiałością. Wkrótce stała się u nas hitem i okazała się warta swojej wysokiej ceny. Już po otwarciu torebki można poczuć mocny aromat dobrze wypalonego ziarna, który w pełni uwalnia się podczas parzenia. Na powierzchni pływają fusy, jak w Kujawiance. Granulacja jest nieco drobniejsza. Próba rozgryzienia ziarna na sucho od razu wykazuje mocną goryczkę i wysoki stopień wyprażenia. W świecie kaw zbożowych to odpowiednik mocnej kawy brazylijskiej. Można ją parzyć w ekspresie ciśnieniowym, tak jak Kujawiankę. I tu niespodzianka - pozostałe w ekspresie fusy nie są sypkie, tylko sklejają się w bryłkę (zwróćcie uwagę na skład!). Opakowanie w stylu eko, w rzeczywistości jest pokryte folią od środka.
Skład: orkisz (pszenica)
Cena: 300 g - 10 zł (33,33 zł/kg)
Oceniamy: Sahib ***** ja *****

Na koniec ciekawostka czyli kawa w torebce. Anatol (Delecta) to ulubiona kawa Sahiba, spożywana przez niego w hurtowych ilościach. Ba, ale zapytany o ocenę dał tylko 4 gwiazdki! Jako dociekliwy tester, nie poprzestałam na widoku torebeczki, zajrzałam do środka. Ciemny, grubo zmielony proszek, o lekko czerwonawym zabarwieniu przypomina kawę orkiszową. Smak i aromat jest również mocny, a kolor po zaparzeniu ciemny. Przeszkadza mi jednak ta torebka, dająca w efekcie posmak papieru. Innym mankamentem jest brak możliwości dawkowania według uznania, natomiast zdecydowanym plusem jest wygoda użycia, możliwość wzbogacenia smaku mlekiem i dodatkami. Anatol występuje w kilku odmianach smakowych, przedmiotem testu był smak klasyczny. Z przyczyn nieustalonych Anatol kojarzy mi się z rosyjskim papierosem bez filtra ;)
Skład: cykoria, żyto
Cena: 84 g (20 saszetek) - 2 zł (23,80 zł/kg)
Oceniamy: Sahib **** ja **

PS. Podane w tekście ceny są orientacyjne. Test ma charakter prywatny. Nie jestem przedstawicielem żadnej z wymienionych firm i żadna z nich nie przekazała mi materiału badawczego (niestety!). Wybór kaw zbożowych na rynku jest bogatszy, opisaliśmy tylko to, co było w domu. Zdjęcia producentów (opakowania) oraz moje (rozsypane).

W poszukiwaniu drugiej skóry...

2011-03-13T23:29:00.005+01:00

... czyli ubrań idealnych

Dziś dłuuugi wpis dedykowany Kobietom - nieco spóźniony na Dzień Kobiet, zapowiedziany wcześniej temat czyli porządki w szafie :) Wiosna idzie!!!

Wiosna to już przysłowiowy czas porządków. Dobra, przyznaję, ja swoją szafę przejrzałam nieco wcześniej, na fali zimowej czystki, która objęła biblioteczkę, kuchnię, łazienkę i inne szpargały. Wcale tak łatwo z tą szafą nie było. Nie bójcie się, nie będzie tu żadnej listy ubrań, zanudzania, co wyrzuciłam, a czego nie, ani liczenia ile mam rzeczy (dużo). Najważniejsze to patrzeć do przodu. A więc znaleźć odpowiedź na pytanie: jak kupować tylko ubrania idealne? Takie, na które zawsze będę miała ochotę? Które staną się drugą skórą - wygodną, dopasowaną, noszoną swobodnie i bez zastanowienia? Główkują nad tym najtęższe głowy wizażystek i stylistów, ale myślę, że można sobie całkiem nieźle poradzić samemu. Od razu na wstępie uprzedzę, jakie mam podejście do ubrania. Przede wszystkim ma być praktyczne i wygodne. Ładne i kobiece oczywiście też, ale bardzo mi daleko do szafiarki :) Ci, którzy mnie znają, chyba nigdy by nie przypuszczali, że popełnię wpis o modzie. Moja główna zasada: to ubranie ma być dla mnie, nie ja dla ubrania. Tylko modelki na wybiegu mają być wieszakiem, a wzrok ma się kierować ku temu, co na sobie mają. Zwykła kobieta ma inny cel - to ona, jej osobowość, słowa, które mówi, jej gesty są ważne, ubranie to tylko tło.

Do sprawy podeszłam analitycznie. Zaczęłam od przyjrzenia się swoim ulubionym ubraniom (tym takim naprawdę ukochanym). Co je wyróżnia? Dlaczego właśnie te, a nie inne? Każda sztuka odzieży posiada szereg cech, które są jak najbardziej obiektywnie i fizycznie mierzalne. Nie jest to żadna czarna magia. Cechy, które mam na myśli, to:

1. kolor
2. wzór
3. krój
4. rozmiar
5. materiał
6. jakość, wykończenie, detale

I dopiero wypadkową tych cech jest przeznaczenie, styl, charakter, unikalność, piękno danego ubrania, a więc cechy subiektywne. A także jego wygoda, funkcjonalność, to czy do nas pasuje, a co za tym idzie - ogólna satysfakcja z zakupu.

Po głębszym przemyśleniu tematu stwierdziłam, że ubrania ulubione to te, które we wszystkich 6 podstawowych aspektach spełniają nasze wymogi. Bo dlaczego by nie? Na rynku jest, wydawałoby się nieskończona ilość ubrań, więc dlaczego nie mielibyśmy kupować tylko tego, co spełnia nasze osobiste, wysokie wymagania? Nie namawiam Was wcale do tego, żeby godzinami chodzić po sklepach. Sama tego nie znoszę. Ale jeśli określimy, co nam służy, powinno być znacznie łatwiej. Niektóre wieszaki w sklepie od razu będziemy omijać. A więc do rzeczy - moje case study:

1. Kolor - mój ulubiony temat, o którym mogę godzinami ;)

Według mnie trafiony kolor to połowa sukcesu, dlatego poświęciłam mu największą uwagę.
Nikt nie wygląda dobrze w każdym dowolnym kolorze. Pewne kolory są dla nas wręcz stworzone. A w innych wyglądamy jak zombie. Dla jednych ludzi to oczywiste, dla innych czarna magia. Zajrzyjcie na stronę i bloga Lory Alexander. Póki co, to najlepszy wykład na ten temat, jaki w sieci znalazłam - bardzo przystępny i z wieloma przykładami. Tylko uważajcie, to wciąga, zaczytałam się na parę godzin. Pani Lora nie tylko poprowadzi Was krok po kroku przez różne tajniki analizy kolorystycznej, ale zdradzi również sekrety łamania zasad :) Teoria 4 pór roku zawsze wydawała mi się zbyt uproszczona. 12 pór roku - to ma sens!
No dobrze, a jakie wnioski dla mnie? Dziecięciem będąc znalazłam gdzieś artykuł o kolorystycznych porach roku i zdiagnozowałam się jako Lato (popularny u nas typ). I co z tego. Jako maniak kolorów, kontestator i eksperymentator miałam od tej pory w swojej garderobie każdy kolor i to w różnych odcieniach. Pomarańczowy, żółty, oliwkowy, ceglasty, a nawet (!) musztardowy. Brrr. Nic dziwnego, że niektóre rzeczy raczej upychałam w tylnym rzędzie, zamiast wdziewać na grzbiet.
Kolory moich intuicyjnie ulubionych ubrań, które potwierdzają mądre tabelki, to: szary, grafit, czarny, gorzkoczekoladowy, niebieski, malinowy, kolory złamane szarością oraz kilka żarówiastych, jak fuksja i turkusowy.
Czy taka analiza oznacza, że mamy ślepo stosować wszystko, co nam wróżą tabelki? Niekoniecznie. Nie przepadam na przykład za granatowym, poza ciemnym dżinsem. Granatowy wydaje mi się zbyt grzeczny. Bardzo lubię z kolei pomarańcz, niewskazany dla Lata. Kompromisem było zostawienie 3 par pomarańczowych spodni - a więc ubrań noszonych z daleka od twarzy. Została też oliwkowa bardzo dobrej jakości kurtka puchowa - szaleństwem byłoby kupowanie drugiej tylko z powodu koloru. Używam jej kilka razy w roku. Nie potrafię też zrezygnować z czystej czerwieni, którą uwielbiam, na równi z szarym.
Nie sposób przy okazji pominąć psychologicznego oddziaływania kolorów. Czerwień, wiadomo - życie, energia, niebezpieczeństwo, emocje, miłość itd. A szary? O szarym będzie osobny wpis, bo to niezwykle ciekawy (chciałoby się powiedzieć: barwny) kolor.
Na koniec jeszcze jedna refleksja - koszt profesjonalnej analizy kolorystycznej zaczyna się od 150-200 zł. Myślę, że nie jest to dużo, gdyby podsumować wydatki na złe ubrania. Jeśli któraś z Was poddała się takiej analizie, koniecznie napiszcie o tym w komentarzach! Chętnie poznam Waszą opinię.

2. Wzór - niby prosta sprawa

Desenie to kwestia indywidualnego gustu. Lubię paski każdej szerokości, melanż, kwiaty, coś w stylu indyjskim i zwykłe gładkie ubrania. Kratki i kropki nie mają u mnie szans. I na tym mogłabym zakończyć, gdyby nie to, że wzory również są dedykowane odpowiednim porom roku. Nie kształty, ale kontrast ma kluczowe znaczenie. O ile typ kontrastowy (np. Zima) może pozwolić sobie na ostry, czarno-biały wzór, o tyle osoby o miękkim typie powinny postawić na delikatniejsze, stonowane, rozmyte desenie. To dla mnie nowa reguła, choć intuicyjnie wyczuwalna. Nigdy nie mogłam się przekonać do melanżu białego z czarnym. Moje ulubione zestawienie to szaro-czarne paski. Wieje nudą? Cóż, nie twierdziłam, że szukam czegoś supermodnego, tylko drugiej skóry. I to jest właśnie to!

3. Krój - o owocach i... warzywie, czyli cebulce

Popularny podział kobiet na jabłka i gruszki nie wyczerpuje tematu. Oczywiście krój jest ważny (i tu znowu można zasięgnąć porad stylisty - ja stylistką nie jestem, więc nie będę się wymądrzać). Fason ubrania to jednak coś więcej niż tylko podejście "architektoniczne". Kształt tworzony przez sylwetkę jest oczywiście bardzo ważny, może optycznie dodać lub ująć 10 kg. Ale to nie wszystko.
Choćby sto osób naokoło mówiło mi, że świetnie wyglądam w golfach, ja golfu po prostu nie założę. Tak, tak, to trauma z dzieciństwa, kiedy to głowa nieraz utknęła mi gdzieś w środku tego cholerstwa. Nie ma mowy! A więc kłania się dodatkowo wygoda. Golf może być, ale... na suwak. Za ultraniewygodne uważam biodrówki, rajstopy, ubrania powiewające, kimonowe rękawy (bo jak upchnąć sweter-nietoperz pod zwykłą kurtkę?). Choćby wyglądały i najpiękniej, w sklepie omijam szerokim łukiem. Co w takim razie lubię? Lubię ubrania dopasowane, duży okrągły dekolt lub ostro wcięty, dopasowane rękawy, kaptury, wygodne spodnie - rurki albo proste nogawki, ubrania wcięte w talii. Lubię, gdy jedno ubranie bez problemu mieści się pod drugim. Uwielbiam cebulkę, dlatego wybieram raczej rzeczy bez marszczeń, falbanek, bufek itd. Bardzo lubię rurki i dopasowane tuniki oraz krótkie kurteczki. Z domu nie wychodzę bez buffa. Uzbierała mi się cała kolekcja buffów i z powodu kilkunastu zastosowań uważam je za genialny wynalazek.
Często zazdroszczę mężczyznom, których nikt nie kusi co sezon nowym krojem spodni, koszuli i marynarek. Kupią kurtkę raz na 10 lat i mają zakupy z głowy, a firmy od dżinsów produkują konsekwentnie te same modele od wieków, nie wysilając się na żadne fajerwerki. Tymczasem, gdy projektanci kobiecej mody krzykną "bombki", to przez cały sezon trudno znaleźć normalną spódnicę dla kobiety, która nie przypomina patyka :)

4. Rozmiar
Jestem w dobrej sytuacji, bo od 15 lat noszę ten sam rozmiar. Dwie za duże bluzki oddałam Mamie, na allegro sprzedałam nowe, ale jednak za małe spodnie. A teraz ręka do góry, kto nigdy nie kupił ubrania za dużego lub zbyt małego, "bo przecież było takie śliczne, w dobrej cenie". W za dużych ciuchach człowiek co chwilę musi sobie coś poprawiać. Podwijać rękawy, zasłaniać dekolt, podciągać spodnie. Strata czasu. Za małe to z kolei szyneczka związana sznurkiem :) Choć niektórzy to lubią. Zwłaszcza widzowie płci przeciwnej.
Reguła regułą, a wyjątki - oczywiście są! Ostatnio Sahib kupił sobie śliczny kaszmirowy sweterek. I wiecie, co Wam powiem? Przymierzyłam, rękawy ma do kolan, ale to nic, bo i tak kiedyś go sobie pożyczę - jest miękki jak mała owieczka i ma śliczny kolor - mój kolor :)

5. Materiał
Rozrósł mi się ten wpis niebotycznie, więc tutaj krótko. Uwielbiam dzianinę za to, że się pięknie układa, jest wygodna i nie wymaga prasowania. Nie biorę żelazka do ręki. Nie kupuję ubrań, które trzeba prasować, czyścić chemicznie oraz takich, które są nieprzyjemne w dotyku, gryzą, elektryzują się itd. Na szczęście teraz tkaniny są naprawdę fantastyczne, można kupić wełnę do noszenia na gołym ciele, to zupełnie inna jakość niż straszne materiały, które pamiętam z dzieciństwa :)

6. Jakość, wykończenie, detale
Nie zawsze cena idzie w parze z jakością, co zrozumiałe, bo cena to jeszcze metka i reklama. Zdecydowanie wolę kupić coś niemarkowego, jeśli widzę, że materiał jest dobrej jakości, a ubranie porządnie uszyte i wykończone. Z detali lubię ergonomiczne kieszenie, a suwaki mają u mnie pierwszeństwo nad guzikami (znów wygoda!). Denerwujący drobiazg - zacinający się suwak, za ciężkie guziki, odstające kieszenie, plączące się frędzle - potrafią skutecznie obrzydzić każdy ciuch.

Ufff... Kto przeczytał do końca, temu należy się medal za wytrwałość ;) Czy jest to wpis o minimalizmie - w pewnym sensie tak, ponieważ mam zamiar kupować mało ubrań, lecz trafionych. Czy mi się uda, czas pokaże. Zapraszam do dyskusji - co lubicie nosić, z czym się zgadzacie lub nie, czym kierujecie kupując ubrania. Życzę wszystkim pięknej wiosny w wygodnych strojach i takiej dawki mody, jaką lubicie wpuszczać do swojego świata.

777 ulubionych rzeczy...

2011-03-11T23:08:00.004+01:00

Kilka dni temu otrzymałam pierwsze w historii bloga wyróżnienie. Przyznała mi je Ajka-Minimalistka, autorka świetnego i zasłużenie popularnego bloga o minimalizmie.

Z jednej strony tego rodzaju wyróżnienie mile łaskocze ego. Ktoś czytuje moje wpisy "o wszystkim", ktoś komentuje, a więc warto pisać, dzieląc się swoimi odkryciami i refleksjami. Z drugiej strony motywuje do rozwijania bloga, z którym bywa różnie. Raz mam pomysły na wpisy, ale nie mam czasu, innym razem odwrotnie. Z trzeciej strony (mam nadzieję, Ajko, że się nie pogniewasz!), postanowiłam zatrzymać rozpędzoną machinę łańcuszkową, nie przekazując wyróżnienia dalej. Z czystym sumieniem, bo większość wyróżnionych posłała je dalej w świat ;)

Już tłumaczę swoje motywy. Nie przepadam za łańcuszkami. Mailowe, fejsbukowe itd. ucinam od razu, szkoda mi na nie czasu. Tu sytuacja jest inna - powinnam wyróżnić 7 kolejnych blogów. I jestem w kropce, bo czytuję regularnie więcej blogów i o różnej tematyce. Odsyłam Was zatem, drodzy Czytelnicy, do listy czytywanych przeze mnie blogów, którą znajdziecie z prawej strony, na dole. Są tam blogi o minimalizmie, o rozwoju osobistym, o sporcie i przygodzie, a nawet o robótkach. Może znajdziecie coś, co Was zainteresuje. Chciałabym zwrócić Waszą uwagę na jeden niezwykły blog "Żyć w ciekawych czasach". Niezwykły dlatego, że jego autorka, pani Ewa, zaczęła blogować mając 80 lat. Zajrzyjcie koniecznie!

Na koniec ostatni punkt blogowej zabawy. Co lubię? Takich rzeczy jest dużo więcej niż 7. Około 777 wymieniłabym z głowy, ale czy byłoby to minimalistyczne? :) Pozostanę więc przy zadanej siódemce. (Na marginesie - jako czarny charakter uważam, że dużo lepiej człowieka charakteryzuje to, czego nie lubi, ale to już drobna uwaga dla twórców takich zabaw).

Lubię:
1. Ludzi, którzy nie obrażają się z byle powodu.
2. Śmiać się, najlepiej wspólnie z Sahibem wpaść w głupawkę :)
3. Rower, od strony sportowej i wyprawowej.
4. Cykorię, szpinak i temu podobne zielsko.
5. Śnieg i zimę.
6. Wielkie przestrzenie, góry, tundrę i północny klimat.
7. Palić ogniska.
7. Oglądać gwiazdy przez lornetkę (jeśli nigdy tego nie robiliście, to koniecznie spróbujcie!).

Historia z szafą w tle

2011-03-03T23:10:00.013+01:00

Chciałam napisać o tym, w jaki sposób uporządkowałam swoją szafę. Tymczasem zebrało mi się na wspomnienia, które miały mnie doprowadzić do wyciągnięcia paru wniosków. Przede wszystkim - dlaczego zostałam ubraniowym chomikiem? Jak wiadomo, znajomość przyczyn jest niezbędna, by zmienić coś na lepsze. Ta historia przeniesie część Czytelników do mitycznej krainy dzieciństwa. Druga połowa Czytelników pewnie w ogóle mi nie uwierzy.

Urodziłam się w takich czasach, gdy ubranka dla dzieci nie występowały powszechnie jak dziś. A gdy już wystąpiły, zwykle bywały granatowe, czerwone lub w praktycznym brązowym kolorze. Popularny wzór stanowiły paski - łatwe technologicznie do wykonania w fabryce. Sztywne materiały gryzły i drapały, stanowiąc dziwaczne konglomeraty wełny, lnu i czegoś syntetycznego, co akurat do fabryki dowieźli. Pogardzana dziś mięciutka chińska bawełna stanowiła absolutny szczyt marzeń! "Ja już chcę to zdjąć!"

Trzeba było jakoś sobie radzić. Bibułka była fantazyjnym dodatkiem nie do pogardzenia na specjalne okazje.

Mamy i Babcie nie próżnowały. Gdy tylko upolowały kupon jakiegoś pięknego materiału w kwiatki, szyły sobie sukienkę, krojąc tak, by przy okazji wykroić i sukienki dla nas. Lato było najfajniejsze . Gryzące rajstopy, ortalionowe spodnie i wstrętne swetry lądowały w szafie i można było biegać prawie na golasa. Nikt nie miał alergii, a słońce, komary i mrówki, trawy i osty nie robiły na nas specjalnego wrażenia. Był to szczęśliwy czas.

Aby osłodzić nieco przykre ubrania zimowe, Mamy i Babcie dziergały czapki i rękawiczki, wśród których zdarzały się nawet rzeczy kolorowe! Nikt nie zawracał sobie głowy odśnieżaniem chodników. Ta tradycja w wielu miejscach przetrwała do dziś.

Szybko zapragnęłam designerskiej i krawieckiej niezależności. Zaczęło się od eksperymentów na lalkach. Ścinki różnych materiałów miał wtedy w szafie prawie każdy. W końcu, mając jakieś 12 lat uszyłam sobie spódnicę na ZPT-ach w szkole i wydziergałam pierwszą czapkę z okropnej, żółtej włóczki. Wczesna podstawówka to był w ogóle czas dziwnych ubrań. W młodszych klasach królowały ciemne, praktyczne dresiki. Nikomu nie przyszłoby do głowy, żeby codziennie chodzić do szkoły w innym stroju.

Później przejęłam zieloną koszulę po babci, jakieś dziwne sweterki i jakoś to szło. Nie mogę pominąć pierwszych dżinsów, które Tato przywiózł ze Stanów. Były to dzwony i miały wyhaftowaną na kieszeni wrotkę. Ta wrotka stanowiła przedmiot kpin pewnych osób nieobeznanych ze światowymi trendami :) Mama kupiła mi fajne bawełniane bluzy i taki "minimalistyczny" zestaw wystarczał. Na dyskoteki wydziergałam na drutach niebieską spódnicę mini (również w duchu minimalizmu). To były czasy! Coś się przerobiło, coś się wydziergało i człowiek chodził ubrany. Na zdjęciu siedzę koło Prababci i z zadowoloną miną prezentuję pasmo wełny.

Liceum przypadło na czas przemian ustrojowych. Prawdziwym hitem stał się bazar pod Pałacem Kultury. Tam w "szczękach" kupowało się stroje obowiązkowe w tych czasach: czarny, wyciągnięty sweter, bandany, glany, T-shirty z kapturem, flanelowe koszule w kratę oraz sztruksy i dżinsy o legendarnej już dziś trwałości. Przy czym muszę zaznaczyć, że te wyprawy nie były czymś tak częstym, jak obecne chodzenie do galerii handlowych. Od czasu do czasu dobra Mama dawała 50 zł i mówiła "kup sobie dziecko sweter, bo ten stary to już wygląda jak worek na ziemniaki", no i szło się z koleżanką wybierać i przebierać, aby kupić najlepiej jak najpodobniejszy sweter do tego ulubionego. A ze starego robiło się coś nowego.

Moda na flanelę dotarła nawet na Chomiczówkę. Świadczy o tym zdjęcie Sahiba, którego jeszcze wówczas nie znałam. Zwróćcie uwagę na bezkompromisowy kolor spodenek i dobrane do nich skarpetki. Jeśli ktoś myśli, że moda to dziewczyńska sprawa, wyprowadzam go z błędu :)

Ubrania w tym czasie szybko stawały się ulubione. Chodziło się w jednej rzeczy tak długo, aż się dosłownie rozpadała! Naszywało się fantazyjne łaty, które przedłużały życie spodni o kolejne lata. Farbowanie, aplikacje oraz zwykłe wycinanki powoływały do życia nowe wcielenia swetrów i T-shirtów. Przerabiałam też stare ubrania Mamy, Taty (też!), a nawet Babć. Żałuję, że niewiele mam zdjęć z tego czasu prezentujących wytwory domowego designu. Pamiętam jednak kilka swoich hitów: czerwony szydełkowy plecak, spodnie z łatami, sto razy przerabiany zielony sweterek, drewniane koraliki, skórkowe buty od Mamy tzw. "osiołki" oraz indyjskie sukienki maxi. Wszystkie te rzeczy były tak długo i często noszone, że stawały się niczym druga skóra, do tańca, różańca i chodzenia po drzewach.

Na początku studiów doszło buszowanie w lumpeksach, które zaczęły się pojawiać jak grzyby po deszczu. Zaczęłam się wspinać, poznałam Sahiba. To spowodowało zwrot w stronę strojów sportowych i turystycznych. Ponieważ nie było nas stać na markowe polary, szyliśmy je sami - tzn. ja szyłam, Sahib udzielał wsparcia designerskiego i rozrywkowego. Jechało się autostopem do hurtowni amerykańskich polarowych "ścinków" (w rzeczywistości były to kupony po kilka metrów bieżących), poza tym suwaki, rzepy, gumki i szyło się świetne kurteczki. Kiedyś pojechaliśmy ze znajomymi maluchem i kupiliśmy wspólnie tyle polaru, że nie byliśmy w stanie zmieścić się do auta. W końcu rozłożyliśmy go na siedzeniu z tyłu jak koce. Do dziś kilka z tych home-made polarków służy nam na działce. W tamtych czasach z polaru mieliśmy wszystko, od czapek po skarpetki!

Kiedy poszłam do pracy, nagle okazało się, że stać mnie na kupowanie ubrań w normalnych sklepach. Że mogę kupić nawet kilka ubrań miesięcznie. Zachłysnęłam się możliwością odbicia sobie wszystkich niedostatków ubraniowych młodości. Zauważcie, że użyłam słowa "niedostatek", które nie oznacza "biedy" - nie byliśmy biedną rodziną, po prostu wszyscy w koło borykali się z podobnymi problemami. Niedostatek nie dotyczył tego, że nie ma czego włożyć na grzbiet, tylko tego, że ubrania są brzydkie, niewygodne i jest ich niewiele.

I to był chyba ten moment, gdy w mojej szafie zaczęło robić się coraz ciaśniej, ale ja wcale nie byłam bardziej zadowolona ze swoich strojów... Zbyt dużo robiłam nietrafionych zakupów, a wiele rzeczy zachwycających w sklepie, w domu lądowało na dnie szafy. Bywałam też ofiarą wyprzedaży, gdy kupowałam coś dlatego, że było mocno przecenione, a podobało mi się tylko trochę. Często szliśmy do centrum handlowego z postanowieniem kupienia sobie "czegoś", przy czym cel nie był określony z góry.

Dlaczego ta historia jest taka długa i jaki z niej morał? Ano taki, że mając przez długie lata niewielki zasób ubrań, raz gorszych, raz lepszych (można powiedzieć, że spory kawałek życia upłynął mi na ubraniowym minimalizmie i recyklingu), gdy w końcu było mnie stać na więcej, wcale nie umiałam wykorzystać dobrze tego potencjału. Tak, jak napisała kiedyś Ajka - za te pieniądze mogłam mieć mniej ubrań, ale dobrej jakości i pięknych, tymczasem trwoniłam je na zakupy pod wpływem impulsu.

Drugi, poboczny wniosek jest taki, że z powodu wieloletniego przyzwyczajenia do przerabiania ubrań (lub szycia od nowa), mam niestety nawyk chomikowania rzeczy "do przeróbki".

O porządkach w szafie i konkretnych wnioskach, które dla siebie wyciągnęłam na przyszłość jeszcze napiszę w osobnym wpisie. Jak widzicie, potraktowałam temat dogłębnie, wystawiając na próbę cierpliwość Czytelników. Mam nadzieję, że chociaż zdjęcia wynagrodziły trud czytania :)

A Wy? Pamiętacie swoje ubrania z dzieciństwa i młodości? Były dla Was przedmiotem kompleksów, a może sposobem na wyróżnienie się z tłumu? A może za Waszych czasów w sklepach było już wszystko, czego dusza zapragnie?

Wegetariańska solanka Sahiba

2011-02-28T23:00:00.005+01:00

Dziś zamieszczam przepis gościnny - mojego męża Sahiba, który potrafi gotować dużo lepiej ode mnie, ale niestety nie ma czasu na prowadzenie własnego bloga kulinarnego. A szkoda.

Solanka to zupa o rosyjskim rodowodzie, oryginalnie przygotowywana na wywarze mięsnym, rybnym lub grzybowym. Chodziła za Sahibem od czasu, gdy kilka lat temu spróbował jej w Petersburgu. Jeszcze lepszą, jak twierdzi, podawano na rosyjskim statku oceanicznym, którym miał przyjemność pływać. Pomimo sztormu zjadł nawet dokładkę!

W końcu po krótkim internetowym researchu Sahib wykonał własną, wegetariańską wersję tej zupy (a nawet wegańską, jeśli pominąć śmietanę, tak jak ja robię). Przyznaję - jestem zachwycona! Przepis jest bardzo prosty. Nie jest to może najekonomiczniejsza zupa, zawiera bowiem takie frykasy jak oliwki i kapary, ale czasem można przecież zaszaleć :)

Składniki w kolejności dodawania:

2 marchewki
2 pietruszki
1/4 selera
4 średnie ziemniaki
1/4 główki małej włoskiej kapusty
sól, pieprz, liście laurowe

koncentrat pomidorowy - 2 łyżki
oliwa - 2 łyżki

ogórki kwaszone - 6 sztuk
duże zielone oliwki - mały słoiczek
kapary - 1/3 słoiczka, odsączone (najlepiej kapary w zalewie ze słonej wody, a nie z octu)

śmietana 12% (opcjonalnie)
1/2 cytryny (również opcjonalnie)
dymka do posypania

Pokrojone w kostkę marchewki, pietruszki, ziemniaki, seler i kapustę ugotować w wodzie do miękkości (z liśćmi laurowymi, solą, pieprzem). Dodać koncentrat pomidorowy i oliwę, jeszcze chwilę pogotować. Wyłączyć kuchenkę.

Gdy wywar jest gorący, dodać oliwki, kapary i grubo pokrojone ogórki, ale już nie gotować (można zostawić na nagrzanej płycie grzejnej).

Do miski przed nalaniem wycisnąć lekko i włożyć gruby plaster cytryny. Dzięki temu dochodzi aromat cytrynowej skórki. Można dodać łyżkę śmietany. Posypać dymką według uznania.

Smacznego!

PS Czytelników proszę o wyrozumiałość i nie dociekanie, czemu na zdjęciu nie widać ani jednej z tych legendarnych zielonych oliwek :)

Stasiuk o minimalizmie

2011-02-22T11:58:00.002+01:00

"Byli ciemnoskórzy, obdarci i kolorowi. Nie mieli nic, co według nas mogłoby stanowić jakąkolwiek wartość. Koce, naczynia, rozklekotane archaiczne pojazdy i zwierzęta równie chude jak oni sami. Tak, przybywali na skróty z otchłani minionego i całkiem dobrze czuli się w teraźniejszości. Pertraktowali z Piotrem w sprawie opłaty za fotografowanie. Nie chcieli pieniędzy, chcieli papierosów. Oddałem wszystkie, jakie miałem w aucie. Stali cierpliwie, uśmiechali się, dziewczyny robiły zalotne miny. Przybywali z minionego czasu, kiedy ludziom wystarczało znacznie mniej i próbowali żyć w teraźniejszości, a w istocie pozwalali, by teraźniejszość przepływała obok nich. Prawdopodobnie traktowali ją jak żywioł, który można wykorzystać jak, powiedzmy, ogień do gotowania albo wodę do mycia."

Notka bibliograficzna: Andrzej Stasiuk "Fado", Wydawnictwo Czarne, 2006

Domowy chleb - drogo czy tanio?

2011-02-14T21:15:00.006+01:00

Do zamieszczenia tego wpisu zainspirowała mnie informacja, że w sklepie nieopodal nas razowy chleb orkiszowy kosztuje... uwaga, nie pospadajcie z krzeseł - 30 zł za kg!!! Niektórzy uważają, że nie opłaca się piec chleba w domu, że wychodzi to drogo. Oczywiście, jeśli ktoś kupuje dmuchane pieczywo tostowe w supermarkecie, to domowy chleb wyjdzie nieco drożej. Ale nie chodzi mi o chleb, w którym płacimy głównie za powietrze. Domowy chleb na zakwasie robi się bardzo łatwo i zawsze wychodzi. Jest ciężki i pożywny, a przede wszystkim smaczny. Prawdopodobnie również zdrowy :) A cena? Z ciekawości policzyłam, poniżej cała prawda o razowym chlebie. Koszty dotyczą chleba o masie 1 kg, bez dodatków.

0,67 kg mąki orkiszowej, kupionej w młynie prosto od młynarza (1,80 zł/kg) - taka ilość potrzebna jest na 1 kg chleba
1,20 zł

3 płaskie łyżeczki soli (ok. 7 g - 1,50 zł/kg)
0,02 zł

woda (łącznie do chleba i do zmywania, policzone z górką 4 l - 7,05 zł/1000 l)
0,03 zł

prąd z realnego pomiaru z licznika (piekarnik elektryczny, 200°C, 1 h 15 min. pieczenie + 15 min. nagrzewanie, 0,62 zł/kWh)
1,21 zł

około 10 minut pracy przy wymieszaniu i nastawieniu ciasta

SUMA 2,46 zł...

...czyli ponad 10 razy taniej, niż w sklepie!

PS. Zdjęcie z dzisiejszego wypieku :) Zwykle wychodzi to jeszcze taniej, bo piekę większą ilość - ta dziwna waga 0,67 kg jest tylko po to, by zgadzała się docelowa waga chleba dla porównania ze sklepowym. Zwykle daję 1-1,5 kg mąki naraz, a czas pieczenia jest praktycznie ten sam.

Dokładny, własny przepis na chleb z formy podaję tutaj.

10 sposobów na uwolnienie książek

2011-02-09T19:18:00.003+01:00

Dziś będzie dłuuugi wpis. Nigdy nie pisałam poradników, więc liczę na wyrozumiałość :) Jakiś czas temu zaczęliśmy z Sahibem redukować nasz dobytek, między innymi dość liczny, wspólny księgozbiór. Punktem wyjścia było około 1100 woluminów. Nie będę tu pisać o kryteriach, którymi się kierowałam przy selekcji - to bardzo indywidualna sprawa. Będzie za to o sposobach pozbywania się książek, które - obarczone sporym ładunkiem emocjonalnym - są mimo wszystko inną kategorią niż ubrania czy garnki.

1. Oddać do biblioteki publicznej
Niestety nie każda biblioteka chce książki przyjmować. Czasem po prostu brakuje regałów, żeby trzymać wszystkie dary. W naszej małej lokalnej bibliotece książki przynoszone przez czytelników i nie włączone do księgozbioru są wystawione w pudłach i można za symboliczną złotówkę coś sobie wybrać (zdarzają się bardzo ciekawe pozycje!). Od czasu do czasu bibliotekarki robią selekcję i oddają część na makulaturę.

2. Oddać do biblioteki szkolnej
Jeśli sami już wyrośliśmy ze szkolnego mundurka, to na pewno mamy jakiegoś znajomego, który pracuje w szkole. Książki typu popularnonaukowego, lektury, słowniki, podręczniki, zbiory zadań, atlasy - mogą wzbogacić właśnie szkolną bibliotekę.

3. Oddać do biblioteki branżowej
Książki tematyczne, zwłaszcza związane z dziedziną, którą się zajmujemy, mogą znaleźć dobre miejsce w bibliotece zakładu naukowego czy instytutu, ale też klubu górskiego, szachowego, drużyny harcerskiej. Sporo książek/opracowań/czasopism Sahib zaniósł do biblioteki w pracy - zostały przyjęte z radością, a on nadal może z nich korzystać.

4. Oddać znajomym
To też niezła metoda, można wprowadzić zasadę 1 książka = 1 symboliczna złotówka. Zrobiłam podobnie jak z ubraniami - zdjęcia książek wrzuciłam na Picasę i rozesłałam linka znajomym. Jest z tym trochę więcej zachodu niż z oddaniem do biblioteki, czasem paczuszka czeka jakiś czas, aż się z kimś spotkam, ale jest to też świetny pretekst do odnowienia kontaktów towarzyskich.

5. Oddać przez darmowe serwisy
Na przykład takie jak niepotrzebujący, graty z chaty, itp. Nie stosowałam, więc sama jestem ciekawa, czy ta idea się sprawdza.

6. Sprzedać - serwisy aukcyjne i fora tematyczne
To metoda dość czasochłonna, ale całkiem niezła w przypadku cenniejszych książek. Można zarobić parę groszy... albo trochę więcej. Warto sprawdzić w serwisie aukcyjnym, czy dana książka się pojawia, za ile, czy ma wzięcie. Jeśli to parę złotych, to nie warto zawracać sobie głowy (nie ma gwarancji, że się sprzeda, a za aukcję i tak trzeba zapłacić). Ale jeśli jesteśmy w posiadaniu jakiegoś białego kruka, z którego nie korzystamy, to gra jest warta świeczki. Serwisy aukcyjne nie są jedynym miejscem, gdzie możemy próbować sprzedawać książki. Sprzedaliśmy kilkanaście poszukiwanych tytułów na forum tematycznym.

7. Puścić w obieg - bookcrossing
Słyszeliście o tej akcji? To bardzo fajna idea. Ze strony pobiera się specjalną naklejkę, a książkę nią opatrzoną "porzuca" w widocznym miejscu, na przykład na przystanku. Książki są w ciągłym ruchu, używane i zostawiane dla kolejnych czytelników, a dzięki numerkom można śledzić ich historię.

8. Prezent okolicznościowy - książkowy łańcuszek
Jest to "prywatna" odmiana bookcrossingu. Polega na tym, że starannie wybraną książkę daje się znajomemu z dedykacją i koniecznie adnotacją, że jest to książka typu "podaj dalej". On po przeczytaniu pisze kolejną dedykację, przekazując kolejnej osobie. Może być przy tym niemało śmiechu, zwłaszcza jeśli wybierzemy jakiś naprawdę kiczowaty romans, poradnik erotyczny, wesołą książkę kucharską, jakiś dziwny album. Mile widziane są autorskie rysunki i złote myśli na marginesach. Nie powinna to być raczej żadna książka banalna, poczytna i na czasie :) Dostałam kiedyś czytadło "Trzydziestka na karku", a sama zapoczątkowałam inną wymianę książeczką rysunkową o dwóch króliczkach. Ciekawe, dokąd dotarła?

9. Wywieźć na działkę
O ile takową mamy. Pasują tu różne klasyczne, wakacyjne lektury. Pan Samochodzik, Marek Piegus, Ania z Zielonego Wzgórza, Tomek w Krainie Kangurów, hrabia Monte Christo, panna Marple i Chłopiec w Złotych Spodniach - są w sam raz do pobujania się w hamaku albo posiedzenia przy piecu. U nas zawsze znajdują amatorów! :)

10. Makulatura
Drastyczne, ale czasem po prostu nie idzie inaczej...

Znacie jeszcze jakieś inne sposoby?

Boso na śniegu - porady babuni

2011-02-07T16:01:00.003+01:00

Ostatnio wpadła mi w ręce dość zabawna książeczka pt. "Encyklopedia porad babuni" (tylko czyjej?). Zabawny wydał mi się już sam tytuł, a treść okazała się jeszcze bardziej obiecująca. Co zrobić, gdy kwiatek ma plamy, jak wbijać gwoździe w tynk, jaki napar pomaga na senne koszmary itp.

Znalazłam jednak jedną poradę dla siebie i już spieszę podzielić się z Czytelnikami. A może o tym słyszeliście? Została ona zamieszczona w rozdziale Zdrowie/Odporność.

"Boso na śniegu

Najlepiej to robić we własnym ogródku, ale też udaje się po obfitszych opadach śniegu na balkonie w samym centrum miasta. Przed wyjściem boso na śnieg stopy powinny być ciepłe. Zaczynamy od kilkunastu sekund, potem przedłużamy spacer do minuty lub dwóch. Następnie po umyciu stóp trzeba je dobrze wytrzeć i założyć ciepłe skarpetki. Ta metoda, choć na początku wydaje się drastyczna, naprawdę pomaga przeżyć jesień i zimę bez najmniejszej infekcji."

Ha! Spróbowałam od razu, śnieg na balkonie akurat był świeżutki, temperatura około -7°C. I wiecie co? Pełne zaskoczenie! Wspaniały przypływ energii, pobudzenie krążenia, jednym słowem coś fantastycznego. Po pięciu dniach bez problemu przekroczyłam zalecane dwie minuty. Poguglałam nieco i okazało się, że są ludzie, którzy umawiają się na bose, nawet 20-minutowe i dłuższe spacery w odludnych zakątkach! Podoba mi się to, tak samo jak ruska bania, z tym że bose spacery to zdecydowanie mniej zachodu, wystarczy trochę śniegu i lekki mróz, można je uprawiać praktycznie wszędzie i za darmo.

Znalazłam sobie nowe hobby, szkoda tylko, że deszcz właśnie rozprawił się z całym śniegiem na naszym balkonie. Zimo, wróć!

Notka bibliograficzna: "Encyklopedia porad babuni", Axel Springer, Warszawa 2007

Magiczne kilogramy papieru

2011-02-04T18:08:00.002+01:00

Jak byłam mała wierzyłam, że nocami bohaterowie bajek mogą przemieszczać się z książki do książki, przekraczając nawet najgrubsze okładki. Nigdy żadnego nie przyłapałam, ale kto ich tam wie?

To tutaj w zgodzie obok siebie żyją Indianie, stolarze, lewitujący jogini, sowy, polarnicy, mechanicy rowerowi, jaszczurki, hobbici, szkodniki drewna i alpiniści. Gwarzą sobie do woli Murakami z Harasymowiczem, Diemberger z Freuchenem, a Jane Eyre z Dalajlamą.
Porzekadło głosi, że "kto czyta, dwa razy żyje". Dlatego napiszę dziś bardzo antyminimalistycznie - książek bardzo trudno mi się pozbywać (ale nic na siłę). Z sukienkami to szło w try miga :)

Allende o minimalizmie (Indianie)

2011-01-26T20:25:00.004+01:00

"Nudzili się, bo kiedy złowili już kilka ptaków i ryb, przez resztę dnia nie mieli nic do roboty; nie było sensu łowić więcej, gdyż w ciągu kilku godzin mięso gniło lub pożerały je mrówki. W końcu Alex zrozumiał mentalność Indian, którzy niczego nie gromadzili.
(...)
Indianie nie mieli żadnych przedmiotów zbytku, żadnych rzeczy służących do ozdoby, a jedynie to, co było absolutnie niezbędne do przeżycia; reszty dostarczała natura. Alex nie zauważył ani jednego przedmiotu z metalu, który mógłby wskazywać na ich kontakt ze światem zewnętrznym."

Tak się złożyło, że czytając ostatnio, co i rusz natrafiam na jakieś bardzo inspirujące fragmenty o posiadaniu, zarówno u autorów znanych od dawna, jak i nowych dla mnie. Mam nadzieję, że ten skromny wybór cytatów Wam się podoba. A sama powieść "Miasto Bestii" Isabel Allende? Pierwszy raz Autorka aż tak popuściła wodze fantazji (przynajmniej na tyle, na ile znam jej prozę), przenosząc czytelnika za sprawą 15-letniego amerykańskiego chłopca w świat na poły mityczny, na poły bajkowy. Legendarne plemię Ludzi z Mgły, szamani, El Dorado i krwiożercze Bestie, inicjacje, halucynacje, duchy, totemiczne zwierzęta - w pewnym momencie miałam wrażenie, że pani Isabel troszkę tym razem przesadziła, skupiając tak wiele elementów na zaledwie 270 stronach :) Jednak czyta się dobrze, nieco kryminalna historia z niespodziewanym zakończeniem.

Notka bibliograficzna: Isabel Allende "Miasto Bestii", Warszawskie Wydawnictwo Literackie Muza SA, 2004

Słodkie ryżowe kulki

2011-01-23T23:24:00.003+01:00

Niby rzuciłam słodycze, ale od czasu do czasu mam to samo, co kolega Zenek z Motylej Nogi. Po prostu muszę sztachnąć się cukrem. Chodzę po domu i myślę "zjadłabym coś słodkiego, coś słodkiego, coś słodkiego, je, je, je". A w domu nic nie ma, w myśl zasady, że jak się nie kupi, to się nie zje. Dziś jednak złamałam się, ale wcale nie poleciałam do sklepu po czekoladę. Z tego, co było pod ręką zrobiłam słodkie kulki - wyszły dość ciekawie, więc dzielę się przepisem. Robi się je dosłownie 5 minut!

Składniki:
ok. 3 łyżki ugotowanego ryżu, który został z obiadu :)
3 łyżeczki miodu
garść płatków owsianych
łyżka mielonych migdałów (gotowe z torebki)
łyżka mielonych orzechów laskowych (gotowe z torebki)
łyżeczka kukurydzianego mleka w proszku (jako dodatkowy zagęstnik)

Składniki trzeba wymieszać w miseczce i uformować kulki. Najładniej wychodzą, gdy toczy się je mokrymi rękami. Opinia Sahiba: "Są słodkie, troszkę konsystencja dziwna. Płatki trzeba chyba namoczyć przed?" Moim zdaniem niekoniecznie, bo stanowią element chrupiącej niespodzianki. To świetny dodatek do mocnej cierpkiej herbaty albo gorzkiej kawy.

Smacznego!

PS Sponsorem mielonych orzechów i migdałów jest niezawodna Mama Sahiba czyli Ela.

Stachura o minimalizmie

2011-01-21T17:48:00.002+01:00

"Nie mając już pieniędzy, zacząłem rozdawać przedmioty i rzeczy, które miałem w domu, koszule, spodnie, marynarki, dwa meksykańskie piękne poncha, aparat fotograficzny, radio, nawet moją brazylijską gitarę i pomniejsze drobiazgi. Znowu mówię o tym tylko po to, żeby móc postawić pytanie: czy było to normalne?
Gdzie się kończy normalne, gdzie się zaczyna nienormalne? Oto jest pytanie. Gdzie się kończy znośny obłęd, a zaczyna obłęd nie do zniesienia?"

Dawno zapomniana książeczka, która wpadła mi w ręce podczas wielkiej selekcji w naszej bibliotece. Pamiętałam ten fragment (zrobił na mnie kiedyś duże wrażenie), więc odszukanie go zajęło mi tylko momencik :)

Notka bibliograficzna: Edward Stachura "Postscriptum", Wyd. Kurpisz i Pogonowski, 1989

Tokarczuk o minimalizmie

2011-01-16T22:23:00.002+01:00

"Podziwiałam go za to, że - jak mówił - miał zawsze akurat tyle rzeczy, żeby w każdej chwili móc je spakować do dwóch walizek w ciągu godziny. Postanowiłam się tego od niego nauczyć. Obiecywałam sobie, że jak tylko wyjdę, będę ćwiczyć. Plecak i laptop, to powinno wystarczyć każdemu Człowiekowi. W ten sposób Ali, gdziekolwiek się znalazł, był u siebie.

Przypomniał mi ten lekarz włóczykij, że nie powinniśmy się zbytnio rozgaszczać w żadnym miejscu, wobec tego ja ze swoim domem posunęłam się chyba za daleko."

Cytat pochodzi z książki Olgi Tokarczuk "Prowadź swój pług przez kości umarłych". Swoją drogą, polecam - świetnie się czyta, połknęłam dosłownie w jedno popołudnie. Nie jest to oczywiście książka o minimalizmie :) Nieco nawiedzona bohaterka, emerytowana nauczycielka i pasjonatka astrologii mieszka na końcu świata, w małym przysiółku na obrzeżach Kotliny Kłodzkiej. W okolicy zaczynają się zdarzać tajemnicze wypadki, a pani Janina prowadzi własne badania na ten temat, choć z panną Marple niewiele ma wspólnego... Tokarczuk wraca w tej książce do klimatu, który wyczarowała w jednej w poprzednich powieści - "Prawiek i inne czasy" - samotny dom, relacje w małej społeczności i magiczny świat przyrody. Bohaterami książki są nie tylko ludzie, ale i zwierzęta, do których bohaterka ma dość osobliwy stosunek.

Notka bibliograficzna: Olga Tokarczuk "Prowadź swój pług przez kości umarłych", Wydawnictwo Literackie 2009

Zupa miso i barszcz jednominutowy

2011-01-14T14:42:00.007+01:00

Zupa miso
Mając pod ręką miso i glony do sushi zaczęłam przeszukiwać internet w poszukiwaniu prostego przepisu na zupę miso. Przepis w najprostszej postaci okazał się banalny i dość szybki. Miso i glony zawierają mnóstwo mikroelementów, więc warto od czasu do czasu skorzystać z japońskiej tradycji kulinarnej. Miso to aktywna biologicznie pasta ze sfermentowanej soi. Wbrew pozorom nie jest to drogie danie, pomimo oryginalnych dodatków. Jeden płat glonów (koszt około 1,5 zł w supermarkecie) wystarcza na porcje dla 2-3 osób. Podobnie miso - 2 łyżeczki to koszt około 2 zł. Paczka glonów i woreczek miso wystarczą na kilka razy.

Składniki:
2 marchewki, 1/4 selera, 1 mała pietruszka, 1 mała cebula, kawałek czerwonej papryki, garść grzybów (suszone prawdziwki albo inne), 1 płat glonów do sushi, 2 łyżeczki miso, dymka, szczypta gałki muszkatołowej

Przygotowanie:
Grzyby namoczyć jakiś czas wcześniej, lekko osolić. Na oliwie zeszklić cebulę i paprykę, dodać pokrojone drobno warzywa i odsączone grzyby. Dusić chwilę, zalać wrzątkiem. Nie solić! To ważne, bo dodane później miso jest słone. Zdjąć z kuchenki, chwilę przestudzić, dodać pokruszone glony oraz miso, rozmieszać. W miseczkach posypać siekaną dymką.

Opinia Sahiba: "Jak zupa rybna, tylko bez ryby" :) czyli pełen sukces.

Barszczyk jednominutowy
Drugi przepis to zupa jednominutowa. Kiedyś szukałam jednominutowych dań - ten barszczyk świetnie wpisuje się w ten trend. Pomysł zaczerpnęłam od Moniki, która jest mistrzynią prostych i bardzo smacznych dań.

Składniki:
gotowy barszczyk czerwony z kartonu (lub sok buraczano-jabłkowy), twaróg, dymka

Przygotowanie:
Barszczyk wlać do rondelka, podgrzać (użytkownicy kuchenek indukcyjnych robią to w 30 sekund). W tym czasie do miseczek włożyć pokrojony w spore kostki ser biały (około 2x2x1 cm). Warto wybrać ser raczej twardy, nie rozpadający się, ale w sumie każdy będzie dobry. Posiekać dymkę. Zalać ser gorącym barszczykiem, posypać dymką i gotowe!

Opinia Sahiba: "Rewelacja! Musisz to koniecznie opisać! To będzie jedna z moich ulubionych potraw!" Wykrzykniki odzwierciedlają entuzjazm testera.

Smacznego!

"Księga herbaty" Okakura Kakuzo

2011-01-09T17:10:00.003+01:00

Zaniedbałam bloga, tymczasem minął okres świąteczno-noworoczny. Pierwszy wpis w tym roku poświęcę tematowi związanemu z minimalizmem czyli prostocie. Właśnie w święta przeczytałam "Sztukę prostoty" Dominique Loreau, która choć skierowana przede wszystkim do kobiet, jest ulubioną lekturą wielu minimalistów. Recenzję tej książki zamieściła ostatnio Ajka Minimalistka na swoim blogu. Myślę, że temat minimalizmu od czasu do czasu pojawi się w tym roku w moich wpisach, choć nie zabraknie nadal przepisów, recenzji książek i całkiem luźnych tematów.

Często tak bywa, że jedne książki prowadzą nas na trop innych. W książce pani Dominique znalazłam odniesienie do "Księgi herbaty" Okakura Kakuzo. I traf chciał, że już na drugi dzień, zupełnie przypadkowo wpadła mi w ręce! Księga to tylko z nazwy, raczej niewielka książeczka wydana przez PIW w 1986 r., ostatnio wznowiona przez wyd. Etiuda.

Napisana została na początku XX w. przez obrońcę tradycyjnej japońskiej kultury i sztuki. Według Autora herbata może stać się mostem porozumienia łączącym Wschód z Zachodem. Jednak herbata, a właściwie ceremonia herbaciana, jest tylko punktem wyjścia do rozważań o filozofii, estetyce, sztuce. Sama ceremonia herbaciana jest wprawdzie opisana krok po kroku, choć w efekcie nie dowiadujemy się jak herbatę prawidłowo przygotować. Dlaczego? Bo przecież herbata nie jest w tym wszystkim najważniejsza! Spotkanie połączone z kontemplacją natury, wystroju pawilonu herbacianego, rytualne mycie rąk, specyficzna architektura przybytku, tematyka rozmów, stroje - każdy element ma tu swoje znaczenie. Wielką wagę ma dobór materiałów i kształtów wszystkiego, co można podczas ceremonii zobaczyć. Osobne rozdziały poświęcił Autor nawet architekturze i kwiatom!

Nie sposób pominąć historii parzenia herbaty, którą Okakura Kakuzo prezentuje szczegółowo, od czasów herbaty gotowanej z różnymi dodatkami (ten sposób przetrwał do dziś w Tybecie), poprzez herbatę ubijaną aż do parzonej. Omawia też związki filozofii i estetyki, przytacza legendy dotyczące dawnych mistrzów taoizmu i zen, a związane właśnie z herbatą.

Ktoś mógłby spytać, po co nam dziś takie rytuały, długotrwałe, skomplikowane, pozornie niepotrzebne. Sama ceremonia herbaciana to jak podanie ręki dawnym czasom, zupełnie jak rytuały religijne, które przetrwały wieki. To wyciszenie się pośród zgiełku, zawieszenie oka - i umysłu - na sprawach pięknych, prostych. Oddajmy głos Autorowi:

"Picie herbaty stało się źródłem kultu czystości i wyrafinowania, czynnością uświęconą, w czasie której gospodarz i gość wspólnie tworzą z tego, co doczesne, najwyższe piękno. W ponurej marności istnienia pawilon herbaciany był oazą, gdzie strudzony podróżny mógł napić się ze wspólnego źródła miłości do sztuki. Ceremonia stała się zaimprowizowanym dramatem osnutym wokół herbaty, kwiatów i malarstwa. "

Jeśli uda mi się kiedyś wziąć udział w takiej ceremonii (a pokazy są organizowane także w Polsce, m.in. w Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha w Krakowie), na pewno zdam relację :)

Kim chcesz zostać jak dorośniesz?

2010-12-16T22:44:00.003+01:00

Popularne pytanie zadawane każdemu dziecku brzmi "kim chciałbyś zostać, jak dorośniesz?" Kto z nas tego nie słyszał?
Jak byłam mała, to marzyłam o tym, żeby zamieszkać w wozie Drzymały (czyli w takim baraku na kółkach) i przemieszczać się z miejsca na miejsce. Zawód: cygan (bez podtekstu rasistowskiego, oczywiście). Moją Babcię bardzo oburzały te deklaracje. Nie znałam jeszcze wtedy wszystkich możliwych profesji. Kojarzyłam strażaka, panią sklepową, kierowcę itp. Jednak te ścieżki kariery nie wydawały się zbyt atrakcyjne.
Wczoraj w gronie dobrych znajomych wymyśliłam nowy, fantastyczny zawód dla siebie. Chciałabym zostać, ni mniej ni więcej, tylko:

"projektantem nazw kolorów farb do malowania ścian"

Wiecie, z kolorami mam nieco do czynienia. Ściany też parę razy malowałam. Ale przede wszystkim wymyśliłam nowe nazwy! Proszę bardzo, oto próbka mojej twórczości: "stary burak" oraz "zgniłe liście kukurydzy". Może być? Czy dział HR dystrybutora farb na literę D mnie czyta? :)

Murakami o minimalizmie

2010-12-15T15:07:00.004+01:00

"Jak człowiek chce się czegoś pozbyć, to w życiu da się pozbyć prawie wszystkiego. Nie, prawie, dosłownie wszystkiego. A jak się zacznie pozbywać kolejnych rzeczy, nabiera się ochoty, żeby się pozbyć absolutnie wszystkiego. Tak samo jak hazardzista, który stracił połowę pieniędzy, w desperacji wyrzuca resztę. Odechciewa się człowiekowi robić coś połowicznie i czegoś się trzymać.
W końcu udało mi się zmieścić wszystkie potrzebne rzeczy w średniej wielkości walizce firmy Samsonite."

Notka bibliograficzna: Haruki Murakami, opowiadanie "Koty ludojady" ze zbioru "Ślepa wierzba i śpiąca kobieta", Muza SA, 2008

Palmiery z rukolą

2010-12-13T16:05:00.007+01:00

Dziś bardzo prosty przepis, powiedzmy - pięciominutowy. Wczoraj jadłam palmiery na słodko. Gdzieś wyczytałam, że nazwa tych ciasteczek pochodzi z Hiszpanii - przypominają one liście palmy. Sahib nazwał je po polsku roladkami :) Poniżej fotostory z kuchennych działań, wersja na ostro z rukolą. Zdjęcia bez rewelacji, bo światło było słabe, ale mam nadzieję, że widać, o co chodzi.

Potrzebne będą: paczka mrożonego ciasta francuskiego, pudełko rukoli, nieco mąki do oprószenia stołu, sól, pieprz, sezam

Ciasto francuskie wyłożyłam na stół, posypując lekko solą, pieprzem i sezamem. Niestety nie miałam ciasta w jednym kawałku, użyłam takich płatów, ułożonych na styk:

Minęło czasu mało-wiele, gdy zmiękło, pośrodku położyłam pierwszą warstwę rukoli, a brzegi zawinęłam do wewnątrz (na razie bez sklejania):

To nie koniec zieleniny! Kolejną warstwę położyłam na tej węższej już powierzchni, a brzegi zalepiłam, zwilżając je lekko wodą i dociskając do siebie:

Nóż naostrzyłam jak do krojenia sushi. To ważne, bo tępym nożem uszkodzi się rukolę i nic z tego nie wyjdzie:

Centymetrowej grubości plasterki ułożyłam na blaszce do pieczenia wyłożonej papierem, w pewnych odstępach od siebie - ciasto francuskie bardzo rośnie:

Po 20 minutach w 200°C palmiery były gotowe! Smacznego!

Władca Arktyki

2010-12-02T16:19:00.005+01:00

Jest takie zwierzę, które bardzo by się ucieszyło z aury, którą mamy za oknem. Śnieg, lód i mróz to dla niego raj. Mowa o niedźwiedziu polarnym - prawdziwym symbolu zimy.

Niedawno nasz kolega Michał Jastrzębski napisał bardzo ciekawy artykuł o niedźwiedziach. Wiosną tego roku Michał fotografował i filmował przyrodę Spitsbergenu. Celem jego bezkrwawych łowów był między innymi ten futrzany władca Arktyki. W artykule zobaczycie też kilka świetnych jego ujęć, między innymi misia zjeżdżającego przezabawnie po ośnieżonym stoku.

Moją wyobraźnię rozpaliły dane liczbowe dotyczące niesamowitej gospodarki energetycznej niedźwiedzia polarnego. Wiem, wiem, misie mają zupełnie inną budowę niż człowiek, między innymi grubą warstwę tłuszczową, więc porównywanie ich do człowieka ma średni sens, ale daje pewne wyobrażenie o tym, jakich przystosowań nam brakuje do życia w skrajnie zimnych warunkach.

"Nad zatoką Hudsona w Kanadzie odłowiono samicę, która ważyła tylko 97 kg. Po 9 miesiącach ta sama samica została odłowiona ponownie. Była w doskonałej kondycji i ważyła już 450 kg. Niedźwiedzie głodując mogą przeżyć przez prawie 6 miesięcy."

97 kg to szokująco niska waga! Proste obliczenie: załóżmy, że 450 kg samica odpowiada 120-kilogramowej kobiecie, której "się powodzi" (nawiasem mówiąc, o ile 120-kilogramowa kobieta wydaje nam się mało atrakcyjna, to taka odpasiona niedźwiedzica nie narzekałaby na powodzenie u samców). Natomiast ważąca 97 kg niedźwiedzica odpowiadałaby kobiecie ważącej tylko 25,8 kg! Czyli tłusta grubaska musiałaby schudnąć bardziej niż anorektyczki - to waga, której dorosła kobieta nie ma szansy przeżyć.

"Młode rodzą się w grudniu lub w styczniu i często są to bliźniaki. Ważą po około 600-700 gram."

Drugi przykład: samica niedźwiedzia waży przeciętnie około 300 kg i rodzi młode ważące po 700 g. Przy tej analogii kobieta ważąca 60 kg rodziłaby dzieci ważące 140 g czyli tyle, co troszkę większy chomik :)

"Niedźwiedzie maja duży żołądek, który stanowi ok. 20% masy ciała, dlatego jednorazowo mogą zjeść nawet 50-70 kg pożywienia."

No i tutaj chyba nawet bohaterowie Księgi Rekordów Guinnessa nie dotrzymaliby kroku niedźwiedziowi przy stole. Bo skoro ważący około 700 kg samiec potrafi zjeść naraz do 70 kg pokarmu, to rachunek jest prosty - mężczyzna ważący 80 kg musiałby zjeść 8 kg naraz! W dodatku tłustego, surowego mięsa foki :)

Zdjęcie na początku notki: Marcin Klisz

Murakami razy trzy

2010-11-29T13:11:00.006+01:00

Ostatnio Sahib stwierdził, że po wpisach na blogu można sądzić, jakbym w ogóle nie czytała książek. Rzeczywiście :) Już się poprawiam - wcale nie w czytaniu, tylko w polecaniu ciekawej lektury. Dziś będzie długo i hurtowo. Jakiś czas temu pisałam o Murakamim i obiecałam do niego wrócić. Od tego czasu przeczytałam jeszcze trzy jego powieści, których wspólnym mianownikiem jest egzotyczna sceneria współczesnej Japonii i barwne postacie kobiet. Murakami ma specyficzny styl drobiazgowego opisu uczuć, sytuacji, nawet miejsc. Z kart książek nieraz emanuje pesymizm samotności. Mimo to opowiedziane historie mają w sobie coś wciągającego. Dodam na koniec, że wizualnie podobają mi się kolorowe, łatwo rozpoznawalne okładki poniższej serii (Warszawskie Wydawnictwo Literackie Muza SA).

Na południe od granicy, na zachód od słońca

Intrygujący tytuł kryje historię mężczyzny wspominającego swoją przyjaciółkę z dzieciństwa, z którą rozstał się w wieku 12 lat. Kiedy los zetknie ich 25 lat później są już innymi ludźmi, z bagażem doświadczeń, a jednak pozostało coś niezmiennego, stałego. To prosta, niedługa historia, którą odbiera się przez pryzmat własnych doświadczeń. Utrata bratniej duszy, trudne wybory, poszukiwanie zrozumienia, prawdziwe głębokie uczucia, pustka codzienności. Te wszystkie wątki spina postać spełnionego zawodowo i rodzinnie mężczyzny oraz tajemniczej kobiety, która pojawia się i znika według własnych upodobań. Zakończenie nieco naiwne, ale nie wiadomo do końca, co jest prawdą, a co wytworem wyobraźni bohatera i to zaliczam do plusów tej powieści.

Kronika ptaka nakręcacza

To książka, która zauroczyła mnie od pierwszej strony. Przyznam nawet, że pierwsze 100 stron po prostu mnie bawiło. Opis absurdalnych zdarzeń, które mają miejsce w najbliższym otoczeniu bohatera, niesamowite postacie kobiet - współczesne odmiany czarownic, a do tego wątek jakby... detektywistyczny? Mężczyzna rezygnuje z pracy, ginie mu kot, po jakimś czasie znika żona. Jednocześnie przez jego dom zaczyna przewijać się cała galeria coraz dziwniejszych postaci. Śmiałam się co chwilę. Po jakimś narracja wkracza w mroczne tereny różnych stanów świadomości, porównywalnych chyba najbardziej z medytacją lub snami. Wielowątkowość, oniryczność, rozbudowane dygresje, zaskakujące pomysły, barwne postacie drugiego planu - emerytowany wojskowy albo milczący chłopak pomagający matce w prowadzeniu interesu - i nareszcie happy end - tworzą piorunującą mieszankę. Powieść długa, ale nie nużąca. Spośród tych trzech podobała mi się najbardziej.

Norwegian Wood

Przyznaję, że kilka razy próbowałam zabrać się za tę książkę. Po przeczytaniu kilku pierwszych stron - jakiś oderwanych od siebie wątków - odkładałam. W końcu udało mi się przełamać. Może nie wciąga tak jak "Kronika ptaka nakręcacza", ale akcja toczy się dość wartko. Dorastający chłopak i dwie dziewczyny. Znów mamy tu motyw przyjaciółki z dzieciństwa, nieco sennej, zamkniętej w sobie i wrażliwej Naoko. Jej przeciwieństwem jest wyzwolona i wygadana Midori, dziewczyna z krwi i kości, pozornie śmiała, lecz w głębi duszy poszukująca tego, co większość z nas - prawdziwej, ciepłej miłości. Zagubiony w kontaktach pomiędzy nimi dwiema bohater dojrzewa, zmienia się, przepoczwarza się w mężczyznę przy dźwiękach piosenek Beatlesów, w akademiku, w nocnych barach Tokio, w podróży. "I once had a girl, or should I say she once had me...". Sama historia - może nic odkrywczego, ale opowiedziana w charakterystyczny dla Murakamiego, głęboki i subtelny sposób.

Na koniec jesieni - dynia z jabłkiem

2010-11-26T18:46:00.004+01:00

Dziś bardzo prosty przepis dla leniwych, w sam raz na zakończenie dyniowego sezonu. Tak się składa, że wtedy, gdy dojrzewają dynie, mamy do wyboru mnóstwo ciekawych dodatków do nich. Połączenie słodkawej z natury dyni i kwaśnego jabłka to strzał w dziesiątkę.

Cóż, papka z dyni nie wygląda może zbyt apetycznie. To dlatego dziś takie kolorowe zdjęcie, które ma nieco odwrócić uwagę :) Ale podać ją można z razowym chlebem, makaronem, ryżem. Zastosowań jest wiele.

Składniki:

spory kawałek dyni, kwaśne jabłko (albo dwa, jeśli ktoś lubi), cebula lub dwie, oliwa, sól i pieprz, ulubione zioła (majeranek, cząber, bazylia bardzo pasują)

Na rozgrzany tłuszcz wrzucamy najpierw cebulkę, gdy lekko się zeszkli - dynię pokrojoną w spore kawałki. Dusimy po przykryciem. Jeśli wychodzi zbyt wodniste, odkrywamy pokrywkę - odparuje. Jabłko - drobno pokrojone lub nawet starte na grubej tarce - dodajemy pod koniec duszenia, razem z przyprawami.

Smacznego!

Jak nie zostałam Robin Hoodem

2010-10-29T00:02:00.007+02:00

Rower rowerem, ale na prawdziwego rajdowca czeka 1001 wyzwań. Postanowiłam więc zapoznać się nieco bliżej z tematem łucznictwa. Niezawodny kolega Bodek zaproponował wspólny wyjazd na strzelnicę myśliwską, która na stanie ma również łuki.

Pan Włodek łuk udostępnił, pan Witek pokazał co i jak. Niełatwo mi było spełnić jego trenerskie ambicje. Ręka-ręka-oko-nos-broda-cięciwa-strzała i co najważniejsze - TARCZA ;) Powoli celność zaczęła jednak wzrastać, gdzieś tak od 10 do 20%. Mowa oczywiście o wcelowaniu w słomianą tarczę o boku 1 metra, nie mam tu na myśli żadnych mikroskopijnych kółek wielkości zeszytu.

Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie jedna strzała, która za mocno utkwiła w tarczy. Ale z pomocą już spieszy Bodek. Nagle... łuuuuup! Tarcza spada z zaimprowizowanego stojaka, dobrze, że Bodek uskoczył, kierując się siódmym zmysłem geparda. Niestety strzała nr 1 poszła w drzazgi.

No ale było jeszcze 9 bałwanków, znaczy - strzał. Celność znów pnie się w górę. I gdy osiąga już 50% (cud!!!) pojawia się kolega Bodka, zwany Przystojniakiem. "Oooo, łuk! Mogę spróbować?" Ależ oczywiście, w końcu jestem tu tylko gościem (gościówą).

Kolega Przystojniak składa się fachowo, naciąga cięciwę całą swoją Mocą, strzała leci prosto w środek tarczy! Nagle.... łuuuuuup! Niestety cała tarcza oraz powbijane w nią przeze mnie strzały walą się na ziemię...

W obliczu takiej klęski, gdy zostało już tylko 5 bałwanków, nie czekając na dalszy rozwój wydarzeń, a ratując co się da, postanowiłam przerwać chwilowo moją błyskawicznie rozwijającą się karierę łuczniczą. A tak naprawdę, to myślę, że strzelałam tak marnie, bo brakowało mi rajtuzów i oczywiście kaptura ;)

Muzyczna wyprawa do Chin

2010-09-30T15:39:00.006+02:00

Wczoraj w ramach muzycznej podróży serwowanej przez 6. Warszawski Festiwal Skrzyżowanie Kultur wybraliśmy się do Chin. Niełatwo było rozgrzać publiczność - temperatura w środku namiotu festiwalowego była prawie taka jak na zewnątrz. Tym większy podziw budził występ czterech Chinek w zwiewnych sukienkach, ale po kolei ;)

Mamer

Mamer to zarówno artysta, jak i stworzony przez niego zespół. Pochodzi z prowincji Sinkiang, gdzie kultura chińska spotyka się z kręgiem kultury muzułmańskiej. To kraina, gdzie wiatr hula w stepie, tak jak w sąsiednim Kazachstanie. Sam Mamer pół roku spędza w terenie, a pół - w Pekinie. Mamer wprowadził stepowy folk w krainę mrocznego rocka, uzyskując całkiem ciekawe, energetyczne brzmienie, momentami skręcające w stronę rocka, to znów bardziej transowe. Niski głos, dumbra o ostrym brzmieniu - szarpany instrument podobny do mandoliny, do tego basówka i perkusja tworzą wybuchową mieszankę, przy której można się dobrze bawić, a także rozgrzać ;) Kawałki nie były monotonne, każdy był inny - to bardziej stonowane, to znów ostre. Perkusista, zarazem tłumacz zespołu, wydawał się jako jedyny cokolwiek mówić po angielsku. Sam Mamer - drobny chłopak w czapce naciągniętej na oczy, nie sprawiał wrażenia zbyt kontaktowego. Ale pasowało to do klimatu muzycznego. Ogólnie koncert niezły, można wybaczyć tym młodym artystom nawet nie zawsze pasujące playbacki. Widać, że jeszcze długa droga przed nimi, ale już mają swój styl i za to daję im ****.

Quing Mei Jing Yue

Kiedy popatrzyłam na program środowego koncertu, pomyślałam sobie, że klasyczna muzyka chińska będzie pewnie smętnym przerywnikiem pomiędzy żywszymi kapelami. Nic bardziej mylnego! Kwartet czterech Chinek brzdąkających na dziwnych instrumentach szarpanych i strunowych wywołał prawdziwą burzę na widowni. Muzyka w swym brzmieniu, jak określił Maciej Szajkowski, prawdziwie bajkowa. Przywołuje na myśl płynącą szeroko rzekę, to znów szemrzący strumień, z liśćmi drzew poruszającymi się w rytm wiatru, z ptaszkami przelatującymi nad wodą. Muzyka to warto płynie, to znów zamiera. Pomimo skromnego instrumentarium egzotyczne muzyczki potrafiły wyczarować rozmaite nastroje, wplatając w swoją muzykę nawet takty z Chopina. Kilka kawałków pobrzmiewało celtyckimi echami, a największy aplauz wzbudziła "Kukułeczka" - tak, tak, ta co kuka i gniazdka sobie szuka! Wszyscy chyba zastanawiali się, czy to ich standardowy repertuar czy przygotowany specjalnie na ten występ. Do tego wszystkiego dochodzi wirtuozeria gry na tradycyjnych instrumentach, które na pewno nie należą do łatwych. Piękne Chinki w kolorowych, długich sukniach, kłaniające się publiczności po każdym utworze, wyglądały jak dawne damy dworu przeniesione na współczesną scenę. Za ten występ przy prawie ujemnej temperaturze ;) dostają ode mnie *****.

Hanggai

Ostatnim zespołem tego wieczoru był Hanggai - goście z Pekinu, lecz nawiązujący w swoim repertuarze do tradycji stepowej Mongolii i śpiewu gardłowego. Przyznaję, że byłam trochę rozczarowana, spodziewałam się czegoś w rodzaju Huun Huur tu albo Altai Khangai, tymczasem muzyka Hanggai to spotkanie gdzieś w połowie drogi między punk-rockiem a folkiem. Ostre granie i dużo hałasu, oczywiście śpiew gardłowy też, ale tylko jako dodatek. Nie było to w sumie złe, publiczność bawiła się dobrze, ot, takie do potańczenia, poklaskania i wspólnego śpiewania. Ukłonem w stronę tradycji jest image zespołu - tradycyjne kaftany i spiczaste czapeczki, które wprowadzają nas w klimat muzyki stepów. Do tego rytm galopującego konia, podkreślony perkusją i basem, przysadzisty lider Ilchi, który śmieje się, gada po swojemu, macha batem i porusza biodrami - tak, że nie sposób nie poczuć do niego sympatii. Za rozgrzanie publiczności w ten deszczowy, zimny wieczór oceniam ich na ****.

To już niestety moje ostatnie sprawozdanie z tegorocznego festiwalu. Wczoraj można było jeszcze kupić bilety na piątkowy Osjan - koncert zapowiada się smakowicie, wystąpi bowiem Daishuko Yoshimoto, niesamowity japoński performer-aktor-tancerz. Polecam!

Tarantela i dziewczyna jak wulkan

2010-09-29T11:30:00.003+02:00

Za oknami plucha, pluska, pluje i psuje... wszystkie fajne plany. Na pocieszenie w tym tygodniu odbywa się 6. Warszawski Festiwal Skrzyżowanie Kultur. W zeszłym roku byliśmy na fenomenalnym koncercie muzyki indyjskiej i mojego ukochanego projektu Indialucia. Wczoraj skusiłam się na włoskich tamburynistów i Mayrę Andrade z Wysp Zielonego Przylądka. Festiwal, podobnie jak rok temu, odbywa się w olbrzymim namiocie rozstawionym na Pl. Defilad i prowadzi go Maciej Szajkowski, znany z Kapeli ze Wsi Warszawa, koncertów Muzyka w Muzeum i świetnych audycji o muzyce etnicznej w Polskim Radiu.

Tamburellisti di Torrepaduli

Pierwsza część poświęcona była tradycyjnej muzyce południa Włoch, której korzenie sięgają podobno starożytnej Grecji. Trochę nie chce mi się wierzyć, by stateczni Grecy, jak Pitagoras, oddawali się tak szalonym tańcom, bowiem muzyka zaprezentowana przez sympatycznych Włochów (i Włoszki) najbardziej przypominała bałkańskie rytmy, które znamy z filmów Kusturicy. Żywy rytm, ale wszystko do siebie zbyt podobne, co na dłuższą metę usypia. I być może publiczność, osłuchana z tego typu ludowymi przyśpiewkami, nie reagowała aż tak entuzjastycznie, jak by wypadało. Do tego fatalny, naprawdę fatalny wokal - choć być może niski, zachrypły głos, bardziej recytujący niż śpiewający był efektem zamierzonym. Mnie osobiście do gustu nie przypadł. Koncert ratowała tancerka - bardzo powabna dziewczyna, kręcąca się do szalonych rytmów. Biały strój zmieniła w połowie koncertu na czerwony, do tego wymachiwała czerwoną chusteczką. Wszystko razem tworzyło wizualnie przyjemny efekt . Na koniec - jako kropka nad "i" - solowe, niesamowite popisy trzech tamburynistów. No i to było coś, za co dałabym koncertowi ****.

Mayra Andrade

Mayra okazała się gwiazdą wieczoru, choć wcale na gwiazdę nie wygląda. Na scenę weszła niska dziewczyna w szarej, workowatej sukience, gładko zaczesana, przypominająca grzeczną uczennicę. Jednak już od pierwszych zaśpiewanych słów podbiła serca publiczności. Niski, ciepły i głęboki ton głosu z lekką chrypką, którą bardzo lubię u wokalistek. A muzyka? Trudno ją jakoś zaszufladkować. Mayra urodziła się na Kubie, mieszkała w Senegalu i na Wyspach Zielonego Przylądka, by na koniec wylądować w Paryżu. I całą tę życiową wycieczkę zawarła w komponowanej przez siebie muzyce. Słychać tu i odwołania do muzyki karaibskiej i spojrzenia w stronę Afryki, i echa piosenki francuskiej, i fado, i jazzu... czego tam nie ma! Artystce towarzyszył sympatyczny zespół - dwóch gitarzystów, basista, trzech perkusistów, z czego dwóch obsługiwało różne fantastyczne przeszkadzajki. Lubię muzyków, którzy grają i widać, że sami się przy tym świetnie bawią. I ten zespół takie wrażenie sprawiał. A sama Mayra to dziewczyna jak wulkan, rozgrzewała drętwą publiczność, wtrącała przeróżne anegdoty pomiędzy piosenkami, wciągała do wspólnego śpiewania, a przede wszystkim dużo się uśmiechała. Były bisy i owacje na stojąco. Jej uśmiech i zaangażowanie w koncert w połączeniu z fantastycznym głosem zasługują moim zdaniem na *****.

ps. Dziś goście z Chin i khoomei!

Paski w ordynku

2010-09-22T23:06:00.004+02:00

Miałam pisać recenzję indyjskiej książki (nawet wynotowałam sobie nazwiska bohaterów przed oddaniem jej do biblioteki), tymczasem zamiast tego zrobiłam taki oto wieszak na paski:

Wszystkie elementy do jego wykonania były, jak się okazało, w szafce z narzędziami, w której robiłam dziś porządek. Wieszaczek jest jak widać wspólny, a wręcz zdominowany przez eleganckie paski Sahiba ;)

Szpinak z cieciorką albo cieciorka ze szpinakiem

2010-09-02T18:00:00.001+02:00

To jedna z moich ulubionych potraw, zrobiłam ją już kolejny raz. W międzyczasie zaczęłam szukać o niej mądrych informacji. Okazało się, że nie ma jakiejś specjalnej nazwy, a różne kuchnie próbują ją zawłaszczyć - indyjska, hiszpańska, włoska, a nawet polska! Spotkałam nieco inny przepis (taki jest między innymi we wspomnianej we wczorajszym wpisie książce). Cieciorkę moczy się przez noc i gotuje do miękkości z cebulą i goździkami, na koniec dodając szpinak. Później całość odsmaża się na oliwie. Można i tak, ale to wersja zdecydowanie dłuższa i pracochłonniejsza. Mój sposób nawiązuje do kuchni jednominutowej i jest całoroczny.

Z tą potrawą wiąże się dla mnie wspomnienie pewnego Sylwestra na Mazurach, którego przewodnim motywem miał być Bollywood. Wieczór spędzaliśmy oglądając filmy i przygotowując indyjskie potrawy ze specjalnie przywiezionych z Warszawy składników, a jedną z nich, w wersji ostrej, był właśnie szpinak z cieciorką. W pewnym momencie zgasło światło, jak się później okazało 600 wsi nie miało tej nocy prądu. Na szczęście nasze potrawy były już w większości gotowe, henna na rękach też zdążyła wyschnąć, więc reszta nocy upłynęła pod znakiem rozrywki i konsumpcji. Dla mnie więc ta potrawa kojarzy się z kuchnią indyjską i już. Po tych wspominkach czas na przepis.

Potrzebne będą: 1 paczka mrożonego szpinaku (może być pół kg świeżego), 1 puszka cieciorki czyli ciecierzycy czyli grochu włoskiego (albo szklanka suchej, którą trzeba namoczyć dzień wcześniej), oliwa, curry, kumin czyli kmin rzymski mielony, sól, pieprz mielony, 1 duży ząbek czosnku

Rozgrzewamy oliwę i wrzucamy na nią odsączony szpinak. Podgrzewamy i doprawiamy solą i pozostałymi przyprawami - łyżeczka curry, pół łyżeczki kuminu, trochę pieprzu. Dodajemy cieciorkę odsączoną z zalewy. Na koniec wciskamy duży ząbek czosnku lub dwa mniejsze. O smaku potrawy w znacznej części decyduje rodzaj curry, które jest tu dominującą potrawą. Może być ostre lub bardziej korzenne. Na zdjęciu skomponowałam potrawę z naleśnikiem, ale pasuje również do ryżu, czapatów albo grzanek.

Życzę smacznego!

ps. Zauważyłam, ze ostatnio zamieszczam na blogu prawie same przepisy. Może dlatego, że rower przeniosłam na drugi blog. Ale już niedługo recenzja książki. Geograficznie zbytnio się nie oddalimy - będzie to pokaźny kęs indyjskiej prozy, odwiedzimy Bombaj ;)

Na tropach sekretów warzyw

2010-09-01T20:41:00.003+02:00

Wpadła dziś w moje ręce bardzo ładna książka pt. „Kuchnia wegetariańska” Marka Łebkowskiego. Pożyczyła mi ją koleżanka Monika, z którą łączy nas przede wszystkim pasja rowerowa, a kulinarna tak troszkę.

Książka spodobała mi się od pierwszego wejrzenia. Kompletnie zachwyciły mnie sposoby wycinania różnych ozdóbek z warzyw i aranżacje. Na przykład cytryna przebrana za liść, koszyczki z pomidorów, omlet udający wielonożne zwierzę przy pomocy szparagów albo ananas nadziewany ryżem, który śmiało mógłby ruszać w konkury z tradycyjnym polskim bażantem.

Zaskoczyło mnie kilka ciekawostek, którymi niezwłocznie dzielę się z Czytelnikami ;)

Podobno zastosowanie liści cykorii w sztuce kulinarnej odkryto przez przypadek i to dopiero w 1870 roku! Cykorię korzeniową zakopcowano na zimę, a ta wypuściła młode liście, zwinięte w charakterystyczne kolby. (Zastanawia mnie tylko, dlaczego wcześniej, kiedy sadzono ją na polu i zbierano, nikt nie zauważył, że liście są jadalne i smaczne?)

Karczochy, których niestety jeszcze nie jadłam, są podobno spokrewnione z ostami. I faktycznie na zdjęciach kwitnących roślin mają w sobie to podobieństwo. A oset oglądany z bliska jest bardzo ładny, a niedoceniany.

Seler podobno przez długi czas był warzywem niejadalnym ze względu na swoją gorycz. Dopiero w XVII wieku włoscy ogrodnicy wyhodowali takiego selera, jakiego znamy dziś, który jest zresztą niezłym afrodyzjakiem dającym tajemne moce.

I jeszcze ciekawostka o keczupie. Czy wiecie dlaczego na anglojęzycznych opakowaniach widniej „Tomato ketchup”? Masło maślane? Nie. Słowo „ketchup” pochodzi podobno z języka malajskiego (jak podaje moja nowa lektura) lub z chińskiego (jak twierdzi Wikipedia) i oznacza „sos rybny”. Początkowo Anglicy produkowali pod tą nazwą różne sosy, ale to właśnie pomidorowy zdobył największą popularność. Słowo daję, gdyby nie ta książka, chyba nie zajrzałabym do Wikipedii w poszukiwaniu historii keczupu ;)

Już niedługo postaram się zamieścić świetny, błyskawiczny przepis, o którym przypomniała mi ta książka. Muszę tylko zdobyć składniki, a z powodu deszczu odwlekam wycieczki do sklepów.

Notka bibliograficzna: Marek Łebkowski „Kuchnia wegetariańska”, Prószyński i S-ka, Warszawa 1998

Kwiaty biało-czerwone

2010-08-20T16:05:00.004+02:00

Fotka „warsztatowa” ;) Kolczyki o średnicy 5 cm. Rant kryje usztywniającą żyłkę, wykorzystałam zużyte struny nylonowe od gitary. Wystarczy opalić końcówki i zgrzać, a powstaje lekkie i sztywne kółeczko, idealne do takiego zastosowania.
Kolczyki zrobiłam jako komplet do sukienki w kwiaty w takich kolorach. Stąd ten dosyć tradycyjny wzór. Bardzo podobają mi się szydełkowe prace artystki Aimee Manion, niezwykle kobiece, które łączą inspiracje dawną, tradycyjną biżuterią z powiewem awangardy. Każda para kolczyków, naszyjnik czy bransoletka w jej wykonaniu to miniaturowe dzieło sztuki.

Włoski omlet z ryżu

2010-08-13T15:22:00.004+02:00

Zawsze po powrocie ze słonecznej Italii zaglądam do mojej ulubionej książki kucharskiej pt. "Wegetariańska kuchnia włoska" w poszukiwaniu ciekawych przepisów. Tym razem przepis całoroczny, nie związany z sezonowymi warzywami i dodatkami. Jest bardzo prosty w wykonaniu, co może nawet potwierdzić Kuerti, który już go wypróbował. W oryginale nazywa się "Risotto al salto", co zostało przetłumaczone niezbyt finezyjnie jako "Ryż odsmażany" (s. 119 rzeczonej księgi). Ja przetłumaczyłabym to raczej jako "Ryżowy omlet" czy coś takiego. Ale do rzeczy.

Składniki: ugotowany ryż (około 1 szklanki), jajko lub dwa (w oryginale jest 1 żółtko, ale ja dałam po prostu 2 całe jajka, których w przeciwieństwie do tradycyjnego omletu nie trzeba ubijać), 1/3 pokrojonej drobno mozarelli, nieco oliwy lub oleju, sól, pieprz, warzywa do przybrania (w oryginale był jeszcze parmezan tarty do posypania)

Składniki mieszamy w misce, oliwę grzejemy na płaskiej patelni (najlepsza jest taka naleśnikowa z teflonem). Na rozgrzany tłuszcz wykładamy masę, lekko ją ugniatając, by uformować placek grubości około 1,5 cm. Smażymy z obu stron na złoty kolor. Dekorujemy znalezionym w lodówce zielskiem.

Kuerti mówi, że w smaku czegoś brakuje. Można popróbować z dodatkiem np. cebuli lub ostrych przypraw. Natomiast w oryginalnej postaci można ten placek spożyć nawet na słodko z dżemem. Zachęcam do własnych modyfikacji i życzę smacznego!

Notka bibliograficzna:
"Wegetariańska kuchnia włoska", Paola Gavin, Wyd. Amber, 2003

Szybkie pomidory

2010-08-10T18:29:00.005+02:00

Spontaniczna i pożywna sałatka o zadziwiającym smaku.
Składniki: 2 dojrzałe pomidory bez skórki, ser kozi - pół krążka (cabri bon), garść siekanych migdałów, szafran

Smacznego!

ps. na zdjęciu nie widać za bardzo pomidorów - są pod serem ;)

Nie samym rowerem żyje człowiek

2010-07-12T23:21:00.010+02:00

Zwłaszcza w taki upał. Okazuje się, że rajdowcy mają czasem bardzo fajne hobby. Dziś znów będzie ZPT, lecz tym razem nie metal tylko nici zagrają główną rolę. (Tak przy okazji - mój nowy blog tylko o rowerze znajdziecie tutaj)

Ostatnio zaskoczył mnie znajomy, Darek z Białegostoku, którego znam z maratonów rowerowych. Darek jeździ w grupie kolarskiej PTR Dojlidy i zajmuje dobre miejsce w Pucharze Maratonów Rowerowych na Orientację. Okazało się, że wolne chwile poza pracą zawodową (układa dachy) poświęca haftowi krzyżykowemu. Tutaj możecie obejrzeć kilka jego prac. Wyhaftowanie jednego obrazka zajmuje mu nawet kilka lat, w przypadku tych największych. Projekty tworzy sam ze zdjęcia, przy pomocy specjalnego programu. Piękną kolekcję portretów Indian Darek zamierza powiesić kiedyś na ścianach własnego domu. Haftować nauczyła go Babcia, a w rodzinie tradycje rękodzielnicze były bogate, bo siostry Babci haftowały ornaty do białostockich kościołów. Jak podkreśla Darek, haftowanie uczy wytrwałości i cierpliwości. Nie trzeba chyba dodawać, że te cechy przydają się podczas długich zawodów rowerowych, zwłaszcza na orientację ;)

Moim nieprzemijającym hobby od wielu lat jest szydełkowanie. Na zdjęciach kilka moich prac, a tutaj w galerii więcej szydełkowych zwierzątek czyli amigurumi. Są to moje własne projekty (poza nr 4). W szydełkowaniu najbardziej lubię to, że pomimo zajmowania się nim prawie od 30 lat, ciągle mogę się nauczyć czegoś nowego ;)

1. Pszczoła (amigurumi, półsłupki)
2. Woreczek (ściegi reliefowe, krzyżowane i inne)
3. Kolczyki (półsłupki)
4. Serwetka (technika brugijska)
5. Pokrowiec na komórkę (technika filetowa)
6. Chustka w kwiaty (pachwork)

7. Chustka z motywem
8. Naszyjnik (technika wykonania jak amigurumi, półsłupki)
9. Szalik (technika filetowa)
10. Serwetka-motyl (technika brugijska)

Kwiaty z recyklingu

2010-07-07T19:36:00.004+02:00

Spędziłam dziś prawie cały dzień ucząc się składać rower od zera. W ramach odreagowania miał być dziś wpis o szydełkowaniu, ale nie zdążyłam zrobić zdjęcia (będzie wkrótce). Na szybko wrzucam więc inny wytwór moich zajęć praktyczno-technicznych, biżuterię kryzysową czyli recyklingową - kolczyki z motywem kwiatowym, wykonane ze świetnego, markowego stopu :) Wtajemniczeni wiedzą, że to lepsze od srebra i złota. W uszach wyglądają jeszcze lepiej niż na fotce.

Selle czyli siodło

2010-06-30T19:04:00.006+02:00

Nie od dziś wiadomo, że przepustką do długiego dystansu na rowerze są nie tylko mocne nogi, ale i mocny tyłek... albo dobre siodło! Fotka prosto z naszej domowej stajni (może niezbyt artystyczna, ale prawdziwa).

Dziś będzie więc recenzja sprzętowa. Od razu na wstępie uprzedzę, że nie jestem w żaden sposób związana z firmą Selle Italia. A może szkoda, bo dostawałabym siodełka do testów za darmo? Zwolennicy supermarketowych rowerów mogą mnie zlinczować, bo siodełko to kosztuje mniej więcej tyle, co cały najtańszy chiński rower. Ale etap jazdy na Longwayu (zresztą bardzo burzliwy i przygodowy) mam już za sobą w mojej krótkiej kolarskiej karierze ;)

Biorąc pod uwagę komfort, wagę i nieco lansu skusiłam się na model Selle Italia Diva Gel Flow. Siodełka Gel Flow tej renomowanej firmy to cała seria - zarówno męskich, jak i damskich. Damskie różnią się nieco długością (są krótsze) i kształtem wycięcia. Niedługo będę mogła dodać do recenzji uwagi Marcina i Maćka, którzy kupili bardzo podobne męskie siodełka - są w fazie testów.

Pierwsze wrażenie jest korzystne. Pomimo pozornej masywności siodełko jest lekkie (waga 240 g podana przez producenta jest faktyczną wagą produktu), między innymi dzięki lekkiemu vanoxowemu stelażowi. Pokrycie to czarna skóra, wykonanie solidne. Siodełko wcale niechętnie ugina się pod naciskiem ręki. Z tyłu, hm... Różowa wyszywanka w postaci kwiatowego motywu. Ale niech tam, w obliczu błota wszystkie kolory są równe niczym na Sądzie Ostatecznym.

Po oględzinach przyszła pora na montaż (standardowy) i próbną jazdę. Przyznam, że pierwsza jazda nieco mnie rozczarowała. Kształt i miękkość całkiem ok, do życzenia pozostawała nieco „śliskość” siodła. Przy spokojnej jeździe po równym nie odczuwałam problemu, ale wszystkie bardziej wymagające, techniczne odcinki sprawiały, że tyłek nieco „latał” po siodełku. Skóra pokrycia jest gładka i nie ma żadnych elementów antypoślizgowych.

Siodełko zabrałam za sobą na Grassora - jazda przez 24 godziny to miał być prawdziwy test. I tu przyznaję, że test wypadł znakomicie. Przede wszystkim nie poobcierałam się, a to zawsze był mój problem przy dłuższej jeździe. Żeby szanse były równe, jechałam w niezbyt wypasionych spodenkach z Decathlonu. 230 km nie spowodowało żadnego uszczerbku na ciele i duszy. Jechałam na nim również na Bike Orient, gdzie pokonałam około 130 km. Ten test także wypadł satysfakcjonująco, na trudniejszych odcinkach już nie odczuwałam ślizgania (a może nie zwróciłam na nie uwagi w startowym amoku). W sumie - dobre siodełko to takie, o którym się nie myśli.

Podsumowując: lekkie, dość komfortowe damskie siodło, do jazdy raczej w łatwym terenie, za to dobre na dług dystans. Ze swojej strony polecam!

Podlasie - odcinek 7

2010-05-31T14:12:00.002+02:00

Ostatnia część

Wybraliśmy opcję powrotu dla śpiochów - pociągiem z Białej Podlaskiej dopiero o 15. Od stacji dzieliło nas około 40 km, z czego połowę pokonał z nami Paweł, jadąc na kolarce pożyczonej od swojego brata. Podziwiałam go na tych leśnych piachach, bo ja pomimo terenowych opon miałam od czasu do czasu problemy z utrzymaniem równowagi. Na asfalcie zamieniliśmy się na chwilę - jazda na kolarce to jednak fantastyczna sprawa! Po drodze znalazłam starą podkówkę dla małego konia (teraz konie bywają większe).

Z Pawłem rozstaliśmy się w Studziankach. Od tego momentu czuliśmy już, że wyjazd naprawdę się skończył. Dopadł mnie lekki smutek.

W Białej wszystko było zabite dechami. Tylko jedna pizzeria wyłamała się z tego trendu, więc spożyliśmy w niej posiłek, siedząc w ostrym słońcu przy stoliku na dworze. Ja tradycyjnie wybrałam pizzę (była zresztą naprawdę dobra), a Grzesiek świeżonkę, na którą go namówiłam. W pewnym momencie przed barem pojawił się staruszek na drewnianym rowerze. Aż przetarłam oczy ze zdumienia - nawet łańcuch miał drewniany!

Ledwo wyjechaliśmy, a już wracamy. Gdy wsiedliśmy do pociągu, już naprawdę zapanowała atmosfera schyłkowości i towarzyszyła nam aż do Warszawy.

K O N I E C

Podlasie - odcinek 6

2010-05-30T23:16:00.004+02:00

Przedostatni etap...

Tak zimnego poranka jak tego dnia, to jeszcze nie mieliśmy. Po wyjściu z namiotu ubraliśmy się we wszystko, co mieliśmy, a do jazdy założyłam nawet ciepłe rękawiczki. W miejscowości Ortel zauważyliśmy piękną starą cerkiewkę przerobioną na kościół. Mieliśmy farta - w środku jakieś panie akurat coś układały, więc mogliśmy zwiedzić wnętrze - drewniane i bardzo kameralne.

Jazda bez mapy to zwykle przyjemne zaskoczenia - w Studziankach znaleźliśmy zupełnie przypadkowo stary mizar, różniący się od tego w Kruszynianach brakiem nowych grobów. Może dzięki temu był jeszcze bardziej urokliwy, ostre słoneczne światło docierało stłumione przez korony drzew.

Dalsza droga wiodła częściowo po głębokim piachu, Wisznice były na wyciągnięcie ręki, a tak jakby wciąż się oddalały. W końcu jednak stanęliśmy pod upragnioną zieloną tablicą z nazwą miejscowości. Mniej więcej pamiętałam z mapy, gdzie mieszka Paweł, znaleźliśmy jego ulicę, ale nie mogliśmy znaleźć numeru. Zaraz jednak pomogła nam jakaś młoda dziewczyna - lustrując nas i nasze rowery zapytała, czy szukamy Pawła Pakuły (skąd wiedziała?). Wyciągnęliśmy go spod prysznica, pod który właśnie był wszedł po treningu, i poszliśmy najpierw zapolować na coś do jedzenia.

Naszym łupem padła znaczna liczba jajek i pierogów w największym sklepie Wisznic. Po drodze miałam wrażenie, że Paweł zna tu wszystkich, ponieważ co chwilę z kimś się witał. Podczas gdy poszłam się kąpać po tygodniu mycia tylko w kałużach i bagnach, chłopcy zrobili jajecznicę z 15 jajek, która była naszym marzeniem od jakiegoś czasu. Zjedliśmy też ciasto i poszliśmy na wycieczkę w stronę Horodyszcza.

Po drodze był sklep, w którym praktycznie bez ograniczeń mogliśmy kupić tyle oranżady, ile chcieliśmy! No ale bez przesady, nadmiar przyjemności powoduje, że przestają one aż tak cieszyć, dlatego wzięliśmy tylko 3 butelki na miejscu i 5 do plecaka.

Potem trochę poszwendaliśmy się po bagnach i krzakach, oglądając też grodzisko - ziemny wał na łąkach. Dzięki opowieści Pawła życie przed wiekami stanęło nam przed oczami jak żywe, zobaczyliśmy jak mieszkańcy okolicznych osad chronią się przed najazdami. A że Paweł jest archeologiem, to wie, o czym mówi.

Pod lasem natknęliśmy się na żurawie i degustowaliśmy miejscowe jałowce. W lesie przekicała przed nami kuna. Okolice Wisznic okazały się nie tylko urokliwe i malownicze, ale także dzikie!

Wieczór upłynął nam na spożyciu trzech paczek pysznych pierogów oraz projekcji filmu „Zmruż oczy”, który w moim odczuciu był świetnym podsumowaniem całej wycieczki.

c.d.n.

Który nigdy nie szedł

2010-05-26T23:30:00.004+02:00

Krótki przerywnik w relacji z Podlasia - recenzja książki Haruki Murakamiego.

Bardziej jako biegacz niż mól książkowy sięgnęłam po „O czym mówię, kiedy mówię o bieganiu”, zastanawiając się, co odkrywczego można jeszcze o tym napisać? Treningi, zawody, kontuzje, sprzęt, rozmyślania o sensie biegania i nieodłącznie im towarzyszące rozmyślania o sensie życia (albo odwrotnie) - tematycznie pamiętnik Murakamiego nie odbiega zbyt daleko od schematu, do którego przyzwyczaiła nas bogata biegowa blogosfera. Nie jest to długa opowieść - to zbiór kilku esejów, w sam raz na deszczowy wieczór. Początek określiłabym jako monotonny, mnie ta książka wciągnęła od IV rozdziału, od którego nabiera żywszego tempa, gdy dryfuje w stronę ultra i triatlonu.

Haruki Murakami to raczej biegający pisarz niż piszący biegacz. To moje pierwsze zetknięcie z jego prozą, ale na pewno nie ostatnie. Wcale do biegania nie zachęca i to mi się bardzo podoba. Niech każdy szuka swojej drogi, brzmi jego motto. Bieganie i pisanie - dwie główne pasje autora, tak różne, a zarazem podobne. Wszystko to przesiąknięte wschodnią mentalnością. Akceptacja losu, przemijania, starzenia się, akceptacja porażek, a jednocześnie czerpanie z biegania prawdziwej, żywej radości, życiowej siły.

I choć od autora dzieli mnie morze doświadczenia, wiek, płeć i kilometry, niektóre słowa tych luźnych biegowych notatek trafiają prosto w serce. Oddaję Mu głos:

„Nie jestem człowiekiem. Jestem maszyną. Niczego nie czuję. Po prostu zmierzam naprzód.
Tak sobie myślałem. Tylko o tym myślałem i tylko dzięki temu przetrwałem. Gdybym powiedział sobie, że jestem żyjącą istotą ludzką, człowiekiem z krwi i kości, padłbym z bólu. Z pewnością było wtedy we mnie coś, co było mną. I towarzyszyła temu jakaś samoświadomość. Ale w tamtym momencie rozkazałem sobie, żeby myśleć, że moje ja i towarzysząca mu samoświadomość są tylko wygodnymi formami i niczym więcej. To dziwny sposób myślenia o sobie i bardzo dziwne uczucie, gdy świadomie wypiera się świadomość. Trzeba zmusić się do wcielenia w coś nieorganicznego. Instynktownie zdawałem sobie sprawę, że to jedyny sposób, by przetrwać.”

Jednym słowem - polecam.

Podlasie - odcinek 5

2010-05-25T13:36:00.002+02:00

Po obfitym śniadaniu (kasza manna kontra parówki) ruszyliśmy na podbój nadbużańskich wiosek. Okolica, jak całe Podlasie, obfituje w drewniane, niskie chaty, z czego część wykupują miastowi i użytkują jako domki letniskowe.

Odkąd przekroczyliśmy Bug, nasza wycieczka zaczęła powoli dobiegać końca. Jednak tereny, które wciąż mieliśmy przed sobą, nie były wcale nudne. Do Janowa Podlaskiego jechaliśmy trzymając się blisko rzeki, mijając wioski o wdzięcznych nazwach jak Gnojno albo Stary Bubel. W Serpelicach spotkaliśmy jednego gościa, który mieszkał zbyt blisko sklepu i na dobre mu to nie wyszło.

Janów zaraził nas atmosferą sennego miasteczka, w którym wszyscy się nudzą, z młodzieżą na czele. Koło przystanku PKS otwarty był jedyny bar. Nie oferował może zbyt wypasionych potraw, ale na nasze potrzeby placki ziemniaczane i pierogi były w sam raz. Do tego prawdziwa oranżada, na którą później polowaliśmy po sklepach. Okazała się limitowanym i ekskluzywnym rarytasem, pomimo ceny poniżej 1 pln (butelka zwrotna).

Ten izotonik dodał Grzesiowi mnóstwo sił, wyrwał do przodu zupełnie jak ja pierwszego dnia po serniku. W ten sposób pierogi i parówki pokonały dziś kaszę manną i placki ziemniaczane w nieformalnym challengu.

Koło Kijowca zaskoczył nas objazd, postanowiliśmy jednak nic sobie z niego nie robić. Ciągle nie mieliśmy lepszej mapy, skazani na samochodówkę nie chcieliśmy dodatkowo nadkładać drogi. Okazją do objazdu okazała się budowa mostu na Krznie. Przejechaliśmy z rowerami kładką dla robotników, udana akcja.

Niestety pogoda, do tej pory wyśmienita, zaczęła nieco się psuć. Zanim dojechaliśmy do szosy Terespol-Warszawa, dopadła nas gwałtowna ulewa. Przycupnęliśmy sobie pod blaszaną budką przystanku i jakiś czas słuchaliśmy bębnienia. Gdy tylko ustało, przecięliśmy krajówkę i za Chotyłowem skryliśmy się w leśnych ostępach. Szliśmy przez las tak długo, aż zatrzymały nas bagienne tereny i rowy z wodą. Tam założyliśmy ostatni biwak, a korzystając z rozpogodzenia, Grzesiek poszedł pobiegać.

c.d.n.

Podlasie - odcinek 4

2010-05-24T13:23:00.002+02:00

Ani się obejrzeliśmy, a za nami zostały puszczańskie ostępy. Rano wyjechaliśmy z lasu, przed nami była Wojnówka i kilka innych urokliwych wiosek, mozaika pół, łąk i niedużych, gospodarczych sośniaków. Na ławeczkach przed domami grzali się w słońcu starcy i babinki, w zasadzie młodych ludzi widać było jak na lekarstwo. W niedługim czasie dotarliśmy do Czeremchy, gdzie obkupiliśmy się w największym sklepie. Żonglując jabłkami i kefirami udaliśmy się do lasu w celu spożycia.

Naszym pośrednim celem było Adamowo, w którym Marcin pracował tego dnia na powierzchni leśnej. Niestety po opuszczeniu puszcz opuściliśmy też teren objęty przez mapy turystyczne i musieliśmy posługiwać się samochodówką. To spowodowało, że pojechaliśmy zupełnie nie tam gdzie trzeba i nadłożyliśmy z 15 km. Ale Marcina w końcu przydybaliśmy w lesie. Był trochę zajęty, więc umówiliśmy się w Mielniku, gdzie każdy dotarł swoim transportem. Chwilę pogawędziliśmy pod sklepem, a potem ruszyliśmy dalej - w stronę najbliższego mostu na Bugu, czyli mostu kolejowego koło Siemiatycz.

Nieopodal mostu nabraliśmy wodę u jednego kolarza szosowego, jak się okazało. Zaprezentował nam swoje dwie kolarki, bardzo ładne, wraz ze zdobycznymi bidonami. Most kolejowy przekroczyliśmy bez problemu po specjalnych deskach dla pieszych. Za mostem nastąpiła nasza jedyna awaria roweru w trakcie całego wyjazdu. Grześkowi spadł łańcuch i zakleszczył się pomiędzy kasetą i szprychami. Dobrą chwilę mocowaliśmy się z żelastwem.

Zanim znaleźliśmy miejsce na nocleg nad Bugiem, nasze liczniki pokazały 100 km. Był to nasz rekordowy dystans i do tego momentu tendencja była wzrostowa.

Na noc zatrzymaliśmy się koło starych ośrodków wypoczynkowych, takich z dykty. Plusem były metalowe schodki, po których bez przeszkód mogliśmy zbiegać ze skarpy nad wodę. Wystrugałam dwie łódki z kory - zawsze problem, żeby znaleźć dobry kawałek. Przyznaję, że nieminimalistyczny scyzoryk Grzesia jest lepszy do tego celu niż mój - minimalistyczny.

Nocą w Bugu harcowały jakieś wielkie potwory, a my słodko spaliśmy po dobrym jedzeniu i tych wszystkich kilometrach.

c.d.n.

Podlasie - odcinek 3

2010-05-23T21:40:00.003+02:00

Gdy wyjrzałam z naszej wieży o świcie zobaczyłam mgły nad zalewem i wschodzące słońce. Czym prędzej udałam się na dół z aparatem. Oczywiście potem jeszcze pospałam, nie jestem jakimś zwariowanym fotografem!

Dziś czekał nas ciekawy przejazd przez Puszczę Białowieską. Do Babiej Góry pojechaliśmy naokoło, przez zalane wodą lasy. Tam nabraliśmy wodę w gospodarstwie i zagłębiliśmy się w świat puszczańskich ścieżek i przyrody. Zauważyłam, że po dwóch dniach coraz lepiej pokonuję z sakwami różne trudności na drodze, jak błoto. Trochę się pogubiliśmy na początku, ale w końcu udało nam się wbić na starą wąskotorówkę, którą dotarliśmy aż na Kosy Most. To miejsce, w którym 13 lat temu razem z Marcinem zbieraliśmy materiały do jego magisterki. Tym razem pojedliśmy trochę batonów i ruszyliśmy dalej, do Białowieży, bez większych przygód, raczej monotonnie kręcąc po szutrówkach.

Białowieżę objechaliśmy prawie całą w poszukiwaniu ciekawych lokali gastronomicznych, których nie było. Skończyło się na zapiekance i tortilli w barze na świeżym powietrzu (a więc przyjaznym rowerzystom). Ale co to była za zapiekanka! Nie żaden gniot z mrożonki. To była najlepsza zapiekanka, jaką jadłam w życiu, serio! Były na niej wielkie kawałki pieczarek, kukurydza, pomidor, świeży ogórek i kapusta pekińska!

Po tym posiłku z wolna potoczyliśmy się w stronę Miejsca Mocy, w którym naszą intuicję i wrażliwość spotęgowaliśmy wypijając na spółkę egzotyczne, litewskie piwo pszeniczne.

Tocząc się nadal niezbyt szybko przez wieczorne lasy dotarliśmy do Topiła, gdzie nabraliśmy wody i zaczęliśmy się rozglądać za miejscem na nocleg. Niestety po drodze nie było żadnych żubrów w zasięgu wzroku.

Koło miejscowości Krugłe (zwane też Krągłym) znaleźliśmy miły zakątek pomiędzy młodnikami, na zielonej trawie. Grzesiek postanowił jeszcze wyjść na wieczorne bieganie i na szczęście nie zgubił się w lesie. Jakoś ciągnie nas chyba do spania na bagienkach, a może tu nie ma innych terenów? Wieczorem graliśmy w „państwa-miasta”, była też kategoria coś rajdowego”. Coś rajdowego na E?

c.d.n.

Podlasie - odcinek 2

2010-05-21T21:01:00.004+02:00

Po zimnej nocy na szczęście obudziło nas słońce. Po drodze do Krynek zaczęliśmy kręcić jakieś śmieszne filmiki. W miasteczku posiedzieliśmy trochę na głównym placyku jedząc różne frykasy, takie jak kefir i wzbudzając zaciekawienie miejscowych. Dobrze zapamiętałam, że do Krynek jedzie się pod górę (i to z każdej strony). Do Kruszynian dojechaliśmy za to szybko, bo w dół. Koło meczetu spotkaliśmy przewodnika, który właśnie grabił liście. Oprowadził nas, wyczerpująco opowiadając nie tylko to, co miał w środku nagrane, ale też odpowiadając na wiele moich pytań. Potem ulegliśmy krótkiej refleksji nad przemijaniem na miejscowym mizarze (cmentarzu) i własnemu łakomstwu w tatarskiej knajpie, dość drogiej, choć faktycznie ciekawej. Tu miała miejsce straszna przygoda - klapka od aparatu wpadła Grześkowi pomiędzy greting tarasu i musieliśmy ją wyłowić przy pomocy wielkanocnych bazi! Dodatkowo obśliniły nam nasze rowerowe łydki dwa sympatyczne szczeniaki bokserów.

Co jedliśmy? Grześ degustował pieriekaczewnik (z akcentem na 3 sylabę od końca), czyli mięso pozawijane w taki jakby naleśnik. Ja dostałam porcję pierogów z ziemniakami, jajkiem na twardo, pietruszką i cebulą. Dobre to było, tylko mało, jak na kolarski standard.

Nieco posileni udaliśmy się drogą niekoniecznie najkrótszą, ale jak się później okazało - bardzo ciekawą, wzdłuż Świsłoczy. Wielkie otwarte przestrzenie, przypominające stepy i małe wioseczki zachwyciły Grzesia. Przed nami na niebie widać było burzowy armagedon - czarne chmury i zacieki deszczu! Jechaliśmy wprost w paszczę potwora. Od czasu do czasu coś kropiło, a my chowaliśmy się, a to pod świerki, a to pod okap drewnianej chaty. Pośród takiej zabawy w ciuciubabkę z deszczem upływały nam kolejne kilometry, aż dotarliśmy nad Podlaskie morze - Jezioro Siemianówka!

Pod okapem groźnych chmur wyglądało fantastycznie. W oddali szybowały różne ptaki. Nie wiedzieliśmy jeszcze, czy uda nam się dostać na drugą stronę na skróty - po nasypie kolejowym. Okazało się, że koło torów jest wygodna droga, która bliżej mostu przechodzi w urwistą perć. Odcinek czystej adrenaliny!

Za mostem uzupełniliśmy nasze zapasy o piwo na wieczór. Już bardzo blisko czekał na nas wybrany biwak - wieża widokowa nad samą wodą. W okolicy kręcili się wędkarze, których od czasu do czasu goniła policja. Wypakowaliśmy dobytek i przenieśliśmy się na górny podest wieży. Tam postawiliśmy namiot, żeby w nocy było cieplej i poszliśmy się myć. Grześ wybrał staw przy przepompowni, na którym unosiła się piana niewiadomego pochodzenia. Ja wybrałam jezioro, w którym pływała zdechła ryba. Wokół za to unosił się zapach nektaru kwitnących wierzb, darły dziób żurawie i latały czaple.

Wieczorem na dole odbyła się kameralna imprezka miejscowych metalowców, podczas której siedzieliśmy sobie na wieży i sączyliśmy własne napoje.

c.d.n.

Podlasie - odcinek 1

2010-05-20T13:28:00.005+02:00

Pierwsza część relacji z wyjazdu rowerowego na Podlasie w kwietniu tego roku.

Naszą wycieczkę przez Podlasie zaczęliśmy w Czarnej Białostockiej, w kwietniowy poranek. Podróż mieliśmy komfortową - cały wagon rowerowy tylko dla siebie. Tuż przed docelową stacją zaczęła mnie ogarniać senność, bo wstaliśmy bardzo wcześnie.
W Czarnej powitało nas ostre słońce. Nagle spojrzałam na Grzesia i powiedziałam „Nie ruszaj się!" (wyobraźcie sobie jego minę!). Bo na ramieniu siedziała mu kózka, czyli taki leśny żuczek z przepięknymi czułkami, tak długimi, że nie zmieściłby się na dłoni (nie udało się również uchwycić go w całości na zdjęciu). Kózka trochę popiszczała, poskrzypiała i przeniosła się na nasz bagaż, na którym na gapę próbowała pojechać z nami do lasu.

Dość szybko opuściliśmy miasteczko, kupując jedynie nieco kalorii w przydrożnym sklepie. Grzesiek był rozczarowany ubogim asortymentem, ale uświadomiłam mu, że to jest właśnie wschód i żeby specjalnie nie liczył na jakieś rarytasy (rarytasy były, ale o tym potem).

Jechaliśmy sobie przez las, ucząc się balansować na obciążonych rowerach, ale drogi nie były złe. Pierwszym turystycznym przystankiem było arboretum w Kopnej Górze, które polecił nam Marcin. Jednak o tej porze roku, gdy liście dopiero nieśmiało wychylają się z pąków, nie robiło zbyt wielkiego wrażenia. W poszukiwaniu ciekawych doznań i urokliwych miejsc objechaliśmy je wzdłuż i wszerz, pokonując wiele wzniesień, w sumie treningowo.

Nieco rozczarowani ruszyliśmy asfaltem do Supraśla, gdzie Grześ liczył na paszę w legendarnej „Jarzębince". Zamknięte w poniedziałki! Co za porażka! Na pocieszenie w innej restauracji zamówiliśmy pyszny sernik i herbatę w eleganckich filiżankach. W łazience odkryłam, że już po pół dnia na rowerze mam kompletnie czarne ręce, nie wiedzieć od czego.

Sernik okazał się dla mnie strzałem w dziesiątkę. Tempo wyraźnie wzrosło i przez małe wioski prułam jak burza. Trafiliśmy na strasznie zapiaszczony Trakt Napoleoński, ten piach musiał sponiewierać słynną armię. 7 km przed Krynkami, które miały być celem tego dnia, znaleźliśmy fantastyczne miejsce, by się rozbić. Podmokłe bagienko, otoczone lasami, z jeleniem czyli akcentem przyrodniczym, ale też z wiatą i stolikami, a więc z akcentem cywilizacji. Nie mieliśmy wody, więc gotowaliśmy tę z bagienka. Nie powiem, co tam pływało. Spożyliśmy całkiem niezłe rzeczy - płatki gryczane z mozarellą i poprzekomarzaliśmy się, kto więcej marudził na trasie.

Grześ poszedł spać pod wiatą, by testować śpiwór. Ja rozbiłam namiot na nieco uginającym się gruncie. Z oddali dochodził klangor żurawi, a kumkanie rozochoconych żab tuż zza ścian namiotu. W końcu mają te swoje gody, nie?

c.d.n.

Lżej, szybciej, dalej

2010-04-24T16:44:00.010+02:00

„Gdy w gronie ekspertów omawia się, co trzeba zabrać w drogę, toczą się gorące spory, bo idzie tu o odwieczny dylemat pomiędzy przydatnością bagażu a jego wagą. Decydującą rolę odgrywa zazwyczaj osobista zdolność do dźwigania i umiejętność przetrwania ze skąpym wyposażeniem we wszelkich możliwych sytuacjach. (…) Wygody postoju piechur zawsze przypłaca niewygodami marszu”.
Hans-Otto Meissner „Sztuka życia i przetrwania”, 1982

Każdy wyjazd, dłuższy czy krótszy, to wielkie pakowanie. Pakowanie obarczone dylematami, co zabrać, co tak naprawdę okaże się konieczne? Chyba każdemu z nas zdarzyło się po powrocie z wyjazdu znaleźć w plecaku przedmioty, których nie użył. Czasem nawet niezjedzone jedzenie, cóż za marnotrawstwo – sił oczywiście! Jedyny wyjątek to apteczka – najlepiej jak wraca do domu w nienaruszonym stanie – tu możemy nie mieć wyrzutów sumienia.

Pomimo wielu przemyśleń na temat pakowania, stosowania wagi, zawsze mam wrażenie że zabrałam za dużo. Mam swoje małe grzeszki w dziedzinie pakowania. Z wielką zazdrością patrzę później na spotkanych na szlaku prawdziwych „fastpackerów”, z plecakami dwa razy lżejszymi niż mój! Sprzymierzeńcami-motywatorami w walce o lekkość są też małe plecaki oraz lotnicze limity wagowe.

Co to takiego – fastpacking?

Fastpacking to filozofia, która może być przydatna nie tylko dla biegaczy ultra albo rajdowych zawodników pokonujących wielkie dystanse z małymi plecaczkami i absolutnym minimum sprzętu. Fastpacking to nic innego jak minimalizm w pakowaniu i sztuka znalezienia kompromisu pomiędzy komfortem, który chcemy sobie zapewnić, a wagą noszonego plecaka. Skrajnością jest podejście survivalowe, przetrwanie w terenie z przysłowiowym nożem i zapałkami. Ten tekst nie będzie jednak o tym, ale o próbie znalezienia własnego złotego środka.
Nie ma jednej gotowej recepty, jak się spakować, bo wszystko zależy od tego dokąd jedziemy, w jakiej porze roku, w jakiej formule, na jak długo, samotnie czy w grupie, jakich środków transportu używamy. Umiejętność spakowania tego, co niezbędne najbardziej przyda się piechurom i rowerzystom.
Są też sytuacje, które fastpackingowi nie służą: zimny klimat, dzikie miejsca, oddalenie od cywilizacji, samotne podróżowanie, podejmowanie specjalistycznych aktywności wymagających dodatkowego sprzętu (profesjonalna fotografia, wspinaczka, łowiectwo, obserwacje przyrodnicze itd.). Znajomość terenu, rozmowy z osobami, które już tam były, czytanie relacji - pomagają spakować się lepiej, czyli oszczędniej.

Każda rzecz waży

Jest jednak kilka zasad, którymi fastpacking można podsumować. Przede wszystkim przekonanie, że KAŻDA rzecz waży, w tym sam plecak i rozmaite pokrowce. Szukanie lżejszych, a równie dobrych zamienników posiadanego sprzętu. Odchudzanie sprzętu (usuwanie zbędnych elementów). Stosowanie wielofunkcyjnych rozwiązań (dobrym przykładem jest buff). Naszym najlepszym przyjacielem powinna na kilka godzina stać się elektroniczna waga (wystarczy zwykła, kuchenna, do 2-3 kg, dokładność to zwykle 2 g). Dobra metoda to zważyć posiadany sprzęt raz i zrobić listę do ponownego użytku.

Nie dla pesymistów

Fastpacking zakłada pewien optymizm, który nie oznacza rezygnacji z rozsądku. Nie rezygnujemy na przykład z apteczki, jednak zabieramy taką ilość odpowiednio dobranych leków, by w najczęściej spotykanych wypadkach móc sobie poradzić. Optymizm przejawia się w tym, że rezygnujemy z zabezpieczania się od nietypowych, bardzo rzadkich sytuacji, albo stosujemy w nich rozwiązania awaryjne.

Trochę konkretów

Zawartość plecaka możemy podzielić na kilka kategorii: plecak, biwak, gotowanie, żywność, ubrania, kosmetyczka, apteczka, mapy i przewodniki, sprzęt nietypowy i „przydasie”. W każdej kategorii możemy uszczknąć co najmniej parę gramów.

Plecak. Ostatnio wymieniłam plecak na lżejszy. Sporo się naszukałam, dużo przymierzała, opłaciło się. Mój plecak 70 l waży 1900 g. To dużo czy mało? Standardowo plecaki o tym litrażu ważą około 2,5 kg, jestem zadowolona. Poza tym jest bardzo wygodny. Mogłabym jeszcze wyciągnąć z niego rzadko używane sznurki i skrócić paski.

Biwak. Namiot czy płachta biwakowa? A może spanie w szałasach i awaryjne NRC? A jeśli namiot – to czy możemy nasz namiot jakoś „odchudzić?” Niektórzy producenci oferują wymianę stelaża na aluminiowy, lżejszy niż z włókna szklanego. Można kupić komplet lekkich szpilek i wymienić odciągi na kawałki cienkiego repa. Niektóre pokrowce namiotów mają dodatkowe kieszonki lub paski, które nie są niezbędne i można je po prostu odciąć. Karimata czy mata samopompująca? A może po prostu zwykłą alumata? To kwestia komfortu i ciepła. Mata samopompująca jest bardzo wygodna, nieźle izoluje, ale waży około 1 kg. Dobra karimata to ok. 0,5, kg, alumata połowę mniej. Zwykle wybieram opcję złotego środka czyli karimatę. Śpiwory to osobny temat.

Gotowanie. Jeśli chodzi o samą kuchenkę czyli palnik, to niewiele możemy zaoszczędzić – jedynie na etapie zakupu możemy wybrać najlżejszy model. Może być on mniej stabilny i mniej wygodny w użyciu niż cięższy, z dłuższymi ramionami. Zabierając gaz warto mieć pewien zapas, jednak nie przesadny – tu przydaje się umiejętność oceny, jak szybko nam schodzi gaz (latem, zimą). Inne opcje to kuchenka benzynowa (cięższa niż palnik gazowy, ale niezastąpiona w podróży lotniczej), gotowanie na ognisku (jeśli jest opał), jedzenie w schroniskach lub barach. Do zestawy kuchennego wchodzą ponadto menażki, kubek, łyżka, nóż. Widelec zawsze uważałam za zbędny, praktycznie wszystko można zjeść łyżką. Łyżka stalowa to około 36 g, podobnej wielkości łyżka z tytanu lub aluminium to 20 g, a więc prawie o połowę mniej! (Jeśli kogoś zaskakuje mój entuzjazm przy oszczędzeniu tych 16 g to proponuję przejść do działu: kosmetyczka) Kubka nie zabieram, piję z menażki. Odkąd stałam się szczęśliwą posiadaczką tytanowych menażek, nie mam dylematu co do wagi. Ważą tyle, co aluminiowe, około połowy tego, co stalowe. Niestety słono kosztują i to ich główna wada. Kupując menażki wybierałabym jak najlżejsze i bez przymocowanych na stałe rączek. Nóż - są zwolennicy ciężkich myśliwskich finek. Moja stara finka waży 222 g! Aż trudno mi w to uwierzyć, że kiedyś była moim stałym towarzyszem wędrówek! Wypasiony scyzoryk z wieloma funkcjami i w miarę sporym ostrzem to 100 g. Mały „rajdowy” scyzoryk waży tylko 46 g.

Żywność. Podobnie jak śpiwór czy ubrania to temat na osobny artykuł. Dobrą metodą, którą stosuję od jakiegoś czasu, jest paczkowanie jedzenia na dzienne porcje – śniadaniowe i obiadowe, plus przekąska w środku dnia. Łatwo wtedy zajrzeć do worka z jedzeniem i policzyć, na ile dni nam zostało. Od herbat odcinam zbędne sznurki i papierki. Zabieram dobrej jakości herbaty. Stosuję jako szczelne opakowania np. lekkie plastikowe pojemniczki na mocz, które można kupić w aptece oraz torebki strunowe. Unikam zabierania „pustych kalorii” takich jak zupki w proszku. Wolę zabrać więcej płatków owsianych, kaszy.

Ubrania. To moja pięta achillesowa. Pomimo tego, że swego czasu zważyłam wszystkie wyjazdowe koszulki, polarki i skarpetki, pakowanie ubrań zawsze spędza mi sen z oczu. Staram się brać ubrania nadające się jako cebulka, w których da się chodzić i spać. Uwielbiam wielofunkcyjnego buffa (kiedyś robił nawet za siatkę na jabłka i jako cumka do kajaka). Polecam ważenie ubrań – można się nieźle zdziwić. Trójwarstwowy goretex to około 700 g. Packlite, świetny latem – połowa tego!

Kosmetyczka - mój konik, jeśli chodzi o odchudzanie sprzętu. Poniżej lista oszczędności:
• papier toaletowy – usuwam zbędną tekturkę ze środka, stanowi ona wagową równowartość 1,5 m papieru – 5 g oszczędności.
• pasta do zębów – zamiast tradycyjnej tuby 75 ml (waga z tubą 100 g) stosuję malutką skoncentrowaną Ajonę (do kupienia w aptece) – ok. 8 g z opakowaniem – 92 g oszczędności
• zamiast dezodorantu (waga ok. 150 g) używam odciętego kawałka dezodorantu w sztyfcie w torebce strunowej – około 15 g – 135 g oszczędności
• mydło – zabieram tylko tyle, ile naprawdę potrzeba, zwykle około 30 g
mały grzebień 10 g
• szczoteczka do zębów – moja ma 22 g, ale miałam kiedyś taką, która ważyła 16 g, możne oczywiście obciąć jej kawałek rączki, to już chyba tradycyjny przykład odchudzania plecaka
• ręcznik mam leciutki, tylko 90 g, ale jeszcze mniej waży pielucha z tetry – 50 g (zanim kupiłam ten ręcznik zwykle na wyjazdy zabierałam tetrę)
• krem – tubka 25 ml wystarcza zwykle na miesiąc (w wyższe góry większa tubka z mocnym filtrem)
• sama lekka kosmetyczka waży aż 70 g! zamiast niej polecam torebkę strunową – około 5 g
Można zmieścić się w około 200 g (nie licząc papieru toaletowego).

Mapy i przewodniki. Od map śmiało odcinam zbędne okładki. Czasem nawet odcinam niepotrzebne fragmenty. Zamiast mapnika biorę torebki strunowe. Z grubych przewodników zdarza mi się wycinać niepotrzebne kartki, okładkę. Ostatnio coraz częściej nie biorę notesu tylko złożoną kartkę papieru.

Reszta sprzętu. Telefon, aparat, czołówka, okulary, baterie, kijki teleskopowe, podstawowy zestaw naprawczy i inne „przydasię”. Praktycznie każda z tych rzeczy może być lżejsza lub cięższa.

Ciekawa jestem Waszych opinii i patentów. Uważajcie, to wciąga!

Dodo, wodniczka i gamonie

2010-04-09T12:33:00.005+02:00

Pamiętacie ptaka dodo? Nie chodzi o żadnego bohatera kreskówki, tylko o dużego nielota, który w dawnych, cudownych czasach mieszkał sobie na Mauritiusie. W XVII wieku dodo podzielił los naszego europejskiego tura - pozostało po nim tylko kilka szkieletów i opowieści. A co to ma wspólnego z wodniczką i co to w ogóle takiego - wodniczka?

Pierwsze skojarzenie być może prowadzi Was w stronę pierwotniaków i ich wodniczek tętniących, trawiących i robiących inne dobre rzeczy. Chodziło mi jednak o coś innego. Bo wodniczka to także mały ptaszek, który żyje sobie na torfowiskach. Nieliczny i coraz rzadszy, w miarę jak kurczy się teren, na którym może sobie mieszkać w spokoju. Za jakiś czas po wodniczce może zostać tylko szkielecik, a w spisie gatunków będziemy koło jej nazwy stawiać krzyżyk.

Dlaczego piszę o wodniczce akurat dziś?

Wczoraj po długich bojach przy wsparciu dzielnego kalkulatora udało mi się rozliczyć nareszcie PIT-y. Na sam dźwięk tego słowa wielu z Was na pewno cierpnie skóra i nie chcecie czytać dalej. Bo dalej będzie trochę strasznie. Ale też trochę optymistycznie. Niestety, wiosna to kwiecień, kwiecień to podatki, podatki to PIT-y, a skoro PIT-y, to kataklizm w urzędach i na poczcie, niczym najazd mrówek faraona. Jedyny pozytywny aspekt rozliczania PIT-a, poza tym, że robimy to wiosną, to zabranie sprzed nosa fiskusowi 1% swoich podatków. Rok temu dziesiąt złotych, które wypadły nam w odpowiedniej rubryczce, przekazaliśmy z Sahibem właśnie na wykupienie gruntów pod rezerwaty wodniczki nad Biebrzą.

Viva la wiosna! Viva la wodniczka!

Jakie było moje zdziwienie, gdy po przeprowadzeniu spontanicznej ankiety wśród znajomych odkryłam, że wielu z nich rezygnuje z tego, żeby jednym kiwnięciem palca przekazać te parę złotych na wybraną OPP, czyli Organizację Pożytku Publicznego. Jeśli ktoś mówi, że „nie ma na to czasu" to uważam go za zwykłego lenia, barana i gamonia. Albo naiwniaka, który myśli, że państwo lepiej spożytkuje te pieniądze i żyć będziemy w kraju mlekiem i miodem płynącym. Nie będziemy!

Żeby wytrącić leniom ostatni argument z ręki, od bodajże dwóch lat wspaniali pitspece ułatwili nam zadnie. Nie musimy robić żadnych przelewów, bo wystarczy tylko wypełnić dwie, słownie: dwie, rubryczki - w jednej wpisujemy nazwę, w drugiej numer KRS wybranej organizacji. Zajmuje to łącznie tyle, co policzenie do dziesięciu, nawet jeśli nazwa jest długa. Całą resztę, czyli przelew, robi za nas urząd! I żeby było jasne - to są pieniądze, którymi możemy dysponować tylko na dwa sposoby: OPP lub fiskus. To nie są pieniądze, które możemy w inny sposób odzyskać.

Czy agituję za ptakami? Nie.

Niech każdy sobie znajdzie, co mu w duszy gra - macie do wyboru prawie 8 tysięcy organizacji, którym możecie przekazać swoje pieniądze. Możecie ulec reklamom, w końcu banery na temat 1% atakują nas już od początku roku. Albo możecie poszukać sobie czegoś, co Wam najbardziej pasuje ideologicznie, listę znajdziecie tutaj.

Macie do wyboru niepełnosprawnych, chore dzieci, strażaków, górników, abstynentów, artystów, piłkarzy, karateków, wędkarzy, foki, ptaki, bezdomne psy i inne zwierzęta. Jak ktoś jest bardzo leniwy, to niech wyjrzy za okno, czy gdzieś tam jakiś baner nie wisi w zasięgu wzroku. Lepsze to niż nic.

Dla wielu organizacji ten 1% to być albo nie być. A jeśli z tej możliwości nie korzystamy, to tak, jakby w domu kapało nam z cieknącego kranu w bezdenną, nienasyconą paszczę fiskusa. Kap, kap, kap...

Czego Wam nie życzę, amen.

ps. Memento na fotce - drewniana figurka dodo, została przywieziona z Madagaskaru przez znajomych, Basię i Michała - leśników i ornitologów.

Piernik marchewkowy przebrany za mazurka

2010-03-31T12:24:00.005+02:00

Witam nowych Czytelników! I starych również ;) Ostatnio niewiele pisałam, bo zajmowałam się minimalizmem i innymi sprawami. Dziś mam dla Was bardzo przyjemny przepis, który może się przydać na święta albo tak po prostu. Jego zaletą jest szybkie, choć nie jednominutowe, wykonanie oraz powszechna dostępność składników. Piernik marchewkowy można ozdobić w ten sposób, że na świątecznym stole z powodzeniem będzie udawał mazurka. Życzę kulinarnych sukcesów!

Potrzebne będą: 4 jajka, 1 szklanka cukru (lub więcej, jeśli ktoś lubi), 3/4 szklanki oleju, 4 średnie marchewki, 2 szklanki mąki (używam razowej), 2 łyżeczki proszku do pieczenia, łyżeczka cukru waniliowego, 2 łyżki kakao (lub więcej, jeśli ktoś lubi), przyprawa piernikowa (w ilości najbardziej odpowiedniej czyli dużo), jabłko (lub bakalie) do ozdoby.

Miksujemy całe jajka z cukrem, następnie dolewamy olej (leję prosto z butelki, na oko). Dodajemy mąkę i kakao oraz przyprawy. Na koniec już ręcznie łyżką trzeba wymieszać tę masę ze startymi na grubej tarce marchewkami. Na wierzchu można ułożyć cienko pokrojone jabłko (jak na zdjęciu) albo jakieś fikuśne scenki z bakalii. Piec w 180°C przez ok. 40-45 min., sprawdzając patyczkiem, czy już się upiekł.

Śnieżna pantera

2010-02-03T23:36:00.004+01:00

Są książki, które się połyka, są i takie, które czyta się powoli, delektując się każdym słowem, książki napisane specjalnie na długie zimowe wieczory. Bo czasem po prostu nie warto się spieszyć. „Śnieżna pantera" to taka właśnie zimowa opowieść, nie tylko z powodu tytułowego śniegu. Akcja toczy się powolnym rytmem, który początkowo niezbyt wciąga (robiłam podejście do tej lektury aż trzy razy), jednak z czasem można go poczuć i polubić.

Jest rok 1973. Peter Matthiesssen wyrusza wraz z biologiem Georgem Schallerem do Krainy Dolpo na Płaskowyżu Tybetańskim. Ich celem jest badanie behawioru błękitnych owiec. Sama podróż okazuje się długa i przygodowa - brakuje tragarzy, a na wysokich przełęczach Himalajów zalega jesienny śnieg. Pomimo trudności docierają pod Kryształową Górę, do klasztory Shey i rozpoczynają pracę. Dni, które przeważnie spędzają osobno, wypełnia im nie tylko obserwacja nachurów, ale i proste życie, takie jakie staje się udziałem każdego podróżnika skazanego na samowystarczalność. Dbanie o namiot, gotowanie jedzenia, troszczenie się o najprostsze potrzeby.

Jednocześnie autor, adept zen, prowadzi nas krok za krokiem ścieżkami swoich medytacji i rozmyślań, bo dla niego ta podróż jest nie tylko podróżą w czasie i przestrzeni. Sięgając coraz głębiej w swoje wnętrze, opisuje bardzo intymne, osobiste odczucia, także stany które osiąga medytując w niesamowitej scenerii wysokich gór. Wokół opustoszałego klasztoru krążą drapieżne ptaki i wilki, jednak prawdziwym marzeniem obu badaczy jest spotkanie śnieżnej pantery - kota wyjątkowo rzadkiego, skrytego i płochliwego, którego ślady znajdują na każdym kroku. Śnieżna pantera staje się symbolem tego wszystkiego, co nieuchwytne - oświecenia, poznania prawdy. Nie zdradzę zakończenia i czy ich marzenie się spełniło.

„Sekret gór polega na tym, że one po prostu istnieją, tak jak i ja: ale góry istnieją po prostu i koniec, a ja nie. Góry nie mają żadnego ukrytego 'znaczenia', one same są znaczeniem; one są. Słońce jest okrągłe. Rozbrzmiewam życiem i góry też rozbrzmiewają, a gdy je słyszę, rozbrzmiewamy razem. Rozumiem to, nie umysłem, lecz sercem, wiedząc jak daremne są próby uchwycenia czegoś, czego nie sposób wyrazić, oraz wiedząc, że kiedy będę to w przyszłości czytać, pozostaną tylko słowa."

Polecam gorąco tę lekturę. Dziś rano znalazłam piękną galerię, a w niej kilka zdjęć z Shey.

Petro Travelerem NG?

2010-01-27T11:32:00.008+01:00

Kategoria "Wyczyn Roku" w konkursie National Geographic Travelery 2009. Nominowani: KINGA BARANOWSKA, za zdobycie trzeciego szczytu świata - Kanczendzongi (8598 m n.p.m.). NATASZA CABAN - nominacja za samotny rejs dookoła świata. LESZEK CZARNECKI - za pobicie rekordu świata w długości nurkowania jaskiniowego. Po co o tym piszę? Bo została nam jeszcze jedna nominacja. I to jaka!
PIOTR KŁOSOWICZ - nominowany za zdobycie pięciu najwyższych szczytów andyjskich podczas rowerowej wyprawy przez Amerykę Południową.

Tak, tak! Nasz Petro staje w szranki z takimi znanymi personami jak Kinga Baranowska i Leszek Czarnecki w walce o to prestiżowe wyróżnienie. Nie chcę wartościować poszczególnych wyczynów, z pewnością każdy z nich to wielki wysiłek, ale... No, kurde! Przecież nie z każdym żeśmy wspólnie rajdowali, nie każdego poznaliśmy podczas zawodów, a Piotrka tak! To nasz człowiek! W dodatku jego wyprawa łączy to wszystko, co kochamy w rajdach - wielki wysiłek, wyzwanie i przełamywanie samego siebie. Piotrek pokazał, że nawet mając wielkie, z pozoru nierealne marzenie, jeśli naprawdę mocno tego pragniemy, to jesteśmy w stanie je zrealizować.

Cytując Piotrka:

„Wbrew pozorom to proste, najpierw trzeba mieć marzenie, potem zacząć myśleć o nim jako o czymś realnym, aż wreszcie przejść do realizacji. Kluczowe jest to mentalne przejście od marzenia do realizacji - resztę przeszkód jakoś da się zwykle pokonać."

Głosujmy więc na Piotrka i zacznijmy myśleć o tych naszych marzeniach, małych i dużych, jak o czymś realnym i przejdźmy wreszcie do ich realizacji!

Więcej informacji o Travelerach w tym miejscu .

Link do bardzo fajnego filmu i zdjęć z wyprawy: tutaj

PS. To byłem ja, Kuerti, Ula przejęła władzę na PK4 to musiałem znaleźć sobie nową przystań ;) .

Dobrze, gdzie nas nie ma...

2010-01-24T21:49:00.003+01:00

Gęsta chmura pary wodnej przesłania skonfudowanego kierowcę czerwonego opla. Inni, stojąc w korku, z niepokojem spoglądają to na termometry, to na wskaźniki temperatury silnika, zastanawiając się, jak długo jeszcze wytrzymają chłodnice. Korek, jak każdy korek, wydaje się nie mieć końca. Kto nie ma klimy, przypieka się w aucie jak kurczak na rożnie. Rtęć kolejny już dzień sięga +36°C, a w asfalcie zostają ślady butów.
Biegnę sobie, wolna od klimy i chłodnic, rozgrzanym chodnikiem, powietrze drga nad ulicą jak nad pustynią. Koniki polne ledwo dają radę odbić się ze źdźbła na źdźbło. Nad bocznymi uliczkami unosi się kurz. Na niebie ani jednej chmurki. Pali słońce, złe, śródziemnomorskie, zwrotnikowe słońce, które do nas zawitało. Trawa utraciła całą wiosenną sprężystość, żółta i sucha łamie się przy najlżejszym ruchu. Myślę sobie, że w lesie musi być lepiej, pot spływa po czole, zalewa oczy, koszulka lepi się do pleców. Ale w lesie powietrze stoi, wcale nie jest chłodniej. Śmieją się ze mnie sroki, a może już dopadły mnie omamy? Przed oczami, obok mroczków, pojawiają się wizje jakiś lochów albo jaskiń, w których można by nieco zmarznąć, dostać gęsiej skórki, posiedzieć na kamieniu. Ukochane ruiny w Czersku? A może jakieś miasteczko o grubych, naprawdę grubych murach? Z niepokojem sięgam po buteleczkę z wodą - ostatni łyk! Wskoczyłabym do jakiejś rzeki, wypiłabym całe wiadro, a tu tylko piach i piach, wyschnięty, przedeptany. Muchy leniwie podnoszą się z ziemi i zaczynają krążyć nad głową... Byle do zimy! Do zimy!

Miasto Artystów

2010-01-15T21:13:00.004+01:00

Był 7 stycznia. Świat, jak zawsze o tej porze, oczekiwał cudownego samonaprawienia. Bernard Helios wyjrzał w ciemność przez okno pociągu, który wolniutko wtaczał się na dworzec. Duże, mokre płatki lepiącego się śniegu ciężko opadały na perony i czekających ludzi. Przyjechał do Miasta Artystów z dalekiej wyspy, na której śnieg był rzadkością, za to szalała mafia. Nie wiedział jeszcze, czy lubi zimę, czy nie. Była mu w zasadzie obojętna, czekało go tylko kilka kroków do przejścia podziemnego. Co prawda zimne płatki zaatakowały go wpadając za kołnierz, ale za to dalekie neony na hotelach błyszczały obiecująco jak silmarile.
Bernard był artystą, lecz nie lubił mieć wielu rzeczy, wszystko mieściło się w małym plecaku i kiedy go niósł, nie czuł prawie ciężaru. Przejście podziemne łączyło perony długą, prostą linią, ale Bernard nie miał pojęcia, w którą stronę się skierować - był tu pierwszy raz. Ludzie mimo późnej pory dążyli w pośpiechu to tu, to tam, nie zwracając na niego uwagi. Gdy próbował kogoś zagadnąć, ten odburkiwał coś i zaraz uciekał. Nie lepiej poszło mu z handlarkami, które w oszklonych wózkach rozwoziły słodkie ciastka i drobne pamiątki. W końcu jedna babinka, pomarszczona jak wyschnięte jabłko, skierowała go ku długiej pochylni prowadzącej w górę. Wydawało mu się, że powinien wyjść na powierzchnię, ale znalazł się w kolejnym długim korytarzu, skąd można było zejść na niezliczone perony. Powoli zaczynał tracić orientację, dworzec okazał się większy niż mogło się z początku wydawać, korytarze, schody i przejścia ciągnęły się we wszystkich kierunkach, na różnych poziomach. Na próżno wypatrywał jakiś tabliczek, wskazówek, mapy, a zagadnięte osoby nie bardzo potrafiły mu pomóc, lub zwyczajnie nie chciały. Kiedy próbował pójść za kimś, zwykle okazywało się, że ten wsiadł do windy, zanim Helios zdążył dopaść drzwi, albo znikał w tłumie, jakby się rozpłynął. Tracąc z wolna nadzieję, Bernard kupił w całodobowym sklepie kanapki i coś do picia i postanowił zdrzemnąć się na ławce. Może jutro przyniesie mu więcej szczęścia, a może naszkicuje sobie plan tych niekończących się podziemi?
Jednak ani jutro, ani następnego dnia, nie udało się Bernardowi wyjść do Miasta. Był jednak spokojny, niczego mu nie brakowało. Przywykł już do dworcowego zapachu, znalazł łazienkę, w której można było się umyć, znalazł kilka niedrogich barów, gdzie można było zjeść potrawy z całego chyba świata. Zaglądał od czasu do czasu do kiosków, żeby przejrzeć nagłówki gazet, ale wkrótce przestały go ciekawić doniesienia z górnego świata, który wydawał się coraz bardziej nierealny, w miarę jak upływał czas. Po kilku dniach po raz pierwszy natknął się na Gołębi Gang, który nic sobie nie robił z rzucanych w niego mioteł i koszy na śmieci. Przez głowę przemknęła mu wtedy myśl, że przecież mógłby udać się za gołębiami w stronę wyjścia. Nie był jednak w stanie biec tak szybko, jak one leciały, siejąc popłoch tak wśród podróżnych, jak i kramarzy. Wkrótce zniknęły za jakimś zakrętem, a on został zdyszany na środku przejścia.
Nie mogąc się wydostać, Bernard postanowił wykorzystać ten czas, którego jak się wydawało, miał aż za dużo. Jak już wspomniałam, był artystą. Potrafił rysować tak doskonale, że drzewa na jego obrazach zdawały się poruszać liśćmi, chmury płynąć po niebie, a budynki były tak przestrzenne, że patrzący mimowolnie dotykał kartki, by sprawdzić, czy to naprawdę tylko kawałek papieru. Ale najlepiej potrafił Bernard rysować ludzi, w mgnieniu oka odgadując ich skryte emocje, tak że po skończonej sesji model wykrzykiwał zwykle "To ja! Jakbym się w lustrze widział!".
W jednaj z poczekalni, które otwierano w ciągu dnia, co było oczywiście umowne, gdyż ten świat nie znał dni ani nocy, Bernard urządził sobie stanowisko pracy. Początkowo rysował tylko Miasto Artystów takie, jakie zapamiętał z kolorowych pocztówek, jednak na jego obrazkach było ono lepsze, piękniejsze, wyrazistsze, pełne światła, cieni i tajemnicy. Czasem dosiadał się ktoś i mówił na przykład "Ta kamienica ma pięć okien, a nie cztery" albo "Tu brakuje gargulca", na co Bernard czerwienił się, pochylał głowę i poprawiał detale. Zwykle jednak przechodnie podziwiali łatwość, z jaką potrafił nadać perspektywę ulicom i oddać pogodę, czy było to ostre słońce, czy rzęsisty deszcz. Nie brakło nigdy chętnych, by kupić ten czy inny obrazek. Bernard nie miał zwyczaju, by zatrzymywać swoje prace, nie miał duszy kolekcjonera, nigdy nie liczył, ile ich narysował. Bywały dni, kiedy było ich kilka, czasem malował zamówione portrety, czasem nie rysował w ogóle, kiedy skończył mu się papier i musiał przemierzyć dworzec wzdłuż i wszerz w poszukiwaniu sklepu mającego w ofercie bloki rysunkowe. Ciągle jeszcze gubił się i nie potrafił spamiętać tego całego podziemnego labiryntu.
Od czasu do czasu nachodziła go tęsknota, by wydostać się do Miasta, albo by wrócić na wyspę. Ten przedłużający się pobyt na dworcu trwał i trwał, co uświadomiły mu wiadra tulipanów koło kiosków z prasą i pojawiające się kobiety w cienkich sukienkach. Nie próbował zresztą iść za żadną z nich, bo wiedział, że na nic się to nie zda.
Pewnego dnia wsiadł do windy, ta jednak po kilku sekundach zatrzymała się między piętrami. Dobrze, że chwilę wcześniej kupił kebab i dużą herbatę. Jak zawsze miał ze sobą wszystkie swoje rzeczy, również blok i ołówki. Podczas długiej awarii windy stworzył swoje najlepsze prace: psa na rynku, kobiety kupujące korale i zderzenie dorożek.
Po tygodniu winda ruszyła w górę, zabierając Bernarda na poziom nadziemnych peronów. Pomyślał, że to szansa, by wyjechać z Miasta, które nie chciało go wpuścić, a teraz także wypuścić. Peron był pusty, wiadomo jednak, że na każdy peron prędzej czy później zajedzie jakiś pociąg. Wyglądało jednak na to, że trafił na jakiś boczny, zapomniany przez dróżników tor. Minęło wiele godzin, nadszedł wieczór, z nim chłód, i rad - nie rad Bernard wrócił z niczym. Poza tym zgłodniał był trochę, bo kebab skończył się dwa dni wcześniej.
Po tym zdarzeniu coś się zmieniło. Ogarnęła go niechęć do Miasta i zamiast rysować wciąż te same zabytki, ulice, tramwaje i rynek, których nigdy nie widział na własne oczy, zaczął szkicować to, co miał pod ręką. Przenosił się to tu, to tam, i po jakimś czasie nie było takiego miejsca na dworcu, które nie byłoby jeszcze tematem jego rysunku. Nawet najpodlejsza budka z hod-dogami, nawet najstarsza handlarka, nawet gołębie szybkie jak błyskawica, wszystko zostało narysowane, wszystkie przejścia przemierzone, wszystkie windy, schody, podziemne perony, łączniki, automaty z biletami... Ledwo zauważył, że przyszła jesień, a zaraz potem zima, z niektórych korytarzy zaczęło powiewać przenikliwym chłodem. W kioskach pojawiły się bombki i niedługo tłumy podróżnych zaczęły przelewać się wszystkimi przejściami. Bernard tkwił pośród tego zamętu, tym bardziej spokojny, im szybciej biegali ludzie, im głośniej przez megafony oznajmiano opóźnione z powodu zasp pociągi. Tego dnia podczas swojego obchodu, poszukując miejsca, którego jeszcze nie znał, trafił na powierzchnię, na jeden z dalekich peronów. Zastał tam grupę podróżnych, stojących na ubitym śniegu, rozgrzewających się podskokami i chowających twarze za szalikami. Mróz był siarczysty, pociąg oczywiście spóźniony, ale dzięki temu udało mu się na niego zdążyć.
Był 7 stycznia. Świat, jak zawsze o tej porze, oczekiwał cudownego samonaprawienia. Na peron wreszcie wjechała oczekiwana długo lokomotywa, ciągnąc wagony, których boczne tablice głosiły "Miasto Artystów - Tchórzofretki Ex". Bez biletu, ale bez żadnego wahania Bernard Helios złapał za oblodzoną poręcz i wspiął się na wąskie schodki najbliższego wagonu...

Bez półśrodków

2010-01-13T22:51:00.002+01:00

Kilka nowych porzekadeł:

"Masz mrówki w domu - spal dom"
"Nie możesz znaleźć punktu - podrzyj mapę"
"Nie mieścisz się w limitach - wyrzuć zegarek"
"Twój znajomy nie chce Cię odwiedzić - zabierz mu klucze do domu"
"Śnieg zasypał Twoją miejscowość - zostań Yeti"
"Pociąg stoi w polu - wykolej go"
"Nie możesz otworzyć słoika - rozbij go"

2010

2009-12-31T10:33:00.003+01:00

Goretex kontra "focze skórki"

2009-12-25T23:43:00.007+01:00

W przewidywaniu rychłej odwilży dobry Aniołek z Wilanowa umieścił pod choinką wymarzone przeze mnie wodoodporne skarpetki SealSkinz w stosownym rozmiarze M (odpowiednik 39). Dziękuję! Już po wyjęciu ich z eleganckiej opakówki zaczęłam dokładnie je oglądać, nie dowierzając, by coś mogło być jednocześnie elastyczne, wodoodporne, oddychające, ciepłe itd. Czego to ludzie nie wymyślą? Pod światło nie dało się ich prawie przejrzeć, prześwity minimalne. Materiał z zewnątrz wydawał się szorstki, w neoprenowym klimacie. Pierwsze wrażenie to ich spora grubość - w końcu mają trzy warstwy. Wewnętrzna - zaskakująco przyjemne merino. Kształt skarpet wydał mi się słabo wyprofilowany, przypominając trochę szyte kiedyś skarpety z polaru (worek z ledwo zaznaczoną piętą). Jednak po założeniu butów bardzo dobrze dopasowały się do stopy i to wrażenie znikło.

Na test wybraliśmy się dzisiaj do Kabat. Lwia część 17-kilometrowej pobiegawki wiodła po leśnych drogach pokrytych lodem i warstwą wody oraz po nasiąkniętym wodą gruncie. Mimo wczesnej pory - około 18.00, cały las mieliśmy do wyłącznej dyspozycji, nie spotykając nikogo. Założyłam "focze skórki", a na to zwykłe letnie siateczkowe Salomony, Sahib zaś wskoczył w Salomony z goretexem. Jego wodoodporność sięgała zatem kostki, moja - do pół łydki, prawie jak w kaloszach. Dzisiejsza temperatura +10°C okazała się być może graniczną, w której da się w SealSkinzach wytrzymać. Od samego początku było mi ciepło w stopy, które przy bieganiu praktycznie nie marzną (co innego na rowerze). Mimo to stopy nie pociły się bardziej niż w zwykłych skarpetkach.

Na szczęście w lesie czekały już pierwsze kałuże, do których zaczęłam ochoczo wskakiwać. Lodowata woda natychmiast przemoczyła buty, a ja tylko czekałam aż przedrze się przez skarpety. Ale nie doczekałam się! Jedyne wrażenie to lekki chłód, jednak woda bardzo szybko podgrzewała się w butach i biegło się jak w najsuchszy letni dzień. Na koniec przebiegliśmy jeszcze polami, gdzie również stały głębokie kałuże. Sahib postanowił jednak przemoczyć swoje goretexy, stojąc w jednej kałuży zbyt długo, więc z tej pierwszej potyczki "focze skórki" wyszły górą, a ja po przyjściu do domu miałam zupełnie suche nogi.

Oczywiście to skarpety na specjalne okazje, nie mam zamiaru zajeździć ich na treningach (kosztują tyle co dwie, a nawet trzy pary zaawansowanych skarpet z wełny). Myślę, że w niższej temperaturze albo na rowerze będą się sprawowały idealnie. Jedyne co mnie martwi, to ich trwałość - w końcu każde mechaniczne uszkodzenie membrany powoduje w tym przypadku utratę właściwości. Na koniec dodam, że są ładne, czarne i wykończone niebieskim szlaczkiem.

Tylko jak to będzie - kończyć rajd z suchymi nogami?

Kokosowe śnieżki

2009-12-24T12:05:00.005+01:00

Kulki kokosowe to potrawa ostatniej szansy dla tych, którzy jeszcze nie zaczęli świątecznych przygotowań. Robi się je błyskawicznie, są masakrycznie słodkie, a cała rodzina mówi: "O! Przyjechało raffalllello!" - i to w trzech wariantach! Przepis ten dostałam kiedyś od koleżanki Kasi B. i wprowadziłam swoje modyfikacje.

Potrzebne będą: 5 szklanek wiórków kokosowych, puszka mleka skondensowanego słodzonego, 2 łyżeczki cukru waniliowego, 1/3 tabliczki gorzkiej czekolady, łyżka kakako.

Wiórki mieszamy z mlekiem i cukrem waniliowym, 1/3 masy odkładamy, 1/3 mieszamy z posiekaną drobno gorzką czekoladą, 1/3 zaś z kakao. W tym czasie grzejemy piekarnik do 180°C. Ze wszystkich trzech mas formujemy kulki i układamy na papierze albo w takich fantazyjnych "sukienkach" jak na zdjęciu. Pieczemy krótko - jakieś 5-10 minut (jak widać moje zarumieniły się trochę za bardzo).

Tips&tricks:
• przy formowaniu kulek co jakiś czas warto zwilżyć ręce wodą - łatwiej toczyć kulki,
• jeśli nie mamy "sukienek", to zostawmy trochę miejsca pomiędzy kulkami, żeby się nie skleiły,
• możliwe są oczywiście inne warianty - na próbę niektóre na przykład polałam sokiem malinowym.

Udanych wypieków!